Μαχητικές εμπειρίες από όλους τους χώρους

Αυτό μας έδωσε αυτοπεποίθηση να μπούμε στις μάχες με πρώτη στο Alter, μετά στο Λουκίσα, μετά το Ρωμανά Μυλωνά, μετά στην Αλουμινέξ, την 3Ε. Προσπαθήσαμε να συνδέσουμε αυτές τις μάχες μεταξύ τους, να πάει ο ένας χώρος στον άλλο, να κάνουν κοινές τοπικές πορείες. Τονίζαμε τη σημασία αυτών των αγώνων στην τοπική ΑΝΤΑΡΣΥΑ και καταφέραμε να είναι εκεί και να στηρίζει.

Δε θα τα καταφέρναμε όλα αυτά χωρίς αριθμητική δύναμη. Το να έχεις πολλούς συντρόφους και έτσι να ξέρεις τι γίνεται στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, στους δασκάλους, στο Σκαραμαγκά, στον Αγιο Σάββα βοηθά. Η Εργατική Αλληλεγγύη ήταν η ταυτότητά μας, η εφημερίδα έχτιζε σχέσεις εμπιστοσύνης”.

“Η σύνδεση με τους πρωτοπόρους και μαχητές εργάτες σε κάθε χώρο δουλειάς είναι βασικό”, είπε ο Ορέστης Η. από τα Βριλήσσια, “Το έχουμε καταφέρει περισσότερο τον τελευταίο χρόνο και αυτό μπορεί να τροφοδοτήσει τη συζήτηση στους πυρήνες για το πώς συνδέονται με τους εργατικούς χώρους.

Στα Βριλήσσια μεγαλώσαμε τον τελευταίο χρόνο και κάναμε την επιλογή να παρέμβουμε σε τέσσερις χώρους, το Δημαρχείο, το Γκαράζ, το Σισμανόγλειο και το Παίδων Πεντέλης. Αυτό μάς έφερε νέα μέλη και από το Σισμανόγλειο και από το Πεντέλης όπου μάλιστα ένας νέος σύντροφος έπαιξε ρόλο προτείνοντας απεργία διαρκείας και συντονισμό με τον Άγιο Σάββα και τα άλλα νοσοκομεία, φτιάχνοντας απεργιακή επιτροπή στο χώρο.

“Οταν ξεκινήσαμε την παρέμβαση στο ΙΚΑ μάς αντιμετώπισαν ως μία ακόμα αριστερή εφημερίδα που κάνει την προεκλογική της εκστρατεία”, είπε η Βάσω Κ. από την Πάτρα. “Επιμείναμε και σιγά σιγά η εφημερίδα άρχισε να διακινείται μεταξύ των γραφείων. Τώρα πια μιλάμε για την απεργία διαρκείας, για το πώς οργανώνεται ο αγώνας και μας περιμένουν κάθε βδομάδα. Εχουμε παίξει ρόλο στην ΑΒΕΞ με τους εργαζόμενους να συμμετέχουν σε όλες τις κινητοποιήσεις, να μας δίνουν ενίσχυση, να αποφασίζουν τη συμμετοχή στο αντιρατσιστικό στις 17 Μάρτη, να λένε από τώρα ότι στις εκλογές θα στηρίξουν ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Στο νοσοκομείο δεν είχαμε συστηματική παρέμβαση, μόλις το κάναμε αυτό ο αριθμός των εφημερίδων αμέσως μεγάλωσε. Συμμετείχαμε στην κινητοποίηση στον ΟΕΚ, ο ένας εργαζόμενος που μας άνοιξε την πόρτα μάς ήξερε από τις βδομαδιάτικες πλατείες στην πόλη”.

