Ήδη από την εισαγωγή της Μ.Στύλλου φάνηκε ότι η εκδήλωση δεν ήταν μία απλή βιβλιοπαρουσίαση, αλλά οδηγός για δράση, αφού το πρώτο μήνυμα που μπήκε ήταν η 8 Μάρτη και η προσπάθεια οργάνωσης απεργίας από τα συνδικάτα, προβάλλοντας τις πάγιες διεκδικήσεις των γυναικών για ίση αμοιβή για ίση εργασία και ενάντια στις σεξουαλικές παρενοχλήσεις. Ταυτόχρονα, η ομιλήτρια αναφέρθηκε στην έμπνευση που αντλούν οι γυναίκες στην Ελλάδα από την κινητοποίηση χιλιάδων γυναικών σε όλες τις γωνιές του κόσμου, από την Αμερική ενάντια στον Τραμπ μέχρι τη Βραζιλία ενάντια στο Μπολσονάρο, αλλά και από τις τεράστιες διαδηλώσεις που έγιναν στην Ινδία από εργάτριες στην κλωστοϋφαντουργία.

Έτσι, η πρωτοβουλία για τις 8 Μάρτη δεν είναι τυχαία, αλλά πιάνει το νήμα από την απεργιακή 8 Μάρτη στην Ισπανία το 2018, και συνεχίζει ενώνοντας τις γυναίκες στην Ελλάδα ενάντια στις εργασιακές και κοινωνικές επιθέσεις, στην Ιρλανδία ενάντια στη νομοθεσία κατά των εκτρώσεων και στην Ιταλία ενάντια στην αλλαγές που θέλει να φέρει ο ακροδεξιός Σαλβίνι στο οικογενειακό δίκαιο.

Η συζήτηση ήταν πλούσια με πολλά παραδείγματα από εργατικούς χώρους που αγωνίζονται, όπου οι γυναίκες πρωτοστατούν, όπως οι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία και οι αναπληρωτές που βρίσκονται στο δρόμο ενάντια στο προσοντολόγιο. 

Βασικό κομμάτι της κουβέντας ήταν το πώς παλεύεται συνολικά ο σεξισμός και το πόσο δεμένη είναι η πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών με την πάλη για την απελευθέρωση της κοινωνίας. Εκεί αναφέρθηκε η ιστορική εμπειρία της Ρωσικής Επανάστασης, ενός μοναδικού παραδείγματος όπου η απελευθέρωση της γυναίκας οργανώθηκε με πραγματικούς όρους στην κοινωνία, με τη λειτουργία δημοτικών εστιατορίων, πλυντηρίων και παιδικών σταθμών, σαν μία συνολική προσπάθεια της κοινωνίας να κοινωνικοποιήσει το ρόλο της οικογένειας στην κατεύθυνση της απελευθέρωσης της γυναίκας.