Από νωρίς το απόγευμα μεγάλες παρέες από εργαζόμενους με τα παιδιά τους, φοιτητές και μαθητές άρχισαν να έρχονται στο Σύνταγμα από κάθε πιθανή κατεύθυνση με το Μετρό, με ποδήλατα, με τα πόδια, ενώ οργανωμένα έφτασαν κορνάροντας δεκάδες διαδηλωτές με τα μηχανάκια τους. Ο χώρος τόσο έξω από τη Βουλή, όσο και πάνω στην πλατεία γέμιζε με ρυθμούς που στις 6 το απόγευμα, την συνηθισμένη ώρα συγκέντρωσης, δυσκολευόσουν να περάσεις.
Όποιος έφτανε στο Σύνταγμα είχε τη δυνατότητα να δει πολλά νέα πανό που είχαν κρεμαστεί από επιτροπές κατοίκων, από σωματεία, από αντιρατσιστικές κινήσεις, από μεμονωμένους διαδηλωτές. Μπροστά στη Βουλή είχαν αρχίσει ήδη να φωνάζουν συνθήματα, ενώ εντυπωσιακό χαρακτηριστικό ήταν ο κόσμος που έφτανε με τις σημαίες της Τυνησίας, της Αιγύπτου, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας σε ένδειξη αλληλεγγύης στον ξεσηκωμό από τη Βόρεια Αφρική μέχρι την Ευρώπη.
Ο Κωνσταντίνος, ιδιωτικός υπάλληλος έφτασε στο Σύνταγμα μαζί με τη φίλη του κρατώντας μια μεγάλη τυνησιακή σημαία. Μίλησε στην Εργατική Αλληλεγγύη και αξιοποίησε το όνομα της για να μας μεταφέρει τη γνώμη του.«Γενικά χρειάζεται να υπάρχει αλληλεγγύη. Να υπάρχει ανθρώπινη αλληλεγγύη. Να μην κοιτάει ο ένας να βγάλει το μάτι του αλλουνού. Μετά θα υπάρξει και εργατική και πολιτική αλληλεγγύη. Όταν ο ένας βοηθάει τον άλλο, τότε θα πολεμήσουμε κάθε πρόβλημα. Πήρα τη σημαία της Τυνησίας γιατί και η Τυνησία είναι μια χώρα σαν και μας, είναι αγωνιστές, είναι άνθρωποι που αγωνίζονται και έχουν αξίες οπότε υπάρχει μια λαϊκή αλληλεγγύη σε αυτή την περίπτωση. Κάθε λαός με το δικό του τρόπο κάνει τις κινητοποιήσεις, κάποιος πιο αργά, κάποιος πιο νωρίς. Το θέμα είναι ότι υπάρχει κοινός στόχος. Σήμερα είναι άλλη μια μέρα για να δείξουμε την αγανάκτηση μας σε αυτά τα μέτρα. Κατεβήκαμε αργά μεν, αλλά κατεβήκαμε. Κάλλιο αργά παρά ποτέ που λένε».
Στην πάνω πλευρά του Συντάγματος ξεχώριζαν οι πικέτες και τα αυτοκόλλητα που μοίραζε η Επιτροπή σωματείων, κινήσεων και συνελεύσεων με βασικό σύνθημα «Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε». Επίσης, εντυπωσιακά ήταν τα αυτοσχέδια πλακάτ που κρατούσε πολύς κόσμος. «Μπράβο στην Υεμένη. Σαουδάραβες, κάντε χώρο, σας στέλνουμε τον ΓΑΠ», ήταν ένα από τα πιο ευρηματικά σε συμπαράσταση στους διαδηλωτές που έδιωξαν τον Σάλεχ. Με κρητικές μαντινάδες γραμμένες σε πικέτες που τόνιζαν την δύναμη του κόσμου κυκλοφορούσε μια παρέα που φορούσε κρητικά μαντήλια. Φοβερή υποδοχή είχε μια ομάδα Αιγύπτιων που έφαγε τρομερό χειροκρότημα όταν έφτασε με πανό που έγραφε «Από την Ταχρίρ μέχρι το Σύνταγμα σας υποστηρίζουμε».
