Κούρδοι πετάνε σάπια λαχανικά στους Αμερικάνους που αποχωρούν

Ένα νέο μεγάλο πλιάτσικο πάνω στις ζωές των ανθρώπων στη Συρία βρίσκεται σε εξέλιξη, και μέσω βομβαρδισμών και μέσω συνομιλιών. Ο αντιπρόεδρος του Τραμπ, Μάικ Πενς, πήγε στην Τουρκία και συμφώνησε γρήγορα γρήγορα με τον Ερντογάν και τον Τσαβούσογλου μια υποτιθέμενη παύση πυρός. Στην πραγματικότητα, όπως έσπευσε να τονίσει ο Τσαβούσογλου στην ίδια τη συνάντηση, δεν πρόκειται για εκεχειρία, αλλά μόνο για μια “παύση” ώστε να εγκαταλείψουν τις περιοχές τους οι Κούρδοι αντάρτες. 

Δεν είναι συμφωνία ειρήνης, αλλά επισημοποίηση της μοιρασιάς. Ο τουρκικός στρατός και οι συριακές πολιτοφυλακές που εισβάλλουν μαζί του στις κουρδικές περιοχές πήραν πράσινο φως να συνεχίσουν και να υλοποιήσουν το σχεδιασμό που έχει εκφράσει ο Ερντογάν. Δηλαδή να καταλάβουν όλη τη μεθόριο ανατολικά του Ευφράτη κατά μήκος εκατοντάδων χιλιομέτρων και σε αρκετό βάθος ώστε να δημιουργήσουν αυτό που ευφημιστικά αποκαλούν “ασφαλή ζώνη”.

Ξεριζωμός

Ούτε καν η “παύση” δεν τηρείται. Βομβαρδισμοί συνεχίζονται. Στα νοσοκομεία συνεχίζουν να φτάνουν τραυματίες. Η περιοχή ανάμεσα στο Ρας αλ-Άιν και το Ταλ Αμπιάντ, όπου παραμένουν Κούρδοι μαχητές, πρέπει να εκκενωθεί μέσα στις επόμενες μέρες. Δεν φεύγουν μόνο οι ένοπλοι, πραγματοποιείται ένας καινούργιος μαζικός ξεριζωμός. Οι αυτοκινητόδρομοι είναι γεμάτοι οικογένειες που φεύγουν κουβαλώντας τα απαραίτητα. Κάποιοι έχουν μαζί τους ακόμη και τις σορούς των συγγενών τους, πάνε να τους θάψουν κάπου πιο κοντά στο καινούργιο μέρος που θα ονομάσουν σπίτι. Με το που εγκαταλείψουν τις θέσεις τους οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (το μέτωπο στο οποίο ηγείται το κουρδικό αντάρτικο) ο τουρκικός στρατός θα συνεχίσει την εισβολή. Η κουρδική ηγεσία έχει αποδεχθεί στην πράξη αυτή την πραγματικότητα και εγκαταλείπει τις θέσεις της. Ζητάει από τις ΗΠΑ να βάλουν κόκκινες γραμμές στην Τουρκία.

Όμως, η συμφωνία που υπέγραψε ο Πενς δίνει στην Τουρκία την ευθύνη για την προστασία των αμάχων στις περιοχές που θα καταλάβει. Είναι λογικό ο κόσμος να φεύγει άρον άρον. Οι Κούρδοι γνωρίζουν με τι άγριες ορέξεις έρχεται ο τουρκικός στρατός και οι σύμμαχοί του. Ξέρουν πώς το τουρκικό κράτος αντιμετωπίζει τα εκατομμύρια Κούρδους που ζουν μέσα στην ίδια την Τουρκία. Δεν αναγνωρίζονται ως “άμαχοι” αλλά σαν βάση του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK).

Το πλιάτσικο και η μοιρασιά έχει κι άλλους συνένοχους. Στις βάσεις που εγκαταλείπουν οι Αμερικάνοι στρατιώτες μπαίνουν με περηφάνεια Ρώσοι. Δημοσιογράφοι και στρατιωτικοί από τη Ρωσία παίζουν με τις μπάλες του αμερικάνικου ποδοσφαίρου και του μπέιζμπολ, βλέπουν τις ζωγραφιές που αφιέρωναν παιδιά του Κουρδιστάν στα “σύμμαχα” μέχρι προχτές αμερικανικά στρατεύματα. Ταυτόχρονα αμερικάνικα βομβαρδιστικά καταστρέφουν δικό τους πολεμικό υλικό για να μην πέσει στα χέρια αντιπάλων. Η κουρδική στρατιωτική ηγεσία έχει προχωρήσει σε συμφωνία με το καθεστώς του Άσαντ, το οποίο στέλνει τα δικά του στρατεύματα να υψώσουν τη σημαία της Δαμασκού σε περιοχές που είχαν ξεγράψει. Ο Πούτιν κάνει το διαμεσολαβητή. Δίνει κι αυτός πράσινο φως στην Άγκυρα να επιβάλει την τάξη στη μεθόριο, αλλά στηρίζει τον Άσαντ να ανακαταλάβει από τη μεριά του όσο το δυνατόν περισσότερα εδάφη. Υπάρχει “αμοιβαία κατανόηση”. 

