«Ένα χρόνο πριν η Μέρκελ, ο Σαρκοζί και όλα τα γουρούνια της Ευρωπαϊκής Ένωσης προσπαθούσαν να μας πείσουν πως όλοι εμείς, οι εργαζόμενοι και η νεολαία του νότου και της περιφέρειας είμαστε τα PIGS. Σήμερα αποδεικνύεται περίτρανα πως για την σημερινή κατάσταση δεν φταίνε ούτε οι εργαζόμενοι και η νεολαία των χωρών της περιφέρειας που δήθεν καταναλώνουν πολύ και παράγουν λίγο», τόνισε μεταξύ άλλων ο Άρης που μίλησε για την αναγκαιότητα έναρξης κοινών πρωτοβουλιών μεταξύ –τουλάχιστον- των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας για διαγραφή του χρέους. «Μια τέτοια προοπτική ωστόσο δεν μπορεί να προέλθει από τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις που είναι δεμένες στο άρμα της ΕΕ αλλά χρειάζεται να μεγαλώσουν οι αντιστάσεις στον κόσμο της βάσης. Αντιστάσεις που θα ξεπεράσουν την συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες των συνδικάτων και την αδυναμία της αριστεράς σε διάφορες χώρες να ηγηθεί της αντίστασης και της μάχης που έρχεται».
«Μέχρι τώρα στην Ελλάδα νιώθαμε πως δίναμε μια μοναχική μάχη, όμως οι καταλήψεις στις πλατείες της Ισπανίας μας έδωσαν δύναμη. Μας έδειξαν πως δεν είμαστε μόνοι μας και δεν παλεύουμε μόνοι μας. Μας δώσατε έμπνευση και σας ευχαριστούμε γι’ αυτό. Θα συνεχίσουμε όλοι μαζί γιατί απέναντι στην κερδοσκοπία του κεφαλαίου η μόνη απάντηση είναι οι αντιστάσεις των λαών», τόνισε προς το τέλος της ομιλίας του ο Άρης Χατζηστεφάνου.
Το έντονο ενδιαφέρον των χιλιάδων παρευρισκόμενων, που χειροκροτούσαν σε κάθε πρόταση, για την κατάσταση στην Ελλάδα αλλά και ο πραγματικός σεβασμός απέναντι στις μάχες που έχουν δώσει οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα όλο το προηγούμενο διάστημα, εκδηλώθηκε αμέσως μετά με τοποθετήσεις και ερωτήσεις για την κοινή μοίρα των λαών της ευρωπαϊκής περιφέρειας.
Γενική απεργία
Χαρακτηριστική ωστόσο ήταν η τοποθέτηση ενός από τους παρευρισκόμενους πως στην Ελλάδα το κίνημα έχει κατακτήσει την δυνατότητα συντονισμού στο επίπεδο των πανεργατικών απεργιών. «Πάει ένας χρόνος τώρα που παρακολουθούμε τους εργαζόμενους στην Ελλάδα να δίνουν μάχες ενάντια στην κυβέρνησή τους και στα μέτρα που προωθεί μαζί με την ΕΕ και το ΔΝΤ. Στη χώρα μας, με ανεργία κοντά στο 25% και με προσπάθεια να περικόψουν ολόκληρα τμήματα του κοινωνικού κράτους τα συνδικάτα έχουν πραγματοποιήσει μόλις μια απεργία πέρσι στις 29 Σεπτέμβρη. Από τότε δεν έχει γίνει σχεδόν τίποτα σε συνδικαλιστικό επίπεδο. Ο κόσμος είναι αγανακτισμένος, το βλέπουμε σε όλες τις πόλεις και τις κατειλημμένες πλατείες της Ισπανίας, όμως πρέπει να πιέσουμε τα συνδικάτα για Γενική Απεργία. Πρέπει να αναδείξουμε τις αντιστάσεις που προσπαθούν να ξεπηδήσουν στην βάση των εργαζόμενων –όπως στα νοσοκομεία- να συμπαρασταθούμε, κατ’ αρχήν, και στην συνέχεια να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε κοινούς συντονισμούς που θα ενώσουν όλους όσους παλεύουν ενάντια στις περικοπές». Η ανακοίνωση από τη μεριά μου ότι στην Ελλάδα πάμε για νέα Γενική Απεργία στις 15 Ιούνη ξεσήκωσε θύελλα ενθουσιασμού.
Το ίδιο βράδυ η Ασαμπλέα (Γενική Συνέλευση) της Πλάθα Καταλούνια έβγαζε ψήφισμα-κάλεσμα προς τα συνδικάτα και τους εργαζόμενους για να παρθεί κοινή πρωτοβουλία προς την διεξαγωγή Γενικής Απεργίας.
Ήδη λίγες μέρες πριν είχε εκδοθεί αφίσα στην οποία οι Ιντιγνάδος (αγανακτισμένοι) της Βαρκελώνης τόνιζαν την συμπαράστασή τους στον αγώνα που δίνουν οι νοσοκομειακοί ενάντια στις περικοπές που ανακοίνωσε ο Θαπατέρο. Η μεγάλη διαδήλωση που είχαν πραγματοποιήσει γιατροί και νοσηλευτές λίγες μέρες νωρίτερα είχε καταλήξει πανηγυρικά στην πλατεία σε ένα κλίμα αντίστασης. Δίπλα στα πανό και στις αφίσες των συνδικάτων (CCOO και UGT) στα νοσοκομεία της Βαρκελώνης που παλεύουν ενάντια στις περικοπές και τις απολύσεις, εμφανίστηκαν αφίσες συμπαράστασης των Αγανακτισμένων που καλούν σε κοινές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις.
Ενάντια σε όσους προσπαθούν –και στην Ελλάδα- να αναδείξουν μια δήθεν απολίτικη παρουσία του κόσμου, η Πλάθα Καταλούνια ήταν γεμάτη από αντιφασιστικά και αντιρατσιστικά πανό, γεμάτη από αντιπολεμικές αφίσες και συνθήματα ενάντια στον πόλεμο στο Αφγανιστάν και τους Βομβαρδισμούς της Λιβύης. Όλα τα περίτεχνα αγάλματα των βασιλιάδων και των στρατηγών ήταν καλυμμένα με πολύχρωμα ρούχα, φουστάνια και μάσκες, ενώ η λέξη επανάσταση (revoluciό) ήταν γραμμένη σε εκατοντάδες κόκκινα και μαύρα χαρτόνια και πανό.
Φυσικά περίοπτη θέση είχαν όλα τα συνθήματα και τα πανό συμπαράστασης και ευγνωμοσύνης στις αραβικές επαναστάσεις αποδεικνύοντας περίτρανα το διεθνιστικό κλίμα των κινητοποιήσεων.