Κατεβαίνοντας προς το συντριβάνι της πλατείας, συναντούσες το τραπεζάκι της Επιτροπής Αλληλεγγύης Συνδικάτων και Συνδικαλιστών κάτω από ένα τεράστιο πανό που καλούσε σε «Απεργίες διαρκείας μέχρι τη νίκη».
Οι προκηρύξεις που ενημέρωναν για τα απεργιακά ραντεβού του Ιούνη έγιναν ανάρπαστες, ενώ τα κείμενα υπογραφών της καμπάνιας για τη διαγραφή του χρέους τελείωσαν και χρειάστηκε να φτιαχτούν χειρόγραφα. Ο Γιώργος Γεωργής, υπάλληλος της ΔΕΗ μας μίλησε για τη συνέχεια των κινητοποιήσεων και την ανάγκη να κινηθούν οι μεγάλες Ομοσπονδίες απεργιακά. «Η κινητοποίηση είναι μεγαλειώδης. Αυθόρμητη η προσέλευση όλου του κόσμου. Χρειάζεται να ξεκαθαριστούν τα αιτήματα. Άρνηση αναγνώρισης και πληρωμής του χρέους, έξοδος από το ευρώ, εθνικοποίηση τραπεζών και στρατηγικών τομέων της οικονομίας, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Αυτά, κατά τη γνώμη μου, είναι τα αιτήματα για να μπορέσεις να έχεις μια συνολική πολιτική διεξόδου από το σημερινό αδιέξοδο. Χρειάζεται μία προσοχή. Δεν κυβερνάει η Βουλή, κυβερνάνε οι κυβερνήσεις. Ο νοών, νοείτω.
Έχει τεράστια σημασία η ηγεσία των συνδικάτων να γυρίσει τα αυτιά στις διαθέσεις του ίδιου του λαού. Ταυτόχρονα, πρέπει να αγκαλιάσουν τα αιτήματα που είπα πριν, να τα αντιληφθούν ως τη μοναδική διέξοδο από την κρίση. Από εκεί και ύστερα, ο δρόμος ανοίγει. Δεν υπάρχει άλλη λύση, να κόψουμε τις ψευδαισθήσεις ότι πολιτικοί οργανισμοί και κόμματα, ειδικά εκείνα που είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας και της παραμονής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μπορούν να μας δώσουν διέξοδο»
Προς την πλευρά της Μεγάλης Βρετάνιας, πανέμορφη ήταν η εικόνα δεκάδων μικρών παιδιών να είναι μουτζουρωμένα με χρώματα και να ζωγραφίζουν ό,τι τους έκανε εντύπωση σε μια σκηνή με το όνομα «Ζωγραφίζοντας με τα παιδιά».
Απέναντι από το τραπεζάκι της ΕΠΑΣΣ ήταν το τραπεζάκι της Κίνησης Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή. Εκεί μαζεύτηκαν εκατοντάδες υπογραφές στην καμπάνια για τη νομιμοποίηση των μεταναστών και για να βγει εκτός νόμου η ναζιστική Χρυσή Αυγή. Κάτω από τους ήχους των σενεγαλέζικων τζέμπε χόρευαν άτομα από όλες τις ηλικίες, από πιτσιρίκια μέχρι γιαγιάδες.
Αδιαχώρητο
Όσο περνούσε η ώρα, η δυνατότητα να περπατήσεις στην πλατεία και στους γύρω δρόμους γινόταν ολοένα πιο δύσκολη. Μπροστά στη Βουλή υπήρχε το αδιαχώρητο, στην Αμαλίας ο κόσμος έφτανε μέχρι το τραμ και ακόμα πιο κάτω, στα Λουλουδάδικα το ίδιο, στην Πανεπιστημίου ο κόσμος έφτανε μέχρι τα Προπύλαια, στην Ερμού δεν μπορούσες να προχωρήσεις μετά την Καπνικαρέα, η Φιλελλήνων είχε γεμίσει επίσης. Ακόμα και στα στενά της Πλάκας είχε κόσμο, όπως μας είπαν διαδηλωτές που ήρθαν από εκείνη την πλευρά.
