Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Μαλακάσα: Καρα-Τεπέ δίπλα στην Αθήνα

Φωτογραφία από την επίσκεψη συνεργείου της Εργατικής Αλληλεγγύης στη Μαλακάσα. Φωτό: Αφροδίτη Φράγκου

Με δυο βαθμούς και χιόνια, ο χειμώνας μετέτρεψε τα δυο στρατόπεδα της Μαλακάσας σε μια παγωμένη κόλαση. Με αφορμή τον θάνατο του Χασίμπ, πεντάχρονου προσφυγόπουλου από το Αφγανιστάν που χτυπήθηκε από φορτηγό γεμάτο μπάζα στο εσωτερικό του νέου στρατοπέδου της Μαλακάσας, συνεργείο της Εργατικής Αλληλεγγύης επισκέφθηκε τους δύο χώρους. Οι εικόνες ήταν σοκαριστικές.

 Την ίδια στιγμή που ο Μηταράκης επισκέπτεται τον Καρά Τεπέ, προσπαθώντας ανεπιτυχώς να πείσει ότι οι συνθήκες εκεί θα βελτιωθούν (αλλά και δίνοντας με την επίσκεψή του σήμα ότι αυτό που συμβαίνει στη Λέσβο είναι εξαίρεση και είναι το μόνο που χρήζει επίσκεψης από τον υπουργό), ένας ακόμη Καρά Τεπέ δημιουργείται στην καρδιά της χώρας, μέσα στον νομό Αττικής. Και ενώ επεκτείνεται για να αυξηθεί η χωρητικότητά του, η διάλυση και η εγκατάλειψη δείχνουν τον σαδισμό πίσω από τη λέξη “φιλοξενία” που έχει το θράσος να χρησιμοποιεί το Υπουργείο Μετανάστευσης. Το μόνο πράγμα που ήταν σε καλή κατάσταση ήταν ο οι μεταλλικές μπάρες της εισόδου.

“Δεν έρχεται κανείς εδώ. Μας έχουν ξεχάσει όλοι”, λέει ο Κέβιν, πρόσφυγας που ζει στο νέο στρατόπεδο της Μαλακάσας. Πίσω από συρματοπλέγματα και λινάτσες, το στρατόπεδο είναι ένα εργοτάξιο που χάσκει σε όλη την αρχή της Αθηνών-Ωρωπού σαν ανοιχτή πληγή. Ούτε ένας εργαζόμενος δεν υπήρχε σε ολόκληρο το στρατόπεδο. Εκ πρώτης όψεως ήταν εγκαταλελειμένο ακόμη και από τους πρόσφυγες.

Ο Κέβιν εξήγησε ότι οι περισσότεροι από τους κατοίκους του στρατοπέδου έφυγαν για να γλιτώσουν τον χιονιά. Θα έμεναν με όποιο τρόπο μπορούσαν και με το πενιχρό επίδομά τους κάποιες μέρες στην Αθήνα, ελπίζοντας να καλυτερέψει ο καιρός. Αργότερα ωστόσο εμφανίστηκαν και κάποιες οικογένειες που δεν είχαν καν αυτή τη δυνατότητα και είχαν ξεμείνει στον παγωμένο καταυλισμό. Κάποιες από τις σκηνές είχαν γκρεμιστεί από το βάρος του χιονιού. Καμία δεν είχε πάτωμα. Παλέτες και μουσαμάδες παντού για να μην ξαπλώνουν οι άνθρωποι στις λάσπες. Πέρα από τις λάσπες της κακοκαιρίας, προς τις σκηνές κατευθυνόταν και ένα ρυάκι που ερχόταν από τον χώρο των χημικών τουαλετών.

Παιδιά

Στους περισσότερους ανοιχτούς χώρους του στρατοπέδου είχε υλικά κατασκευών. Στοίβες από σύρματα, σωλήνες, προκάτ και χοντρές πέτρες παντού. Στην πραγματικότητα, είναι ευτύχημα που το στρατόπεδο δεν θρηνεί περισσότερα νεκρά παιδιά σε αυτές τις συνθήκες. Ο Ναΐζ, πατέρας πέντε παιδιών, λέει: “τα παιδιά δεν πάνε σχολείο. Έχουμε φτιάξει εδώ μια τάξη και τα διδάσκω εγώ περσικά και αγγλικά. Κατέβηκα στην Αθήνα και αγόρασα δυο πίνακες μαρκαδόρου με λεφτά από την τσέπη μου”. Επίσης, ξεμπροστιάζοντας τον δήμο Ωρωπού, που αρνούμενος ότι είχαν ρατσιστικό κίνητρο, οργάνωνε και έκανε πλάτες στη φασιστοσύναξη “αγανακτισμένων” την άνοιξη, ο Ναΐζ μιλάει για τις συνέπειες αυτής της συγκέντρωσης: “Δεν μπορώ να πάω τα παιδιά μου στο πάρκο να παίξουν. Φοβάμαι τις αντιδράσεις”.