Τους μόνους που δεν θέλουν να κατανοήσουν είναι τους Κούρδους. Αυτοί πρέπει να εγκαταλείψουν όλο το βαρύ οπλισμό και να πάνε όσο πιο νότια μπορούν. Ο κόσμος δεν ξέρει πού να φύγει και πού να μείνει. Δεν ξέρει ποιος θα φτάσει πρώτος και ποια σημαία θα κυματίζει στα τανκς που θα φτάσουν στα χωριά και στις πόλεις τους. Οι συριακές πολιτοφυλακές που συντάχθηκαν με τον Ερντογάν ήδη μπήκαν σε χωριά για να σφάξουν και να λεηλατήσουν.

Πεντάγωνο

Η κουρδική ηγεσία κάνει ό,τι μπορεί για να κρατήσει όρθια τη σχέση με το Πεντάγωνο. Στέλνει απεσταλμένους στις ΗΠΑ, συνομιλεί με τους Δημοκρατικούς, με τους στρατηγούς, με τον ίδιο τον Τραμπ. Παρακαλάει να παραμείνει ο αμερικάνικος στρατός στην περιοχή, να συνεχιστεί η πολιτική εξάρτησης από την αμερικάνικη στήριξη που οδήγησε μέχρι εδώ. Η κουρδική ηγεσία λέει ότι οι νεκροί άμαχοι είναι ήδη 500, οι καινούργιοι πρόσφυγες πάνω από 150 χιλιάδες, και προειδοποιεί ότι ο τουρκικός στρατός θα προχωρήσει σε εθνοτικές εκκαθαρίσεις στις περιοχές που θα καταλάβει. Έχουν δίκιο, αλλά ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται για αυτό. 

Ο αμερικάνος πρόεδρος τώρα φαίνεται να σκέφτεται ότι μπορεί να παραμείνουν περίπου 200 από τους χίλιους αμερικάνους στρατιώτες στα ανατολικά σύνορα της χώρας με το Ιράκ, για να “εξασφαλίσουν το πετρέλαιο”, όπως λέει ο ίδιος. Ούτε ο Τραμπ, ούτε ο Πούτιν, ούτε ο Άσαντ ενδιαφέρονται για τις ζωές των Κούρδων, όσο και αν η κουρδική ηγεσία χρησιμοποιεί την απειλή του ISIS σαν επιχείρημα για να παραμείνουν στη θέση τους οι προηγούμενες στρατιωτικές συμφωνίες. 

Για τον απλό κόσμο τα πράγματα είναι πιο καθαρά. Κυκλοφορούν πολλές εικόνες με Κούρδους και Κούρδισσες να πετάνε ζαρζαβατικά στα αμερικάνικα τεθωρακισμένα που αποχωρούν. “Δεν θα το ξεχάσουμε”, τους φωνάζουν. Και η απάντηση; Όπως στο μύθο του Αισώπου, όταν ο βάτραχος βοήθησε το σκορπιό να περάσει το ποτάμι, ο σκορπιός αντί να πει ευχαριστώ τσίμπησε τον ευεργέτη του λέγοντάς του πως δεν είναι τίποτα προσωπικό, είναι στη φύση του. Αυτό απαντάει και ο Λευκός Οίκος σήμερα, εμείς είμαστε εδώ για το πετρέλαιο, είναι στη φύση μας η προδοσία.

Συμπαράσταση

Το αντιπολεμικό κίνημα και η Αριστερά πρέπει να δώσει όλη της τη συμπαράσταση στον κουρδικό λαό που απειλείται να ισοπεδωθεί από τα τουρκικά τανκς και βομβαρδιστικά. Η τουρκική εισβολή πρέπει να ηττηθεί και να σταματήσει. Δίνουμε τη συμπαράσταση στους Κούρδους και απέναντι σε όσους τους πουλάνε ενώ παρουσιάζονται σαν φίλοι, ΗΠΑ, Ρωσία και συριακό καθεστώς. Δεν ζητάμε από τις ΗΠΑ να παραμείνουν στη Συρία, αλλά αντίθετα να φύγουν συνολικά και από παντού. Η αναδιοργάνωση των αμερικάνικων στρατιωτικών δυνάμεων είναι αποτέλεσμα της ήττας τους στο Ιράκ και της υποχώρησης της ηγεμονίας τους στην περιοχή. Έχουν αδυναμία να καθορίσουν τις εξελίξεις και γι’αυτό επικεντρώνονται εκεί που έχουν πραγματική ανάγκη και με τέτοιο τρόπο ώστε να έχουν τις ελάχιστες απώλειες. Εμείς παλεύουμε για να ηττηθούν και να αφήσουν τους λαούς της Μέσης Ανατολής να αποφασίσουν οι ίδιοι για τις ζωές τους.

Οι πραγματικοί φίλοι των Κούρδων δεν βρίσκονται στα τραπέζια των ισχυρών, ούτε στις στρατιωτικές συμμαχίες. Είναι ο κόσμος που ξεσηκώνεται στο Λίβανο, το Ιράκ, την Ιορδανία, την ίδια την Τουρκία. Ο φόβος όλων των περιφερειακών δυνάμεων είναι ότι το κουρδικό κίνημα μπορεί να λειτουργήσει σαν πυροδότης περισσότερης αποσταθεροποίησης και ριζοσπαστισμού, όπως για δεκαετίες λειτουργεί στην Τουρκία. Οι Κούρδοι και οι Κούρδισσες έχουν τη δύναμη να αποδείξουν ότι οι ισχυροί έχουν δίκιο να φοβούνται. Δουλειά μας δεν είναι να καθησυχάζουμε τους από πάνω, αλλά να βαθύνουμε τους φόβους τους.