Ο ρόλος της Εργατικής Αλληλεγγύης στους αγώνες επανερχόταν σε κάθε συζήτηση. “Η εφημερίδα μπορεί να αλλάξει τους πυρήνες και τη σύνδεσή τους με τους εργατικούς χώρους”, είπε ο Μάνος Ν. από το Ελληνικό, “Δεν οργανώνουμε σαν άτομα, αλλά σαν δίκτυο. Οι απεργίες στηρίζονται πλέον από τη βάση. Η εφημερίδα μάς βοηθά να συνδεόμαστε με τα μαχητικά κομμάτια με συγκεκριμένη συζήτηση για το πώς μπορεί ο αγώνας να συνεχίσει.

Έκτακτες συνθήκες

Οι εργατικοί χώροι αυτή τη στιγμή δίνουν δύο μάχες. Η πρώτη είναι οι απεργίες διαρκείας για να σταματήσουμε τα μέτρα. Αυτή η συζήτηση χρειάζεται Εργατική Αλληλεγγύη. Η δεύτερη είναι η οργάνωση, λόγω των έκτακτων συνθηκών, απεργιών μέσα σε μια ημέρα. Κι αυτή η μάχη χρειάζεται τα συνεργεία της Εργατικής Αλληλεγγύης. Η αύξηση της εφημερίδας δεν είναι αριθμοί, είναι σχέση και οργάνωση με περισσότερο κόσμο. Ετσι κινηθήκαμε σε μια σειρά χώρους όπως στο Ασκληπιείο Βούλας, το Λαϊκό”.

“Η εφημερίδα είναι το κλειδί και για τη δράση και για τις ιδέες”, είπε η Δήμητρα Λ. από το Νέο Ηράκλειο, “Παρεμβαίνουμε σε 20 εργατικούς χώρους στα Βόρεια από 16 το προηγούμενο διάστημα. Υπήρχαν χώροι που δεν τους γνωρίζαμε καν. Στο ΚΑΤ που είχαμε καιρό να πάμε, βρεθήκαμε σε συνέλευση 200 ατόμων που έκανε κριτική στο σωματείο γιατί δεν οργάνωνε τον αγώνα. Την επόμενη βδομάδα όμως δεν υπήρχε καν απαρτία, είχε κυριαρχήσει απογοήτευση. Χρειάζεται συνέχεια να είμαστε δίπλα στους εργαζόμενους”.

Στην ανάγκη για πολλούς επαναστάτες σε κάθε χώρο δουλειάς, κάθε πόλη και κάθε γειτονιά αναφέρθηκαν μια σειρά σύντροφοι και συντρόφισσες. “Το να λείπουν οι επαναστάτες από ένα χώρο δουλειάς βγάζει μάτια”, είπε ο Γιάννης Κ. από τη Θεσσαλονίκη. “Για παράδειγμα στο Ιπποκράτειο κάνουμε περιοδείες και δε βλέπουμε καν αφίσες, το σωματείο και η επιτροπή των γιατρών δεν κινούνται, οι εργαζόμενοι μας λένε ελάτε και οργανώστε έστω και απ' έξω. Η απεργία της περασμένης Πέμπτης ήταν μια τυπική συγκέντρωση συνδικαλιστών χωρίς τα νοσοκομεία.

Οι απεργιακές επιτροπές είναι παραπάνω από απαραίτητες. Οι δυνατότητες που υπάρχουν φάνηκαν στο Λοιμωδών όταν στην κινηματική κορύφωση του περασμένου Οκτώβρη πήραμε πρωτοβουλία για συνέλευση της ΕΝΙΘ στο νοσοκομείο οργανώνοντάς τη με αφίσα και περιοδεία. Αυτό έκανε τη διαφορά, έγινε μαζική συνέλευση, συγκροτήθηκε επιτροπή αγώνα, στις 19 Οκτώβρη οργανώθηκε συγκέντρωση στην πύλη και πορεία στο κέντρο της πόλης για να ενωθούμε με τους υπόλοιπους εργαζόμενους.

