Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
STOP στα κόσκινα για ιθαγένεια

21/9/20, Αθήνα. Φωτό: Αρχείο Εργατική Αλληλεγγύη

Το “Αχ χελιδόνι μου” το τραγούδησε άραγε ο Μητροπάνος ή ο Νταλάρας; Αντίγραφο του Ναού του Ηφαίστου (Θησείο) έχει χτιστεί στο Άμστερνταμ ή στη Σόφια; Πότε τρώμε Φανουρόπιτα; Ποιός τα είχε με την υπολοχαγό Νατάσσα; Ποιο πηλίκιο φοράνε οι μπάτσοι και ποιο οι καραβανάδες;!

Αυτές είναι κάποιες από τις απερίγραπτες ερωτήσεις που μπορεί να βρει κανείς στην Τράπεζα των θεμάτων για τις εξετάσεις κτήσης της ελληνικής ιθαγένειας. Πέρα από τις ερωτήσεις που θυμίζουν “τρολάρισμα”, πολλές είναι εξαιρετικά δύσκολες ακόμα και για όσους έχουν μεγαλώσει και σπουδάσει στην Ελλάδα: Ποιό είναι το μήκος των συνόρων με την Αλβανία; Πότε ίδρυσε ο Κάσσανδρος τη Θεσσαλονίκη σύμφωνα με τον Στράβωνα;

Κανένα εξεταστικό κόσκινο δεν αποσκοπεί στη “στήριξη και την ένταξη”. Στόχος είναι να τους γίνει η ζωή δύσκολη ώστε να δημιουργηθεί και η ανάλογη πελατεία για νέες τάξεις σε φροντιστήρια όπως γίνεται ήδη σε άλλες χώρες της ΕΕ και τις ΗΠΑ. Η ίδια η ιδέα της “ένταξης” άλλωστε είναι παραπλανητική. Άνθρωποι που στην τεράστια πλειοψηφία τους είναι εργαζόμενες και εργαζόμενοι που ζουν εδώ και χρόνια στην Ελλάδα, παλεύουν πλάι πλάι με ντόπιους και μετανάστες άλλων εθνικοτήτων για καλύτερους μισθούς, συνθήκες εργασίας ενάντια στην υποβάθμιση του περιβάλλοντος και της γειτονιάς τους, ενάντια στο σεξισμό και το ρατσισμό δεν έχουν να “ενταχθούν” κάπου. Είναι ήδη ενταγμένοι στην τάξη τους, την εργατική τάξη και μέσα από τα αντίστοιχα σωματεία τους.

Η Μιμόζα, μια από τις καθαρίστριες του δήμου Αθήνας που κατέβηκαν οργανωμένα στην απεργιακή 8 Μάρτη, δήλωσε στην Εργατική Αλληλεγγύη: “Είμαι καθαρίστρια του δήμου 12 χρόνια. Επειδή δεν είχα ελληνική ταυτότητα με έδιωξε το κράτος, μαζί με 50 άλλες καθαρίστριες. Δώσαμε πολύ μεγάλο αγώνα, από τον Ιούλιο μέχρι τον Δεκέμβριο και τελικά μας πήραν στη δουλειά. Μας ανανέωσαν μέχρι τον Ιούνιο και δεν ξέρω και τότε αν θα μας πάρουν πάλι, λόγω της ταυτότητας. Έχω άδεια, κατοικώ μόνιμα στην Ελλάδα. Αναρωτιέμαι η άδεια παραμονής δεν φτάνει και ο αριθμός πρωτοκόλλου που έχω καταθέσει;

Έδωσα 900 ευρώ για άδεια αορίστου χρόνου. Και 1000 ευρώ για να ζητήσω την ιθαγένεια. Το ίδιο και ο άντρας μου κι ακόμα περιμένουμε. Σύνολο 3600 ευρώ και ακόμα περισσότερα αν υπολογίσουμε και τις μεταφράσεις. Δεν μας περισσεύουν τόσα λεφτά, δεν τα κόβουμε από χαρτί, δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ για να τα βγάλουμε.

Άδικο

Και τώρα περιμένω να με φωνάξουν να δώσω εξετάσεις. Να μας ρωτήσουν δηλαδή πόσα μίλια χωρίζουν την Αλβανία με τη Βουλγαρία και πόσα ποτάμια έχουμε. Τι δουλειά έχω εγώ να δώσω εξετάσεις; Να πάω δηλαδή σχολείο στην Ελλάδα από την αρχή; Τη δουλειά μου ξέρω να την κάνω, την κάνω 12 χρόνια στον δήμο και 26 χρόνια συνολικά. Έχω έρθει στην Ελλάδα από το 1996. Τα παιδιά μου ήταν μικρά και τώρα φτάνουν τα 30 και έχουν πάρει πια ιθαγένεια. Ο γιος μου έχει πάει στρατό εδώ. Για μια περίοδο έλεγαν ότι θα χρειαστεί να περάσουν και τα παιδιά εξετάσεις για την ιθαγένεια. Έλεγαν στον γιο μου για παράδειγμα ‘έχεις πάει εδώ σχολείο και δεν το ξέρεις αυτό;’ για μια από τις ερωτήσεις. Δεν ήθελε το παιδί να δώσει εξετάσεις για την ιθαγένεια. Δώσαμε πάνω από 1000 ευρώ και για τα δικά του παράβολα.

Με δυο παιδιά ελληνόπουλα, θα έπρεπε να δώσουν ελληνικές ταυτότητες και στους γονείς. Όχι να μας ζητάνε εξετάσεις. Είμαστε 26 χρόνια στην Ελλάδα χωρίς ταυτότητα. Εγώ Ελληνίδα είμαι, την άφησα την πατρίδα μου εκεί. Εκεί γεννήθηκα, εδώ ζω. Εδώ ζω, εδώ θα πεθάνω. Εδώ έχουν μεγαλώσει τα παιδιά. Ήρθα για μια πιο καλή ζωή και τα βρίσκω μαύρα. Και είμαι και ανάπηρη γυναίκα, είχα ατύχημα και έχω λάμες στα πόδια. Δουλεύω με το ζόρι, για να συμπληρώσω τα ένσημα που χρειάζονται να μπορέσω να βγάλω σύνταξη, να μη γίνω βάρος. Κανονικά δεν θα έπρεπε να ζητήσω εγώ ταυτότητα, και μόνο γι' αυτό έπρεπε να μου δώσουν. 

Δεν θα τους τη χαρίσω. Διαδηλώνω και σήμερα, αλλά και στις 20 Μάρτη θα κατέβω πρώτη πρώτη! Γιατί είναι άδικο αυτό που μας κάνουν”.