Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του περιοδικού Σοσιαλισμός από τα Κάτω, το πρώτο της χρονιάς στην οποία συμπληρώνονται 100 χρόνια από την Οκτωβριανή επανάσταση. Με εξώφυλλο τις εργάτριες της Ρωσίας που διαδήλωσαν ζητώντας «Ειρήνη και Ελευθερία» και ξεκίνησαν την επανάσταση το Φλεβάρη του 1917 και τίτλο «1917-2017: Στο δρόμο της επανάστασης», το νέο τεύχος αντλεί έμπνευση από τη νίκη των εργατών για να δώσει απαντήσεις για τους αγώνες του σήμερα.
Στο άρθρο «Μπορούμε να κάνουμε τη νέα χρονιά καλύτερη;», η Μαρία Στύλλου αποτιμά τους συσχετισμούς που φαίνονται να βρίσκουν τις κυρίαρχες τάξεις σε μια κατάσταση χειρότερη από ποτέ τα τελευταία χρόνια: οι εξελίξεις στη Βρετανία μετά το Brexit και στην Ιταλία μετά το δημοψήφισμα, η αστάθεια στην Ισπανία, η αδυναμία να «μπει σε τροχιά ανάπτυξης» η οικονομία δείχνουν μια άρχουσα τάξη (και τις κυβερνήσεις της) που χάνει τον έλεγχο. Η αντίσταση του εργατικού κινήματος απέναντι στις επιθέσεις λιτότητας και απέναντι στο ρατσισμό και το φασισμό καταρρίπτει τις εδώ και χρόνια δημοφιλείς απόψεις ότι η εργατική τάξη είτε δεν υπάρχει πια, είτε είναι αδύναμη για να δώσει μάχες. Η οργή του κόσμου συνεχίζεται και βαθαίνει κι αυτό θέτει αυξημένα καθήκοντα στην επαναστατική αριστερά: να συνδέσει τις μάχες και τα αιτήματα ώστε να έρθει το εργατικό κίνημα σε σύγκρουση με ολόκληρο το σύστημα.
Στο άρθρο «Η νέα ελληνοτουρκική κρίση» ο Πάνος Γκαργκάνας εξηγεί τις αντιπαραθέσεις στο τρίγωνο Άγκυρα, Αθήνα, Λευκωσία. Τα τρία μεγάλα πεδία ελληνοτουρκικών ανταγωνισμών (εθνικά χωρικά ύδατα, ΑΟΖ, σχέδιο επανένωσης της Κύπρου) αντικατοπτρίζουν τους ευρύτερους ανταγωνισμούς πάνω στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Η κρίση στην Τουρκία σε γεωπολιτικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, αλλά και η συνέχεια της παραδοσιακής ατζέντας της ελληνικής διπλωματίας από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κάνουν και τις δύο χώρες να αναβαθμίζουν την εθνικιστική ρητορική.
Ο Γαϊαθ Ναϊσέ, μέλος του Επαναστατικού Αριστερού Ρεύματος στη Συρία, έδωσε συνέντευξη για «Τα διδάγματα της Συριακής Επανάστασης». Μίλησε αναλυτικά για τους στόχους των δυνάμεων που προσπαθούν να καθορίσουν τις εξελίξεις στην περιοχή (Ρωσία, Σ.Αραβία, ΗΠΑ, Τουρκία, Ισραήλ), για την ιστορία και τη φύση του καθεστώτος Άσαντ και το πώς επηρεάστηκε από την επανάσταση. Καταρρίπτει το μύθο ότι πλέον επικρατούν οι εθνο-θρησκευτικές συγκρούσεις και περιγράφει τις ένοπλες ομάδες και τις λαϊκές επιτροπές που είχε δημιουργήσει με την επανάσταση ο εξεγερμένος κόσμος, ενώ ξεκαθαρίζει ότι το κίνημα, αν και πολύ εξασθενημένο, υπάρχει ακόμα. Τέλος, σκιαγραφεί τη στρατηγική της επαναστατικής Αριστεράς στη Συρία: στήριξη των μαζικών αγώνων, χτίσιμο επαναστατικού κόμματος και συγκρότηση ενιαίου μετώπου ώστε να είναι έτοιμη να ριζώσει στις λαϊκές μάζες και να επηρεάσει τις εξελίξεις την επόμενη περίοδο.
Ρήξη
Στο άρθρο «Η αντίσταση στον πόλεμο και οι επαναστάσεις 1917-1918» ο Κώστας Βλασόπουλος ξεκινά περιγράφοντας το τι στοίχισε στην εργατική τάξη ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος: εκατομμύρια νεκρούς, εκατοντάδες χιλιάδες ανάπηρους, ξήλωμα των εργατικών δικαιωμάτων, αμείλικτη καταστολή, θανάτους από την πείνα. Στη συνέχεια περιγράφει πώς οι αγώνες που ξεκίνησαν ενάντια στη φτώχεια που προκαλούσε ο πόλεμος, με τις γυναίκες να μπαίνουν δυναμικά στην πρώτη γραμμή, μετατράπηκαν σε αγώνες πολιτικούς, ενάντια στο σφαγείο του παγκόσμιου πολέμου. Οι εργάτες και οι εργάτριες διεκδίκησαν ειρήνη και ήρθαν σε ρήξη με τα κόμματα της Σοσιαλδημοκρατίας που διάλεγαν τη δική τους πατρίδα ως «πιο προοδευτική» πλευρά. Η μόνη διέξοδος ήταν η μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε επανάσταση. Πράγματι, η επανάσταση στη Ρωσία και η έκκληση για διεθνιστική αλληλεγγύη πυροδότησαν ένα κύμα εξεγέρσεων που σταμάτησε τον πόλεμο.