Στο νοσοκομείο του Κιλκίς οι εργαζόμενοι κάνουν κατάληψη και προσπάθεια να διοικήσουν οι ίδιοι το νοσοκομείο. Ο ΣΥΝασπισμένος πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ τους επιτέθηκε. Ομως κατάλαβαν ότι σύμμαχός τους είναι η Εργατική Αλληλεγγύη και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και μας ζήτησαν να στηρίξουμε την Τρίτη το συλλαλητήριο τους στην πόλη”.

“Οι εργαζόμενοι στην Αριάδνη βρίσκονται πάνω από μήνα σε απεργία διαρκείας”, είπε ο Θράσος Τ. από το Ηράκλειο, “Από την αρχή ήταν δίπλα τους το ΚΚΕ και το Σωματείο των Ιδιωτικών Υπαλλήλων που ανήκει στο ΠΑΜΕ. Ποτέ όμως το ΠΑΜΕ δεν προσπάθησε να ξεσηκώσει, μαζί με τους απεργούς, όλους τους χώρους. Από τη μεριά μας μαζί με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλέσαμε Χαλυβουργούς στο Ηράκλειο και τους φέραμε σε επαφή, ήμασταν στην πύλη καθημερινά, οργανώσαμε συναυλία με διάφορα σωματεία αφιερωμένη στους Χαλυβουργούς και τη Αριάνδη και τώρα έχουμε κανονίσει με έναν απεργό να πάμε στις σχολές και να μιλήσει στις συνελεύσεις αλλά και στην εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Την ίδια στιγμή η ηγεσία του Εργατικού Κέντρου με την υποστήριξη του ΣΥΝ κατάφερε να μην υπάρχει πορεία καμία από τις δύο μέρες της τελευταίας 48ωρης. Ξανά την περασμένη Τετάρτη τα συνδικάτα δεν ήθελαν πορεία, αλλά με τη δουλειά μας τις προηγούμενες μέρες στα νυχτερινά σχολεία με συνελεύσεις έφτασαν 400 άτομα να διεκδικούν και να προχωρούν στην πορεία”.

“Μπορεί ένα μεγάλο διάστημα να έχουμε την αίσθηση ότι οι εργαζόμενοι δεν μας ακούνε, αλλά όταν για παράδειγμα ξεκίνησαν οι απεργίες διαρκείας στη ΔΕΗ μάς ζήτησαν οι εργαζόμενοι να πάμε στη συγκέντρωσή και να κατέβουμε μαζί στην Αγορά”, είπε η Μαρία Κ. από τα Χανιά, “Στο νοσοκομείο η επιτυχία της εκδήλωσης για τη στάση πληρωμών μας έδειξε την ανάγκη να ενισχύσουμε το συνεργείο.

Στο χώρο μου στους ξενοδοχοϋπαλλήλους, ενώ ένα προηγούμενο διάστημα δεν έδειχναν ενδιαφέρον οι συνάδελφοι, τώρα έπαιρναν τηλέφωνο για το τι θα κάνουμε. Η σταθερή επικοινωνία συναδέλφου με την εφημερίδα οδήγησε σε νέα στρατολογία κι αυτό με τη σειρά του άνοιξε τη δυνατότητα να συγκροτηθεί μία ομάδα γύρω μας που μαζεύει υπογραφές για συνέλευση στο σωματείο”.

Από όλους τους χώρους, μικρούς και μεγάλους, έρχονταν τα μηνύματα της αντίστασης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Νίκος Π. από τα ιδιωτικά ΚΤΕΟ που είπε: “Η προσπάθειά μας να φτιάξουμε Σωματείο στα ιδιωτικά ΚΤΕΟ ενισχύθηκε από αγώνα που έκαναν συνάδελφοί μας στα Τρίκαλα ενάντια σε ένα αφεντικό που είχε πέντε αντιπροσωπείες αυτοκινήτων, δύο περιοδικά, ένα μαγαζί με νυφικά και παρόλα αυτά τούς ζήτησε ίδιο ωράριο με μισά λεφτά.

