Τμήμα των αποφάσεων της Συνδιάσκεψης

Γι' αυτό τα μέτρα λιτότητας δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Η πραγματικότητα είναι ότι η κρίση είναι βαθιά, μακρόσυρτη, αδιέξοδη.

Η άρχουσα τάξη έχει να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα και πρόβλημα πολιτικής κρίσης. Το ΠΑΣΟΚ είναι σε κατάρρευση και μέσα σε λίγους μήνες η αποσταθεροποίηση μεταφέρθηκε και στη ΝΔ. Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση αντίστοιχη της Ιταλίας των αρχών της δεκαετίας του '90, όταν κατέρρεε και η Χριστιανοδημοκρατία και το Σοσιαλιστικό Κόμμα, μόνο που στην Ελλάδα δεν υπάρχει Μπερλουσκόνι για να βγει σαν άσσος από το μανίκι. Οι ίδιοι παραδέχονται ότι η εναλλακτική της “κυβέρνησης τεχνοκρατών” δεν τους έφερε αποτελέσματα.

Το μεγαλύτερο ρόλο για αυτή την αποσταθεροποίηση τον έχουν διαδραματίσει τα άλματα που έκανε η εργατική τάξη. Στην Ελλάδα δεν έλειψαν οι απεργίες ούτε στη δεκαετία του '80, ούτε του '90. Όμως τα τελευταία δύο χρόνια στη θέση των γραφειοκρατικά ελεγχόμενων απεργιών είδαμε την επιστροφή των άγριων χαρακτηριστικών της Μεταπολίτευσης, με μαζικές συνελεύσεις, οργάνωση από τα κάτω, οι απεργίες διαρκείας και καταλήψεις.

Η ριζοσπαστικοποίηση μέσα στην εργατική τάξη βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο εδώ και πάνω από 30 χρόνια. Δεν πρόκειται για αυτόματο αποτέλεσμα των επιθέσεων, αλλά κυρίως του τρόπου με τον οποίο απάντησε η εργατική τάξη στις επιθέσεις. Αντί για τον ατομικό δρόμο και την απογοήτευση, η απάντηση που δόθηκε σε μικρούς και μεγάλους χώρους ήταν “Δεν θα περάσει”.

Σε κάθε χώρο διαμορφώνεται μια μειοψηφία που είναι σε θέση να καλεί Γενική Συνέλευση, να οργανώνει, να κερδίζει αγωνιστικές αποφάσεις, να τις εφαρμόζει, να προχωράει σε συντονισμούς με άλλους χώρους.

Αυτές οι κινήσεις καθόρισαν ότι ολόκληρο το ρεύμα αντίστασης είναι αριστερόστροφο. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αποδεκατίζονται. Το μαύρο δεκανίκι του ΛΑΟΣ αποδείχθηκε πολύ αδύναμο και λύγισε με δύο μήνες συγκυβέρνησης. Η αριστερή στροφή είναι ένα φαινόμενο που πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη της η Αριστερά, σε όλες της τις αποχρώσεις. Υπάρχουν ήδη θετικές αλλαγές στο τοπίο της κοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η συνιστώσα της Αριστεράς με τις μεγαλύτερες αυταπάτες για την Ευρωπαϊκή Ένωση αναγκάζεται να αναγνωρίσει ότι η ΕΕ είναι ταυτισμένη με τη φτώχεια και τη μιζέρια, κρατώντας τις ελπίδες για την “ευρώπη των λαών” για μια φανταστική ΕΕ του μέλλοντος.

Το ΚΚΕ όταν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ άνοιξε τη συζήτηση για το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα έριχνε κεραυνούς περί οππορτουνισμού. Σήμερα μιλάει για διαγραφή του χρέους και εργατική εξουσία.

Πρόκειται για αλλαγές που έχουν προκληθεί από τη ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου. Χωρίς να παραγνωρίζουμε τις αδυναμίες της κοινοβουλευτικής αριστεράς, θεωρούμε τις αλλαγές καλοδεχούμενες γιατί θέλουμε την Αριστερά να συνεχίσει να βρίσκεται ενάντια στα μέτρα και τα μνημόνια, μαζί με τον κόσμο που παλεύει, χωρίς να προσαρμόζεται στις πιέσεις της άρχουσας τάξης.

Για να ανταποκριθεί η Αριστερά στο επίπεδο του κινήματος χρειάζεται ποιοτικές αλλαγές σε δύο κατευθύνσεις.

Εργατικοί χώροι

Πρώτον, δυνάμωμα της πρόσβασης της στους εργατικούς χώρους και σύνδεση με τις μορφές οργάνωσης εκεί. Από τους εργατικούς χώρους που θα πουν “Μολών Λαβέ” θα κριθεί αν θα περάσουν οι λεηλασίες της Τρόικας και της κυβέρνησης. Χρειαζόμαστε μια Αριστερά που έχει σχέση με όλες τις νέες μορφές οργάνωσης μέσα στους χώρους, τις αγκαλιάζει, τις βοηθάει και τις στηρίζει.

Δεύτερο, οι μάχες χρειάζονται αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα. Πρόγραμμα που απαντάει στο δίλημμα “κούρεμα ή χρεοκοπία;” με τη διαγραφή του χρέους. Στους εκβιασμούς για απομόνωση απαντάει με ρήξη με το ευρώ και την ΕΕ. Στις ιδιωτικοποιήσεις απαντάει όχι μόνο με αντίσταση αλλά και με απαίτηση για επανακρατικοποίηση χωρίς αποζημίωση όσων ΔΕΚΟ πουλήθηκαν. Ένα πρόγραμμα που απαντάει και στις πολιτικές προκλήσεις. Όχι μόνο αντιστεκόμαστε στην περιστολή της δημοκρατίας, στις κυβερνήσεις τεχνοκρατών που στηρίζονται στα ΜΑΤ και στους φασίστες, αλλά παλεύουμε για το βάθεμα της δημοκρατίας. Να φτάσει η δημοκρατία στις τράπεζες, στα ΜΜΕ, σε όλους τους χώρους δουλειάς που θα περάσουν στα χέρια των εργατών.

