Η εργατική αντίσταση είναι η μόνη ελπίδα

Τα spread εκτινάχτηκαν, τα επιτόκια για το δανεισμό του ελληνικού δημοσίου ξεπέρασαν το 12%, οι «αγορές» χυμάνε σαν ύαινες πάνω στην οικονομία που τη θεωρούν χρεοκοπημένη.

Πρόκειται για πολιτική χρεοκοπία του Παπανδρέου προσωπικά και των μεγαλύτερων θεσμών του διεθνούς καπιταλισμού συνολικότερα. Μια οικονομία που πληρώνει 13 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο σε τόκους στους τραπεζίτες δεν μπορεί να κηρύσσεται χρεοκοπημένη μόνο και μόνο επειδή αυτά τα αρπακτικά απαιτούν να πληρώνει τα τριπλάσια! Αυτό λέγεται παραλογισμός και ωμός εκβιασμός. Το ζήτημα είναι ποιος θα δώσει αυτή την καθαρή απάντηση.

Σίγουρα δεν θα τη δώσει η κυβέρνηση που έχει δέσει την τύχη της με τους τραπεζίτες. Τα απλά μέλη και οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι τώρα είναι η ώρα για να κάνουν την πιο μεγάλη ανταρσία απέναντι στην ηγεσία τους. Και δεν έχουν πουθενά αλλού να στραφούν για στήριξη παρά μόνο προς την Αριστερά.

Η Νέα Δημοκρατία, είτε του Σαμαρά είτε της Μπακογιάννη, είναι οι πρωτεργάτες της υποταγής στους τραπεζίτες. Μαζί έφτιαξαν τις φούσκες που τώρα μας καλούν να πληρώσουμε με θυσίες. Οσο για τον φασιστικό συγκάτοικο αυτής της πολυκατοικίας, οι συνεργασίες της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με τον Καρατζαφέρη που φτάνουν μέχρι το κοινό κουκούλωμα των απαγωγών των Πακιστανών, είναι από τις χειρότερες πλευρές της πολιτικής χρεοκοπίας του Παπανδρέου.

Aπεργιακό κίνημα

Όλο και περισσότερο την απάντηση τη δίνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με το απεργιακό κίνημα τους. Οι απεργοί της ΑΔΕΔΥ την περασμένη Πέμπτη, οι ναυτεργάτες τη Δευτέρα, οι οδηγοί και τεχνικοί των συγκοινωνιών την Τρίτη, οι εκπαιδευτικοί που βάζουν πλώρη για απεργίες διαρκείας στέλνουν το ίδιο μήνυμα: Δεν θα πληρώσουμε εμείς για τη δική τους χρεοκοπία. Χρεοκοπημένο είναι το σύστημά τους και όχι όλοι εμείς που μας ζητάνε να θυσιάσουμε τους μισθούς, τις συντάξεις, τις δουλειές μας.

Αυτό το μήνυμα θα ακουστεί βροντερά και την Πρωτομαγιά και στην Πανεργατική την επόμενη Τετάρτη 5 Μάη. Και θα παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις όσο θα κλιμακώνουν τη δράση περισσότεροι κλάδοι με 48ωρη απεργία όπως στα ΜΜΕ, με καταλήψεις όπως στους ΟΤΑ, με όποιες μορφές διαλέγει ο καθένας εργατικός χώρος.

Το χρέος της Αριστεράς ετούτη τη στιγμή είναι διπλό.

Πρώτο πρέπει να μεταφράσει αυτό το μήνυμα σε συγκεκριμένο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα που αναποδογυρίζει τις επιθέσεις Παπανδρέου-ΔΝΤ-ΕΕ και ρίχνει τα βάρη εκεί που πρέπει: Να σταματήσουν οι πληρωμές για τόκους, να ξεφορτωθούμε τους επιτηρητές ΔΝΤ-ΕΕ, να κρατικοποιηθούν οι τράπεζες, να μπει έλεγχος στη φυγή κεφαλαίων, να φορολογηθούν τα κέρδη και ο πλούτος.

Και δεύτερο να οργανώσει τη μόνη δύναμη που μπορεί να επιβάλει μια τέτοια λύση, τη συλλογική δύναμη των εργατών. Κάθε βήμα του απεργιακού κινήματος προς τη συνέχεια και την κλιμάκωση δεν εξασφαλίζει μόνο την άμυνα μας για να σώσουμε τις κοινωνικές κατακτήσεις, τις συλλογικές συμβάσεις, την κοινωνική ασφάλιση. Ανοίγει δρόμους και για να περάσει το κόστος στο αντίπαλο ταξικό στρατόπεδο και να πάρουν τον έλεγχο οι εργάτες.

Πάνω απ´ όλα, κερδίζει μαζικά τις συνειδήσεις στην προοπτική ότι η μόνη ελπίδα είναι η εργατική αντίσταση. Αυτή την Αριστερά πρέπει να δυναμώσουμε όλοι και όλες. Όχι αύριο, σήμερα! Όχι κάπου αλλού, εδώ που ζούμε, δουλεύουμε και παλεύουμε!