Η επίσημη δικαιολογία είναι ότι νοσηλεύεται μετά τον τραυματισμό του στην επίθεση που δέχτηκε το Προεδρικό Μέγαρο. Χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους την Κυριακή για να πανηγυρίσουν τη φυγή του Σάλεχ καθώς οι περισσότεροι εκτιμούν ότι δεν θα επιχειρήσει να επιστρέψει στη χώρα. Στη Σαουδική Αραβία εξάλλου δεν βρίσκεται μόνος του. Μαζί του βρίσκονται και ο πρωθυπουργός και οι πρόεδροι των δύο νομοθετικών σωμάτων.
Στην περίπτωση της Υεμένης, η Σαουδική Αραβία παρότι ο Σάλεχ ήταν στενός της σύμμαχος, προσπάθησε να οργανώσει τη διαδοχή του, εκτιμώντας ότι ο ξεσηκωμός του κόσμου μπορεί να ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο. Στα τέλη Απρίλη οι Σαουδάραβες και οι υπόλοιποι μονάρχες της περιοχής, συντονισμένοι μέσω του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, κατάφεραν να προτείνουν μια συμφωνία διαδοχής, την οποία δέχτηκαν τα κόμματα της Αντιπολίτευσης. Ο ίδιος ο Σάλεχ όμως προσπάθησε να κερδίσει χρόνο και δεν υπέγραψε τη συμφωνία.
Η κίνηση αυτή προκάλεσε ακόμη βαθύτερο διχασμό στο καθεστώς, με το μισό στρατό να έχει φύγει από τον έλεγχο του καθεστώτος. Η μεγαλύτερη συμμαχία φυλάρχων, με επικεφαλής τη φατρία Άχμαρ, προχώρησε σε ανοιχτή ένοπλη σύγκρουση με τις δυνάμεις του καθεστώτος. Η συμμαχία του Σάλεχ με τους Άχμαρ εξασφάλιζε όλα τα προηγούμενα χρόνια τον έλεγχο στο μεγαλύτερο μέρος της υπαίθρου.
Η προσπάθεια της Σαουδικής Αραβίας θα είναι τώρα να εξασφαλίσει μια συμμαχία μεταξύ των φυλάρχων και τμημάτων της Αντιπολίτευσης για να περισώσει όσο μπορεί τη σταθερότητα. Όμως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ο κόσμος που ξεσηκώθηκε τους τελευταίους μήνες, εμπνευσμένος από την Τυνησία και την Αίγυπτο δεν κινήθηκε μόνο ανεξάρτητα από τους φύλαρχους, αλλά και από τα κόμματα της Αντιπολίτευσης. Χαρακτηριστικά, όταν τα κόμματα υπέγραψαν τη Συμφωνία διαδοχής, με την οποία ο Σάλεχ εξασφάλιζε και αμνηστία για τα εγκλήματά του, ξέσπασαν διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων ενάντια σε κάθε διαπραγμάτευση με το καθεστώς.
Τα εργατικά συνδικάτα ήταν από την αρχή μέρος του κινήματος για την ανατροπή του καθεστώτος και το τελευταίο διάστημα παρότι η σύγκρουση πήρε ένοπλη τροπή, οι απεργίες συνεχίστηκαν και συνεχίζονται.
Απώλεια ελέγχου
Η απώλεια ελέγχου στην Υεμένη έχει τεράστια σημασία για τους ιμπεριαλιστές. Πρόκειται για τη φτωχότερη χώρα της Μέσης Ανατολής. Αποτελεί ενιαίο κράτος μόλις από τις αρχές της δεκαετίας του '90 και ο εμφύλιος μεταξύ Βορρά και Νότου συνεχιζόταν μέχρι το 1994.
Τόσο το αποσχιστικό κίνημα στον Νότο, όσο και οι Σιίτες αντάρτες στο Βορρά θεωρούνται απειλή για τη σταθερότητα της ίδιας της Σαουδικής Αραβίας. Πάνω από 850 χιλιάδες μεμενίτες εργάτες δουλεύουν ως μετανάστες σε πολλές χώρες του Κόλπου και η ριζοσπαστικοποίησή τους είναι πρόβλημα για τα καθεστώτα. Ενώ παράλληλα με όλα αυτά, οι ΗΠΑ εκτιμούν ότι στην Υεμένη δρα ο ισχυρότερος πυρήνας της αλ-Κάιντα εκτός Πακιστάν-Αφγανιστάν.
Ο τρόπος με τον οποίο παρεμβαίνει η Σαουδική Αραβία στην Υεμένη αποκαλύπτει πόσο ρευστή έχει γίνει η κατάσταση συνολικά στη Μέση Ανατολή, λόγω του κύματος των επαναστάσεων. Οι Σαουδάραβες αγνοούν τις δηλώσεις και τις διακηρύξεις των Αμερικάνων και κινούνται αυτόνομα για να προλάβουν τις εξελίξεις, είτε με την άγρια καταστολή όπως έκαναν στο Μπαχρέιν, είτε με παρασκηνιακές συμφωνίες όπως στην Υεμένη.
Διαβάστε επίσης