Η άποψή μας: Να συνεχίσουμε με Γενική Απεργία

Χρειάζεται απύθμενο θράσος για να βγαίνει η Νέα Δημοκρατία και να παρομοιάζει τον Αλέξη Τσίπρα με τον Πρόεδρο της Αργεντινής Ντε λα Ρούα που αναγκάστηκε να φύγει με ελικόπτερο από το προεδρικό μέγαρο. Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί, ούτε στου Σαμαρά για ελικόπτερα. Ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ είπε στον Στουρνάρα στη Βουλή ότι έτσι όπως πάει η συγκυβέρνηση σε λίγο ο κόσμος θα λέει ότι καλύτερα να είχαμε χρεοκοπήσει σαν την Αργεντινή, παρά αυτό το ατέλειωτο μαρτύριο των μνημόνιων της φτώχειας. Η απάντηση της ΝΔ δείχνει ότι τα πανικόβλητα κυβερνητικά επιτελεία βλέπουν τη μοιραία στιγμή να πλησιάζει.

Πραγματικά η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ είναι στριμωγμένη από παντού. Έχει βγάλει το μαχαίρι και σφάζει στα τυφλά με τις περικοπές και τις αποκρατικοποιήσεις για να πιάσει τον στόχο των 11,5 δις που είχε βάλει το προηγούμενο Μνημόνιο και το μόνο που πετυχαίνει είναι να έρχεται η Τρόικα καθημερινά και να ανεβάζει τον στόχο όλο και πιο πάνω. Όσο και να λέει ο Σαμαράς ότι αυτό είναι το «τελευταίο πακέτο θυσιών», όλα γύρω τον διαψεύδουν. Ήδη οι απαιτήσεις της Τρόικας φτάνουν μέχρι και 6 δις πάνω από το αρχικό πακέτο. Αλλά ακόμη και να πάρει ως «αντάλλαγμα» την περιβόητη «επιμήκυνση» (που ο Βενιζέλος θεωρεί αυτονόητη και διεκδικεί ως δική του κατάκτηση), το μόνο που θα πετύχει είναι να γίνει πιο μακρύ το σκοτεινό τούνελ χωρίς κανένα φως στην άκρη.

Το παραμύθι για το «διεθνές κλίμα που αλλάζει» έφτασε και αυτό στο τέρμα του καθώς ο «Σούπερ Μάριο» ξεδίπλωσε το «υπερόπλο» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας: γενικευμένη λιτότητα σε όλη την Ευρωζώνη και όποιον πάρει ο χάρος. Όλοι μαζί, Μέρκελ και Σαμαράς, Ντράγκι και Προβόπουλος, Στουρνάρας, Βενιζέλος και Κουβέλης δεν μας αφήνουν παρά μόνο μια επιλογή: πώς θα ξεσηκωθούμε και θα οργανωθούμε για να τους ανατρέψουμε.

Οι απαντήσεις άρχισαν να φαίνονται καθαρά από τη Θεσσαλονίκη. Ο Σαμαράς έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός που δεν τόλμησε να «τιμήσει» το Βελίδειο με την παρουσία του. Τα κόκκαλα του «εθνάρχη» Καραμανλή θα τρίζουν. Αντίθετα, οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης είχαν την τιμητική τους. Ήταν το μεγαλύτερο συλλαλητήριο εδώ και δέκα περίπου χρόνια, από τότε που ο Σημίτης φιλοξενούσε τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ και είχαμε διαδηλώσει πανελλαδικά ενάντια στους ηγέτες της Ευρώπης του πολέμου.

Πανευρωπαϊκά

Όσο και να προσπαθούν τα κυβερνητικά παπαγαλάκια να το θάψουν πίσω από ειρωνικά σχόλια για τις χωριστές συγκεντρώσεις, η αλήθεια δεν κρύβεται. Και είναι πανευρωπαϊκή. Την είπε στο σύντομο χαιρετισμό του ο συνδικαλιστής από τα ιταλικά συνδικάτα της CGIL: «Σήμερα διαδηλώνετε εσείς, στις 15 Σεπτέμβρη τα συνδικάτα στη Μαδρίτη, στις 28 Σεπτέμβρη στη Ρώμη, στις 29 Σεπτέμβρη στη Γερμανία, στις 20 Οκτώβρη στο Λονδίνο». Οι εργάτες είναι στο πόδι σε όλη την Ευρώπη, η εργατική αντίσταση στα Μνημόνια στην Ελλάδα δεν είναι πια μόνη.

Πάνω σε αυτή την εικόνα και πάνω στις εμπειρίες του κινήματος αντίστασης εδώ και τρία χρόνια μπορούμε να χτίσουμε τη συνέχεια. Η «μίνι Πανεργατική» σε όλο το δημόσιο αυτή την Τετάρτη είναι ένα δείγμα για το τι μπορεί να ακολουθήσει. Κάθε σχολείο, κάθε νοσοκομείο, κάθε υπουργείο μπορεί και πρέπει να γίνει κάστρο αντίστασης στις περικοπές ό,τι κι αν συμφωνήσει ο Στουρνάρας με την Τρόικα. Κάθε δημόσιος οργανισμός ή επιχείρηση που βγαίνει στο σφυρί μπορεί και πρέπει να ξεσηκωθεί όπως το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο που σπρώχνει τη συνδικαλιστική ηγεσία του χώρου με συνελεύσεις και κατάληψη στα κεντρικά. Και όλοι μαζί μπορούμε και πρέπει να οδηγήσουμε τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ να πιάσουν ξανά το νήμα των Πανεργατικών καλώντας Γενική Απεργία ενάντια στο πακέτο Σαμαρά εδώ και τώρα.

Αυτή η προσπάθεια είναι ξεκινημένη. Χρειάζεται να προσέξουμε δυο πράγματα. Σε κάθε χώρο είναι αναγκαίο, αλλά και εφικτό, να υπάρχουν μόνιμες μορφές οργάνωσης της βάσης. Παντού όπου γίνεται συνέλευση για να αποφασιστεί η κινητοποίηση του χώρου, είτε τοπικά είτε σαν κομμάτι πανεργατικής, η δημιουργία απεργιακής επιτροπής είναι ένα απαραίτητο βήμα και για την επιτυχία του αγώνα και για τον συντονισμό με όλους όσους παλεύουν. Η Πανελλαδική Συνάντηση Εργατικής Αντίστασης στις 30 Σεπτέμβρη στο θέατρο ΔΙΑΝΑ στην Αθήνα μπορεί να βοηθήσει σε αυτή την προσπάθεια.

Και ένα δεύτερο σκέλος είναι οι προσπάθειες για την εναλλακτική λύση απέναντι στα ατέλειωτα Μνημόνια είτε πάρουν την «επιμήκυνση» είτε όχι. Χιλιάδες διαδηλωτές φώναζαν στη Θεσσαλονίκη το σύνθημα «Διαγραφή του χρέους οριστική, αυτή είναι η απάντηση η εργατική». Όλοι αυτοί γυρνώντας στους χώρους μας και ετοιμάζοντας την απεργιακή συνέχεια του κινήματος πρέπει να βάλουμε στόχο ότι όλα τα οργανωμένα κομμάτια της εργατικής τάξης κερδίζονται σε αυτή την κατεύθυνση: Διαγραφή του χρέους, κρατικοποίηση των τραπεζών, ρήξη με το ευρώ και εργατικός έλεγχος παντού. Για να διώξουμε τις τρόικες εσωτερικού και εξωτερικού και να ανοίξουμε το δρόμο για τη νίκη των εργατών.