Ο Heron κυκλοφορεί την πρώτη του ποιητική συλλογή «Τhe Vulture», («Το όρνιο»), το 1970 σε ηλικία 21 ετών και την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και ο πρώτος του δίσκος, μια καταιγιστική απαγγελία στίχων με συνοδεία κρουστών από τη δεύτερη ποιητική του συλλογή «Small talk at 125 and Lenox». Το 1971 θα πλαισιωθεί και από μια σειρά εξαίρετους μουσικούς για να ηχογραφήσουν το “Pieces of man” και το 1972 το “Free Will” – μια μουσική ακροβασία από την αφρικανική μουσική, στη Jazz, τη soul, τη funk, τo r’n’b, συνδυασμένα πάντα με τον καυστικό του στίχο. Αυτό το καλλιτεχνικό ιδίωμα που αναπτύσσεται τότε στις ΗΠΑ κάνει πολλούς να χαρακτηρίζουν τον Heron, όπως και τους Last Poets, από τους οποίους εμπνεύστηκε όταν τους άκουσε να παίζουν το 1969, νονούς του rap και του hip hop. Οι ρίζες του είναι σαφώς πολιτικές στο περιεχόμενο, αλλά και στη μορφή.
Φτάνει να ακούσει και να δει κανείς ντοκουμέντα της εποχής με Μαύρους Πάνθηρες να πουλάνε την εφημερίδα τους στους δρόμους ή να μιλάνε σε συνελεύσεις για να δει τις φωνητικές ομοιότητες με την απαγγελία του Heron. Ή να συγκρίνει την εισαγωγή από το JC Crawford στο ζωντανό δίσκο Kick out the jams των MC5 το 1968 με το “Revolution will not be televised” - το τραγούδι ορόσημο του Gill Scott Heron – για να καταλάβει το ρεύμα της επανάστασης που διαπερνούσε μαύρους και λευκούς σε ολόκληρη την ήπειρο.
Η επανάσταση θα σε βάλει στη θέση του οδηγού
«H επανάσταση δεν θα πάει καλύτερα με Κόκα Κόλα, Η επανάσταση δεν πρόκειται να καταπολεμήσει τα μικρόβια που προκαλούν τη δυσάρεστη αναπνοή, Η επανάσταση θα σε βάλει στη θέση του οδηγού, Η επανάσταση δεν πρόκειται να μεταδοθεί τηλεοπτικά(4), H επανάσταση δεν θα είναι επανάληψη, αδέλφια, Η επανάσταση θα είναι απευθείας/ζωντανή»
Η ποίηση του Heron είναι παγκόσμια και διαχρονική. Η τελευταία στροφή του Revolution won’t be televised εξακολουθεί να ηχεί δυνατά στα αυτιά μας, όπως εξακολουθούν να ηχούν ενοχλητικά τα σλόγκαν της Κόκα Κόλα και της Κολγκέιτ στα κενά ανάμεσα στις επαναλήψεις των χρεοκοπημένων καναλιών, την τοξική χολή των Πρετεντέρηδων το Δεκέμβρη του ’08, τις περισπούδαστες αναλύσεις «κοινωνιολόγων» της κακιάς ώρας για τους αγανακτισμένους του Συντάγματος σήμερα.
Η επανάσταση της γενιάς του Heron κατάφερε να σταματήσει ένα πόλεμο και να βάλει για πάντα τέλος στην καλογυαλισμένη εικόνα του αμερικάνικου ονείρου, αλλά δεν γκρέμισε το σύστημα. Η άρχουσα τάξη στις ΗΠΑ θα αντεπιτεθεί με τον πιο άγριο τρόπο στις οργανώσεις των μαύρων, των λατίνων, των φοιτητών, της επαναστατικής αριστεράς τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’70 με δολοφονίες, φυλακίσεις, καταστολή και σκληρά ναρκωτικά στα γκέτο. Το 1974 ο Heron θα εκφράσει αυτήν την αλλαγή κυκλοφορώντας τον κλασσικό δίσκο του «Winter in America», «Χειμώνας στην Αμερική». Δεν θα σταματήσει να γράφει τραγούδια για την καταπίεση των μαύρων, για τον πόλεμο, κριτικάροντας ένα σύστημα που κόμπαζε κάνοντας το νικητή. Το 1979 θα συμμετάσχει στην καμπάνια ενάντια στα πυρηνικά μετά το πυρηνικό «ατύχημα» στο Three Mile Island.
Απαρτχάιντ
Η δεκαετία του ’80 και ο Ρηγκανισμός θα σημάνει ακόμα περισσότερες επιθέσεις στην εργατική τάξη και τα δικαιώματα. Το 1985 η δισκογραφική εταιρία του θα διακόψει το συμβόλαιο - με τον Heron να συνεχίζει παίζοντας μόνο ζωντανά. Την ίδια χρονιά θα αφιερώσει το «Δείξε μου τα στοιχεία σου» στο κίνημα ενάντια στο ρατσιστικό απαρτχάιντ της Ν. Αφρικής σαρκάζοντας ανελέητα τις ΗΠΑ του ’80: «Την πρώτη φορά που άκουσα ότι γίνονται φασαρίες στη Μέση Ανατολή, νόμιζα ότι εννοούσαν το Πίτσμπουργκ»…(βρίσκεται στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ)
Τη δεκαετία του ’90 θα κυλίσει στο κρακ που τον διαλύει σωματικά. Το 2001 κάνει ένα χρόνο φυλακή για κατοχή κοκαϊνης και ξαναμπαίνει στη φυλακή για ένα χρόνο 2006-7 γιατί έφυγε από το κέντρο αποκατάστασης τοξικομανών όπου αρνούνταν να του δώσουν φάρμακο, ενώ ήταν οροθετικός HIV. Όμως, τα τελευταία χρόνια της ζωής του θα είναι περίοδος ολικής επαναφοράς για το Heron:
Βιβλία, συνεντεύξεις, ντοκιμαντέρ, ρεμίξ από νέους καλλιτέχνες, νέος δίσκος, συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Το 2010 θα ακυρώσει μια συναυλία του στο Τελ Αβίβ όταν γίνεται δέκτης διαμαρτυριών από Παλαιστίνιους που του υπενθυμίζουν ότι θα ήταν σαν να έδινε συναυλία την περίοδο του απαρτχάιντ στο Γιοχάνεσμπουργκ – πόλη που χάρισε το όνομα σε ένα από τα γνωστότερα ποιήματά του, το «Γιοχάνεσμπουργκ»:
«Μισώ να βλέπω το αίμα να ρέει, αλλά μου αρέσει να βλέπω την αντίσταση να μεγαλώνει, Μου λένε ότι τα αδέλφια μας εκεί αρνούνται να μπούνε για δουλειά στα ορυχεία, Μπορεί να μην φτάνουν εκεί τα νέα, αλλά πρέπει να ξέρουν ότι είμαστε στο πλευρό τους, Ξέρω ότι ο αγώνας τους δεν θα ελευθερώσει εμένα αλλά πρέπει όλοι να παλέψουμε, αν θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι, Δεν θες να είσαι ελεύθερος;».