Τι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις;

Η δημοσκόπηση της V-PRC που δημοσιεύτηκε την περασμένη βδομάδα σχολιάστηκε έντονα σε εφημερίδες και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Το στοιχείο που προβλήθηκε, σχεδόν σκεπάζοντας τα υπόλοιπα ευρήματα, είναι ότι οι ναζί της Χρυσής Αυγής περνάνε στην τρίτη θέση με ένα ποσοστό 12%. Με βάση αυτό το εύρημα, ένας ορυμαγδός από σχόλια και βαθυστόχαστες αναλύσεις μιλάνε για την «συντηρητική στροφή», ακόμα και τον «εκφασισμό» της ελληνικής κοινωνίας.

Είναι εντυπωσιακό από μια άποψη, πως σχολιαστές και πολιτικές δυνάμεις που μερικούς μήνες πριν αντιμετώπιζαν τη φασιστική απειλή περίπου σαν ιδεοληψία κάποιων γραφικών, τώρα να κάνουν στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών και να μιλάνε θαρρείς και ο Χίτλερ ετοιμάζεται να πάρει την εντολή στο Προεδρικό Μέγαρο.

Πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο που οφείλεται η άνοδος των φασιστών που διαπιστώνει η δημοσκόπηση. Το ρατσιστικό πογκρόμ του Δένδια που είχε το θράσος να ονομάσει «Ξένιος Ζευς» είναι η εξήγηση. Ο ίδιος ο Δένδιας χρησιμοποίησε τα πιο χυδαία –και βλακώδη- ρατσιστικά επιχειρήματα για να την δικαιολογήσει. Ο Σαμαράς που δεν τόλμησε να ανέβει στη ΔΕΘ, έκανε «βόλτα στην Ομόνοια» για να διαπιστώσει την πρόοδο της «επιχείρησης». Ο Φαήλος Κρανιδιώτης, «σύμβουλος» του Σαμαρά έφτασε να προτείνει μέσα από τις σελίδες της φυλλάδας «Δημοκρατία» να ανοίξουν τα ξερονήσια για να στοιβαχθούν εκεί οι «λαθρομετανάστες» κι ας «γκρινιάζει η Αριστερά για τη βεβήλωση των τόπων εξορίας της». Τα κανάλια που δεν βρίσκουν λέξη να πουν για τις απεργίες ξεπέρασαν και τον εαυτό τους σε ρατσιστική εκστρατεία επιδοκιμασίας. Και σε κάθε «ρεπορτάζ» οι συμμορίες των φασιστών είχαν περίοπτη θέση. Οι δηλώσεις του Δένδια για τα «τάγματα εφόδου» που δεν θα γίνουν ανεκτά, είναι σκέτη υποκρισία. Η κυβέρνησή του είναι ο στρατολόγος των ναζί, η αστυνομία της είναι ο προστάτης της.

Κατάρρευση

Όμως, η δημοσκόπηση δεν λέει μόνο αυτό. Τα πραγματικά εντυπωσιακά ευρήματα αφορούν την κατάρρευση της επιρροής της τρικομματικής κυβέρνησης της τρόϊκας εσωτερικού. Ο Σαμαράς μπορεί να δηλώνει ότι κερδίζει μάχες ενάντια στο «λόμπι της δραχμής», αλλά η ΝΔ βρίσκεται πίσω δυο μονάδες από τον ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος με το 30% βρίσκεται στην πρώτη θέση.

Ο Βενιζέλος έφτιαξε νέο αστέρι για το ΠΑΣΟΚ, αλλά φως δεν βλέπει και το βαρέλι δεν έχει πάτο: βρίσκεται στο 7,5%. Η ένταξη της ΔΗΜΑΡ στο κυβερνητικό σχήμα είχε σκοπό να αντικαταστήσει το σπασμένο μαύρο δεκανίκι του ΛΑΟΣ με ένα αριστερό. Αποδεικνύεται το ίδιο σαθρό: το κόμμα του Κουρέλη παίρνει ένα 4% και βρίσκεται πίσω από το ΚΚΕ που ανεβαίνει στο 6%.

Όλα αυτά, σε μια δημοσκόπηση που έγινε πριν η κυβέρνηση φέρει το περίφημο «πακέτο» των 11,5 δις ευρώ στη βουλή, πριν την συγκλονιστική εργατική διαδήλωση στη ΔΕΘ, πριν την απεργία της 12 Σεπτέμβρη στο δημόσιο που μπορεί να γίνει το πρώτο βήμα ενός καυτού, απεργιακού φθινοπώρου. Τα επιτελεία της άρχουσας τάξης, στο εσωτερικό και το εξωτερικό, έδωσαν τα ρέστα τους για να «βγάλουν» την κυβέρνηση Σαμαρά στις εκλογές του Ιούνη. Θεωρούσαν ότι η εκλογική νομιμοποίηση θα την κάνει πιο ισχυρή από την κυβέρνηση Παπαδήμου, την προηγούμενη «ελπίδα» τους. Τώρα το δημιούργημά τους κινδυνεύει να καταρρεύσει ακόμα πιο γρήγορα από το προηγούμενο.

Η άνοδος των φασιστών είναι ανησυχητικό φαινόμενο. Όμως, δεν είναι οδοστρωτήρας που λιώνει τα πάντα στο πέρασμά του με μια εκφασισμένη κοινωνία να παρακολουθεί απαθώς. Τέτοιες απόψεις το μόνο που καταφέρνουν είναι να σκορπάνε την απάθεια και την ηττοπάθεια. Η αριστερή στροφή είναι πιο δυνατή. Και να έχουμε πάντα υπόψη, ότι η εκλογική καταγραφή της, είναι πάντοτε μια πιο αδύναμη ηχώ των διεργασιών στην εργατική τάξη και τη νεολαία. Οι εργάτες πάνε στην κάλπη σαν άτομα, στην απεργία και τη διαδήλωση σαν τάξη. Και εκεί είναι που αλλάζουν οι ιδέες και δυναμώνει η αυτοπεποίθηση.

Αυτό σημαίνει ότι έχουμε τη δύναμη και την κυβέρνηση να ανατρέψουμε και τους φασίστες να στείλουμε πίσω στους υπονόμους τους. Οι λεονταρισμοί του «φύρερ» Μιχαλολιάκου στις Θερμοπύλες πριν μερικές μέρες με το ζόρι έκρυβαν τον εκνευρισμό του για τη γύμνια των «ταγμάτων εφόδων» του. Άλλο πράγμα να σπας τους πάγκους Αφρικανών μικροπωλητών με τις πλάτες των μπάτσων, άλλο να μαζεύεις πρόσκαιρα δημοσκοπικά οφέλη και άλλο να τα βάζεις με τη συλλογικότητα των χιλιάδων εργατών.

Οι δυνατότητες είναι παρούσες, το ίδιο και η διάθεση. Το ζήτημα είναι τι κάνει η Αριστερά. Θα ρίξει το βάρος της στην κλιμάκωση των απεργιών μέχρι το γκρέμισμα της κυβέρνησης; Θα ριχτεί στην οργάνωση του αντιρατσιστικού αγώνα, ώστε κάθε απεργός να γίνει συνειδητός αντιρατσιστής και δραστήριος αντιφασίστας; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Η αντικαπιταλιστική αριστερά και το ΣΕΚ ρίχνονται σε αυτή τη μάχη.