Στο άρθρο «Ρωσία 1917 – Να τι σημαίνει εργατική επανάσταση» ο Λέανδρος Μπόλαρης περιγράφει πώς κατάφεραν οι Μπολσεβίκοι να οδηγήσουν τους εργάτες της Ρωσίας στη νίκη της επανάστασης και τι σήμαινε η νίκη αυτή. Αρχικά ξεκαθαρίζει ότι η απεργία του Φλεβάρη του ’17 και η εμφάνιση των Σοβιέτ δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία και ότι η πορεία από την πτώση του Τσάρου μέχρι την κατάληψη της εξουσίας από τα Σοβιέτ δεν ήταν μια ομαλή διαδικασία, αλλά μια περίοδος γεμάτη σταυροδρόμια στα οποία οι μπολσεβίκοι κλήθηκαν να κάνουν κρίσιμες επιλογές. Στη συνέχεια το άρθρο περιγράφει τι σήμανε η νίκη της επανάστασης σε όλους τους τομείς της ζωής και για όλα τα καταπιεσμένα στρώματα: σταμάτημα της συμμετοχής της Ρωσίας στον πόλεμο, απαλλοτρίωση και μοίρασμα της γης, αυτοδιάθεση για όλους τους λαούς της χώρας, εργατικός έλεγχος στα εργοστάσια, κρατικοποίηση όλων των τραπεζών και συγχώνευσή τους στην Κρατική Τράπεζα, μέτρα ενάντια στην καταπίεση των γυναικών και δομές που αφαιρούσαν από αυτές το βάρος του νοικοκυριού, αναβάθμιση και προσβασιμότητα της παιδείας και πολλές άλλες κατακτήσεις.
Στο άρθρο «Οι ΗΠΑ μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ» ο Σωτήρης Κοντογιάννης εξηγεί γιατί κέρδισε ο Τραμπ και ποιος θα τον σταματήσει. Τη νίκη έδωσε καταρχάς το αμερικάνικο εκλογικό σύστημα, παρά το ότι συγκέντρωσε 3 εκατομμύρια ψήφους λιγότερες. Δεύτερο, η ίδια η υποψηφιότητα της Χίλαρι, ενός προσώπου που συμβολίζει και είναι το πιο βαθύ κατεστημένο. Τρίτο, η προεκλογική της εκστρατεία: με υπεροψία έλεγε ότι δε χρειάζεται να αλλάξει τίποτα γιατί «η Αμερική είναι ήδη μεγάλη» σε ένα κόσμο που μαστίζεται από τη φτώχεια, την ανασφάλεια, την απογοήτευση από τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες που άφησε πίσω του ο Ομπάμα. Η ελπίδα απέναντι στον Τραμπ και τα ρατσιστικά σχέδιά του είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες που βγαίνουν στο δρόμο από τη μέρα της εκλογής του, τα κινήματα που αναπτύχθηκαν όλο το προηγούμενο διάστημα (Black lives matter, Standing rock, Occupy κλπ) και η προοπτική να τα συνενώσει και εκφράσει η Αριστερά.
Ο Θανάσης Καμπαγιάννης στο άρθρο του «Δυο χρόνια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ» περιγράφει τις κυρίαρχες απόψεις για τη συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά από τις πρώτες αναλύσεις περί λανθασμένων χειρισμών και συγκυρίας, η συζήτηση έχει προχωρήσει και πλέον το ενδιαφέρον στρέφεται στη συνολική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Η απάντηση βρίσκεται στην ίδια τη στρατηγική του και το πώς αντιμετωπίζει το αστικό κράτος, την εργατική τάξη, τη σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη. Στο σήμερα αυτή η στρατηγική σημαίνει συνεχείς υποχωρήσεις: από τη συνέχεια του κράτους μέχρι την αδυναμία να εφαρμόσει το παραμικρό μέτρο «ανακούφισης», μια και ακόμη κι αυτό είναι μια πολιτική επιλογή.
Τα βιβλία που παρουσιάζονται σε αυτό το τεύχος είναι: «Η τέχνη απέναντι στο ναζισμό» του Θωμά Σλιώμη από τη Δήμητρα Κυρίλλου, «Ο αριθμός 11» του Τζόναθαν Κόου από τον Κώστα Πίττα και «Καλώς όρισες στην μαρτυρική αρένα – Το δηλητηριασμένο δισκοπότηρο των μνημονίων» του Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ από τον Κώστα Πολύδωρο.