Στο δεύτερο μισό του στρατοπέδου υπάρχουν μερικές μεγαλύτερες κατασκευές, δωμάτια με προκάτ τοίχους. Αν και προσφέρουν στοιχειώδη θέρμανση, δεν έχουν τίποτα άλλο. “Δεν υπάρχει τουαλέτα, μπάνιο, νιπτήρας, κουζίνα. Μαγειρεύουμε, πλένουμε ρούχα, πλενόμαστε έξω στο κρύο. Δεν έχουμε ζεστό νερό. Δεν υπάρχουν συνεργεία για να καθαρίσουν τις χημικές τουαλέτες. Μια έγκυος για παράδειγμα, δεν ξέρω πώς τα καταφέρνει και πηγαίνει τουαλέτα”, λέει ο Μανουέλ. “Μένουμε τρεις άνθρωποι εδώ”, συμπληρώνει ο Κέβιν δείχνοντας ένα μικροσκοπικό δωμάτιο στο οποίο μετά βίας χωράει μια κουκέτα με δυο κρεβάτια. Οι πρόσφυγες εξηγούν επίσης ότι στο κομμάτι του στρατοπέδου με τις σκηνές δεν υπάρχει καθόλου ρεύμα, ενώ στο κομμάτι με τα προκάτ δεν είναι διαθέσιμο όλο το 24ωρο.

Δείχνουν επίσης τις στοίβες από μερίδες κέτερινγκ που έχουν πεταχτεί στα σκουπίδια. “Απορώ γιατί δίνουν τόσα λεφτά για να μας φέρουν αυτό το φαγητό που δεν τρώγεται”, λέει ο Ναϊζ. Τα χρήματα που παίρνουν οι πρόσφυγες εξαρτώνται από το αν η “δομή” στην οποία ζουν παρέχει γεύματα: στην περίπτωση αυτή είναι τα μισά λεφτά. Μια πολυμελής οικογένεια στο νέο στρατόπεδο της Μαλακάσας λοιπόν, σαν την οικογένεια του αδικοχαμένου Χασίμπ, παίρνει μόλις 245 ευρώ τον μήνα.

Ένας ενήλικας μόνος του πρέπει να τα βγάλει πέρα με μόλις 75 ευρώ. Μάλιστα, τα ΑΤΜ που υποσχέθηκε απειλητικά ο Μηταράκης ότι θα εγκατασταθούν μέσα στα στρατόπεδα (στην προσπάθειά του, την άνοιξη, να τα καταστήσει πλήρως απομονωμένα και κλειστά), δεν μπήκαν ποτέ. Για να πάρει κάποιος αυτά τα 75 ευρώ πρέπει να περπατήσει, ή να πληρώσει συγκοινωνία για να πάει μέχρι τον Αυλώνα ή τον Ωρωπό. “Δεν μπορούμε να πάμε στην Αθήνα”, λένε οι πρόσφυγες. “Το εισιτήριο έχει 4 ευρώ πήγαινε και 4 ευρώ έλα. Κρυώνω, δεν έχω ζεστά ρούχα να φορέσω και δεν μπορώ να πάω να πάρω”.

Περίθαλψη

Τα δυο στρατόπεδα της Μαλακάσας θρηνούν πέντε ανθρώπους από τότε που ξεκίνησε η πανδημία από αιτίες που συνδέονται άμεσα με το γεγονός ότι ζουν στις συνθήκες αυτές. Ο Χαρούν, από το παλιό στρατόπεδο, λέει: “Όταν παίρνουμε για ασθενοφόρο, μέχρι να συνεννοηθούμε, να βγάλουμε άκρη με τις διαδικασίες που δεν έχουμε ΑΜΚΑ, αλλά και μέχρι να έρθει τελικά εδώ, περνάνε ώρες”. Δυο άνθρωποι, ένας 60 ετών και ένας 16 ετών πέθαναν αφού διακομίστηκαν στο νοσοκομείο και νοσηλεύτηκαν. Πέρα από το παιδάκι που σκοτώθηκε πρόσφατα, ένας ακόμη πρόσφυγας είχε χτυπηθεί θανάσιμα από αυτοκίνητο, νύχτα στην Αθηνών Ωρωπού, όπου δεν υπάρχει ούτε πεζοδρόμιο, ούτε φώτα. “Είχε οικογένεια στο Κογκό. Δεν ξέρω αν πάρθηκε κανένα μέτρο για την οικογένειά του”, είπε ο Κέβιν. Τέλος, μια γυναίκα 27 χρονών, η οποία σκοτώθηκε σε καυγά, ήταν το πέμπτο θύμα του εγκλεισμού και της εκατάλειψης.

Οι πρόσφυγες έχουν εγκλωβιστεί. Μπορεί τα σχέδια του Μηταράκη να μαντρώσει το παλιό στρατόπεδο και να καταστήσει το νέο στρατόπεδο κέντρο κράτησης να απέτυχαν, αλλά οι συνθήκες στις οποίες τους έχει αναγκάσει να ζουν έχουν τελικά σαν αποτέλεσμα την απομόνωση και την απόγνωση. “Αφού δεν μας θέλει η κυβέρνηση εδώ, γιατί δεν μας δίνει χαρτιά για να φύγουμε;” αναρωτιέται, τέλος, ο Κέβιν.

Οι πρόσφυγες του παλιού στρατοπέδου της Μαλακάσας έχουν την εμπειρία της πολιτικής οργάνωσης και δράσης και μπορούν να τραβήξουν σε αυτό και τους πρόσφυγες του νέου στρατοπέδου. Ρώτησαν μάλιστα πώς συνεχίζουμε την οργάνωση της καμπάνιας για άσυλο, στέγη, Υγεία και Παιδεία για τους πρόσφυγες και είπαν ότι θα μπουν στην μάχη για μια μαζική 20 Μάρτη και στα στρατόπεδα. “Θα συνεχίσουμε να το παλεύουμε μέχρι τέλους”, είπαν.


Φωτογραφίες από την επίσκεψη συνεργείου της Εργατικής Αλληλεγγύης στη Μαλακάσα. Φωτό: Αφροδίτη Φράγκου

Περισσότερες φωτό εδώ.