Σε πολλά σημεία υπήρχαν μέλη του ΣΕΚ με πικέτες και αυτοκόλλητα που καλούσαν να κλιμακώσουμε με απεργία διαρκείας και διακινούσαν την Εργατική Αλληλεγγύη. Ο Δημήτρης Αγωγιάτης, φοιτητής μας έδωσε την εικόνα από την παρέμβαση. «Από την εξόρμηση που κάναμε βγάλαμε πολλά χρήσιμα συμπεράσματα. Νομίζω ότι σε σχέση με τις πρώτες μέρες έχουν γίνει πολλά προχωρήματα. Η πλειοψηφία του κόσμου καταλαβαίνει ότι χρειαζόμαστε οργάνωση και απεργιακή συνέχεια. Έχει σπάσει το υποτιθέμενο «ακομμάτιστο» προφίλ που πρόβαλλαν τα ΜΜΕ. Δεκάδες υπέγραφαν το κείμενο για τη διαγραφή του χρέους και αγόραζαν την εφημερίδα. Μια κοπέλα οργανώθηκε στο ΣΕΚ πάνω στη συζήτηση που ανοίξαμε ότι χρειάζεται να συντονίσουμε τις γειτονιές και τους εργατικούς χώρους. Πρέπει να δώσουμε άμεσα συνέχεια με αυτόν τον κόσμο».
Κατά τις 9.30 το βράδυ ξεκίνησε η συνέλευση. Η εικόνα χιλιάδων να κάθονται υπομονετικά για να ακούσουν και να μιλήσουν είναι από μόνη της εντυπωσιακή. Γύρω από τους καθήμενους χιλιάδες ακόμα όρθιοι άκουγαν από τα μεγάφωνα. Η συνέλευση ξεκίνησε θυμίζοντας τις τρεις βασικές αποφάσεις της προηγούμενης μέρας. Απαίτηση για Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας, στήριξη όλων των εργατικών κινητοποιήσεων και απεργιών και μεγάλη συγκέντρωση έξω από τη Βουλή την ημέρα ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος.
Τη συνέλευση παρακολουθούσε και μια τριμελής οικογένεια. Μορφή της οικογένειας (και μάλλον όλης της συγκέντρωσης!) η μικρή τους κόρη που κρατούσε μια πικέτα της Εργατικής Αλληλεγγύης που καλούσε σε Απεργία Διαρκείας, ενώ αιωρούνταν στους ώμους του μπαμπά της με ένα τεράστιο χαμόγελο. Η μητέρα της και εργαζόμενη στον ιδιωτικό τομέα, Ρούλα Μυρογιάννη μας είπε: «Η συγκέντρωση είναι μαζική! Πόσο κόσμο να έχει άραγε; Πάρα πολύ! Γίνεται χαμός, κατέβηκε κόσμος στην πλατεία. Πρέπει να συνεχίσουμε τους αγώνες μέχρι την τελική νίκη, όπως λέει και το σύνθημα. Πιστεύω ότι η απεργία διαρκείας είναι η λύση, αλλιώς δεν θα γίνει κάτι. Θα πρέπει να κατέβει όλος ο κόσμος κάτω στο δρόμο, να απαιτήσει και να διεκδικήσει τα δικαιώματα του, για μια καλύτερη ζωή γιατί μας έχουν πεθάνει».