Ξεκίνησαν με στάση εργασίας, συνδέθηκαν μαζί μας και τοπικά με το σωματείο ιδιωτικών υπαλλήλων και έκαναν δύο 48ωρες απεργίες. Η απάντηση της εργοδοσίας ήταν να τους απολύσει όλους αλλά μετά αναγκάστηκε να τους επαναπροσλάβει”.

Στην πλειοψηφία των τοποθετήσεων υπήρχαν παραδείγματα για τους νέους συντρόφους που οδήγησαν σε νέα ανοίγματα.

Διπλασιασμός

“Καταφέραμε να διπλασιάσουμε τα μέλη μας τον τελευταίο χρόνο, είπε η Έλενα Τ. από το Ηράκλειο. “Θα αναφέρω τρία παραδείγματα. Ενας φοιτητής Φυσικού που οργανώθηκε επειδή στο ΣΕΚ το σύνθημα 'Φοιτητές Εργατιά' το οργανώνουμε στην πράξη. Μία δασκάλα που οργανώθηκε στην παρέμβασή μας στη γενική συνέλευση των δασκάλων πάνω στη συζήτηση για τις απεργίες διαρκείας. Μία φοιτήτρια στα ΤΕΙ που γνωρίσαμε στην πλατεία και οργανώθηκε πάνω στις επαναστατικές ιδέες. Είναι μια περίοδος που ο κόσμος θέλει να ακούσει και να οργανώσει. Να βγούμε ανοιχτά και να κάνουμε την πρόταση σε όλους”.

“Το προηγούμενο χρόνο οργανώθηκαν μαζί μας 6 φοιτητές”, είπε η Βάσω Σ. από το Ρέθυμνο, “Τους κερδίσαμε μέσα από τις καταλήψεις γιατί ήμασταν το μοναδικό κομμάτι που μιλούσαμε για τη συνέχειά τους. Εκτός του ότι φτιάξαμε ένα δυνατό σχήμα στην Ψυχολογία Ρεθύμνου, ανοίξαμε σχήμα στο Οικονομικό που δεν είχαμε. Επιπλέον μας άνοιξε μία πόρτα προς τον Άγιο Νικόλαο που δεν έχουμε πυρήνα για να φτιάξουμε”.

Στις μάχες μέσα στις σχολές αναφέρθηκαν μια σειρά σύντροφοι και συντρόφισσες. “Από το καλοκαίρι αρχίσαμε να κάνουμε ανοίγματα, μέσα σε ελάχιστο διάστημα καταφέραμε να οργανώσουμε σύλλογο διοικητικών υπαλλήλων στο Πανεπιστήμιο Κρήτης”, είπε η Αλεξάνδρα Κ. από το Ρέθυμνο, “Ηταν ένα τεράστιο βήμα γιατί από Σεπτέμβρη έπαιξε ρόλο στις μάχες με αποκορύφωμα πριν μερικές μέρες που οι διοικητικοί υπάλληλοι πάλευαν μαζί μας έξω από την αίθουσα όπου επιχειρούνταν να γίνουν οι εκλογές για τα συμβούλια διοίκησης”.

Την εικόνα από τη ματαίωση των «εκλογών» της Διαμαντοπούλου στο Ηράκλειο της Κρήτης μετέφερε ο Σάββας Κ. ενώ η Ζανέτα Λ. από την Αλεξανδρούπολη μίλησε για την αντίστοιχη προσπάθεια που γίνεται στο Δημοκρίτειο και πρόσθεσε: “Καταφέραμε να συνδέσουμε τους φοιτητές με τους εργαζόμενους πηγαίνοντας μαζί με φοιτητές των ΕΑΑΚ στο νοσοκομείο και σε συνελεύσεις γιατρών, φέρνοντας μετά γιατρούς στη συνέλευσή μας”.