Από τη μια μεριά η συμφωνία Παπανδρέου – Γιουνκέρ που έδειξε ότι το στρατόπεδο των καπιταλιστών επιμένει στην προσπάθεια να επιβάλει τα θηριώδη μέτρα του Μνημόνιου Νο2. Και από την άλλη η τεράστια συγκέντρωση στο Σύνταγμα και στις άλλες πλατείες σε όλη την Ελλάδα που έδειξε ότι η απαίτηση «Πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε» είναι σαρωτικό ρεύμα. Το ζήτημα που ανοίγεται μπροστά μας είναι με ποιον τρόπο αυτή η απαίτηση θα γίνει πράξη. Οι βδομάδες που ακολουθούν είναι κρίσιμες.
Στο κυβερνητικό στρατόπεδο επικρατεί πανικός και ταραχή. Ξέρουν πολύ καλά ότι η συμφωνία με την Τρόικα ακόμα κι αν εξασφαλίσει νέο δάνειο δεν λύνει το πρόβλημα της κρίσης χρέους και το μόνο που πετυχαίνει είναι να δέσει χειροπόδαρα αυτήν και τις επόμενες κυβερνήσεις ώστε να δίνουν απόλυτη προτεραιότητα στην πληρωμή των τοκοχρεολύσιων στους τραπεζίτες. Νέοι φόροι, νέες περικοπές μισθών και συντάξεων, νέα ξεπουλήματα δημόσιων οργανισμών και επιχειρήσεων, όλα στο βωμό των τραπεζών.
Σύμφωνα με έναν υπολογισμό που δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη της Κυριακής, το ελληνικό δημόσιο έχει πληρώσει από το 1985 μέχρι σήμερα 628,1 δισεκατομμύρια ευρώ για τοκοχρεολύσια, δηλαδή πάνω από διπλάσια από το δημόσιο χρέος. Αλλά αντί να ξεχρεώσει χρωστάει σήμερα πολύ περισσότερα. Σε αυτή την παγίδα, το Μνημόνιο, το περσινό αλλά και το νέο, οδηγεί πιο βαθειά και το ξέρουν όλοι τους, και οι Παπανδρέου και Σαμαράδες και οι Γιουνκέρ και Μέρκελ. Ξέρουν επίσης ότι κάθε στραβοπάτημα σε αυτές τις πληρωμές μέσα στις σημερινές συνθήκες της διεθνούς κρίσης απειλεί να τινάξει στον αέρα ολόκληρο το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και το ευρώ.
Μανία
Όμως όλα αυτά δεν τους κάνουν λιγότερο επικίνδυνους. Η μανία με την οποία επιτίθεται ο Πεταλωτής στην Αριστερά και οι Πρετεντέρηδες στα συνδικάτα είναι ξεκάθαρο δείγμα ότι έχουν στο στόχαστρο την οργανωμένη εργατική τάξη που αντιστέκεται. Ένας υπουργός του ΠΑΣΟΚ που έχει το θράσος να βρίζει την Αριστερά σαν «Γκοτζαμάνηδες» θυμίζει τα μαντρόσκυλα της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας που δολοφόνησαν τη Ρόζα Λούξεμπουργκ καλλιεργώντας την υστερία ενάντια στους Σπαρτακιστές.
Τέτοιους αντίπαλους έχει μπροστά του ο κόσμος που πλημμύρισε το Σύνταγμα την Κυριακή και συνεχίζει τις κινητοποιήσεις του. Έχει το δίκιο με το μέρος του, έχει και τη μεγάλη πλειοψηφία προς τη μεριά του. Πώς λοιπόν θα μπορέσουμε να επιβάλουμε το δίκιο της εργαζόμενης πλειοψηφίας πάνω στους τραπεζίτες και στους αδίστακτους υπηρέτες τους;
Δεν χωράνε αυταπάτες ότι αυτό θα γίνει με δημοψηφίσματα και εκλογές. Αν ο Παπανδρέου τολμήσει είτε τη μια είτε την άλλη κάλπη, χωρίς αμφιβολία θα τον μαυρίσουμε και αυτό θα σημάνει μεγαλύτερη πολιτική κρίση για το αντίπαλο στρατόπεδο. Αλλά δεν είναι αυτό το δυνατότερο όπλο που έχει το δικό μας στρατόπεδο. Η δύναμη για να μην περάσει ούτε λέξη από το Μνημόνιο είναι η κλιμάκωση των απεργιών εδώ και τώρα. Αν κάθε διαδηλωτής που πέρασε έστω για λίγη ώρα από το Σύνταγμα γυρνώντας στο χώρο δουλειάς του και στο σωματείο του βάλει μπροστά να οργανώσει τη συμμετοχή στο απεργιακό κίνημα, τότε καμιά κυβέρνηση –μονοκομματική ή διευρυμένη «συναινετική» - δεν μπορεί να πουλήσει καμιά ΔΕΗ ούτε να κόψει κανένα μισθό ή σύνταξη.
Η προσπάθεια για να χτίσουμε αυτή τη δύναμη είναι ήδη ξεκινημένη. Αυτή την Πέμπτη απεργούν όλες οι ΔΕΚΟ και η ΑΔΕΔΥ. Την επόμενη βδομάδα πάμε για Πανεργατική. Η προοπτική ότι η Βουλή θα βρεθεί πολιορκημένη από απεργούς αποφασισμένους ότι δεν γυρίζουν πίσω αν δεν φύγει το Μνημόνιο είναι χειροπιαστή. Εμπρός να την κάνουμε πράξη οργανώνοντας τη δύναμη των εργατών παντού, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σωματείο, αλλά και μέσα στην Αριστερά. Τώρα είναι η στιγμή για να δυναμώσουμε την Αριστερά της επανάστασης και του αντικαπιταλισμού. Ας λυσομανάνε τα παπαγαλάκια της καθεστωτικής προπαγάνδας για τους «νεομπολσεβίκους» που θέλουν την ανατροπή του καπιταλισμού. Οι άνεμοι της επανάστασης που σαρώνουν τη Μέση Ανατολή έρχονται και στην Ευρώπη και μας καλούν να στρατευτούμε στη μόνη γνήσια λύση των εργατών.
Διαβάστε επίσης