Το Σύνταγμα έχει δώσει πάσα στις πλατείες όλης της χώρας για μεγάλες συγκεντρώσεις. «Δεκαπέντε με είκοσι χιλιάδες κόσμος συγκεντρώθηκε και στη Θεσσαλονίκη. Τα συνθήματα κατά του Μνημονίου και της κυβέρνησης ήταν τα κυρίαρχα. Ένα μεγάλο κομμάτι της συγκέντρωσης έκανε και πορεία παραλιακά. Εμείς είχαμε τραπεζάκι, μοιράσαμε μαζικά την προκήρυξη που καλεί στην Πανεργατική Απεργία στις 15/6 και δώσαμε εφημερίδες. Η λογική «έξω τα κόμματα και τα συνδικάτα» φθίνει συνεχώς. Χαρακτηριστικό είναι το πόσοι πολλοί υπέγραψαν την καμπάνια για τη διαγραφή του χρέους», μας είπε η Δήμητρα Κομνιανού.
Στην Αλεξανδρούπολη έγινε επίσης η μεγαλύτερη πορεία αυτών των ημερών. Η Ζαννέτα Λυσικάτου μας είπε: « Συμμετείχαν εργαζόμενοι από πολλούς χώρους. Τα πανό που είχε η πορεία έλεγαν «Δεν χρωστάμε, δεν πληρώνουμε, δεν πουλάμε, δεν φοβόμαστε», για το ΔΝΤ και ένα που έλεγε «Πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε από δω». Περάσαμε από παντού μέσα στην πόλη, όλοι άνοιγαν τα παράθυρα τους για να δουν. Η πορεία είχε παλμό με σφυρίχτρες, κατσαρόλες και δύο μεγάλα τύμπανα. Εμείς προσπαθούμε να συνδέσουμε αυτόν τον κόσμο με τις εργατικές μάχες. Για παράδειγμα συμμετείχαμε στο κλείσιμο των ταμείων του Νοσοκομείου την 1η Ιούνη ενάντια στην πληρωμή του 5ευρου».
Στα Χανιά έγινε πολύ μαζική συγκέντρωση και πάρθηκε απόφαση ενάντια στη συμμετοχή φασιστών. «Την Κυριακή συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Αγοράς περίπου πέντε χιλιάδες κόσμος, ήταν φίσκα. Κάποιοι γύρω από τη Σπίθα προσπάθησαν να κατέβουν με σημαίες. Ανάμεσα τους ήταν και πέντε φασίστες. Αρχίσαμε να φωνάζουμε συνθήματα και συσπειρώθηκε πολύς κόσμος. Οι φασίστες άρχισαν να προκαλούν, να βρίζουν και να πετάνε κουτάκια μπίρας. Απειλήθηκε σύρραξη, αλλά τελικά τους απομονώσαμε στην άκρη της πλατείας. Κατά τη διάρκεια της συνέλευσης, όλες οι τοποθετήσεις αναφέρθηκαν στην αντιμετώπιση των φασιστών και αν θα πρέπει να υπάρχουν σημαίες. Στο τέλος της συνέλευσης πάρθηκε απόφαση ότι ντόπιοι και μετανάστες παλεύουμε μαζί ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό. Όλη η πλατεία το ψήφισε εκτός από τους πέντε φασίστες. Ένας δύο από αυτούς χαιρέτισαν ναζιστικά στη διάρκεια της ψηφοφορίας. Τους απομόνωσε ο ίδιος ο κόσμος όμως», μας δήλωσε ο Γιώργος Μαλινάκης.
Στο Ηράκλειο πραγματοποιήθηκε πορεία μετά από τη συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία της πόλης. Ο Δημήτρης Τσώλης μας μετέφερε: «η πλατεία Ελευθερίας είχε περισσότερο κόσμο από την προηγούμενη Κυριακή. Πάρθηκε απόφαση να ακολουθήσει πορεία μετά από πρόταση συντρόφων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Έγινε γύρα σε όλο το κέντρο της πόλης και επιστρέψαμε στην πλατεία. Μπροστά υπήρχε πανό που έλεγε για τη διαγραφή του χρέους, ενώ ο όγκος της διαδήλωσης συγκρινόταν με της 5ης Μάη».
Διαβάστε επίσης