Οι εκβιασμοί πάνω στην Αριστερά δεν θα σταματήσουν αλλά θα ενταθούν μετά τις εκλογές. Η άρχουσα τάξη που δεν δίστασε να κάνει πολιτικό σκουπίδι τον ΓΑΠ και να τσαλακώσει το αντιμνημονιακό προφίλ του Σαμαρά, δεν θα διστάσει να εκβιάσει όχι απλώς τον Κουβέλη αλλά τον Τσίπρα και την Παπαρήγα.

Γι' αυτό είναι απαραίτητη η ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είναι η Αριστερά που υλοποιεί τα απαραίτητα ποιοτικά προχωρήματα και εξασφαλίζει ότι θα υπάρχει Αριστερά που στους εκβιασμούς της άρχουσας τάξης θα απαντήσει με αντεπίθεση μέχρι την ανατροπή.

Θεωρούμε πως ως τώρα έχουμε συνεισφέρει θετικά σε αυτή την προσπάθεια. Χρειάζεται να εμβαθύνουμε για το πώς θα ανταποκριθούμε οργανώνοντας πιο αποτελεσματικά.

Στόχος είναι η μετατροπή του ΣΕΚ σε ένα μεγάλο επαναστατικό κόμμα που θα έχει δυνατότητες να βρίσκεται σε όλους τους εργατικούς χώρους, να επηρεάζει τις οικονομικές, τις πολιτικές μάχες και τις ιδέες του κόσμου που παλεύει.

Η πολιτική κρίση αυξάνει την πρόκληση. Η αριστερή στροφή δεν θα συνεχιστεί αυτόματα. Η άρχουσα τάξη θα προσπαθήσει να βρει τρόπους να διοχετεύσει την οργή προς τα δεξιά, χρησιμοποιώντας εμβόλιμα κόμματα, τον εθνικισμό και το ρατσισμό. Η οικονομική κρίση γεννάει πολιτικά εξαμβλώματα. Χρειαζόμαστε ένα επαναστατικό κόμμα που να είναι σε θέση να μπλοκάρει αυτές τις εξελίξεις. Όσο περισσότερο η οργή μετατρέπεται σε δύναμη και οργάνωση για τις μάχες, τόσο λιγότερες δυνατότητες θα έχουν για τέτοιες λύσεις.

Σε αυτή την προσπάθεια προϋπόθεση είναι να είμαστε δεμένοι με το πιο προχωρημένο τμήμα της τάξης μας όπως αυτό διαμορφώνεται διαρκώς μέσα στη δράση. Δίνουμε τις πολιτικές μάχες με αυτή την υπό διαμόρφωση εργατική πρωτοπορία. Παράλληλα με την οργάνωση των απεργιών, ανοίγουμε τη συζήτηση για το ρατσισμό, τους φασίστες, τη δημοκρατία, πατώντας πάνω στις ίδιες τις εμπειρίες των εργατών. Δίνουμε στρατηγικές απαντήσεις, μετατρέποντας τη θεωρία σε πράξη. Η συζήτηση για τον εργατικό έλεγχο καταλήγει στο ότι η προοπτική μας είναι μια άλλη κοινωνία, συλλογικού προγραμματισμού και δημοκρατικού ελέγχου. Η κοινή δράση είναι το κλειδί ώστε να κερδίζονται βήμα το βήμα κομμάτια που συνδέονται μαζί μας αλλά δεν έχουν πειστεί για τη συνολική προοπτική.

Οι πυρήνες έχουν να παίξουν ηγετικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια. Κάθε πυρήνας οργανώνει το πώς κερδίζει όλα του τα μέλη ώστε να βρεθούν δίπλα στα πιο πρωτοπόρα τμήματα της τάξης, να ανοίξουν τον διάλογο και να ξεδιπλώσουν την κοινή δράση που μπορεί όχι μόνο να ρίξει αυτήν και την επόμενη κυβέρνηση, αλλά να ανοίξει τις δυνατότητες ώστε η εργατική τάξη να καθορίσει τις εξελίξεις.

Έχουμε πλέον πολλά παραδείγματα που δείχνουν πώς ο κάθε σύντροφος ή συντρόφισσα μπορεί να μετατραπεί σε ηγεσία στον πυρήνα, στον εργατικό χώρα, σε μια απεργία.

Η Εργατική Αλληλεγγύη είναι το αναντικατάστατο εργαλείο. Εξασφαλίζει τη μόνιμη σχέση με τους χώρους, μας δίνει τη δυνατότητα να μαθαίνουμε, να αφουγκραζόμαστε, να συζητάμε για αυτά που μας ενώνουν και για αυτά που διαφωνούμε. Μέσα στην περασμένη χρονιά είδαμε ότι μπορεί να αποτελεί συλλογικό οργανωτή όχι μόνο του κόμματός μας αλλά εργατικών αγώνων.

Σε νέες συνθήκες, με νέες δυνατότητες, ριχνόμαστε στη μάχη για το χτίσιμο του επαναστατικού κόμματος με ρίζες στην εργατική τάξη. Ωστε να εξασφαλίσουμε ότι οι μάχες που έχουμε μπροστά μας θα καθοριστούν από την Αριστερά, μια Αριστερά που θα φτάσει μέχρι το τέλος και όχι ως τη μέση του δρόμου.

• Το κείμενο αυτό είναι τμήμα από τις αποφάσεις της Συνδιάσκεψης