Η λύση δεν θα έρθει από τις Βρυξέλλες

Όποιος αμφιβάλει ακόμα για τις διαστάσεις της κρίσης, ας διαβάσει τι έγραψε τη Δευτέρα ο πρώην υπουργός Οικονομικών του Κλίντον:

«Εκεί που η κρίση ήταν υπαρξιακή για μικρές οικονομίες στην περιφέρεια της Ευρώπης, αλλά όχι συστημικά απειλητική για την Ευρωπαϊκή Νομισματική ΄Ενωση ή για τη λειτουργία του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, τώρα απειλεί και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την παγκόσμια ανάκαμψη».

Κι όμως, παρά την κρισιμότητα της κατάστασης, οι κυβερνήσεις της ΕΕ που μαζεύονται στις Βρυξέλλες δεν έχουν κανένα σίγουρο φάρμακο για την κρίση. Το μόνο βέβαιο είναι ότι όλες οι «λύσεις» που ψάχνουν ρίχνουν τα βάρη στις πλάτες των εργατών.

Η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της λένε ότι προσπαθούν να εξασφαλίσουν μια «λύση» που θα κάνει το ελληνικό χρέος «βιώσιμο» δίνοντας παράταση στην εξόφλησή του και πιθανόν μειώνοντας το επιτόκιο και ίσως κόβοντας ένα μέρος. Βιώσιμο σημαίνει ότι θα συνεχίσουμε να το πληρώνουμε, παράταση σημαίνει για πολλά χρόνια, «κουρεμένο» επιτόκιο και τμήμα του χρέους σημαίνει ότι οι «οίκοι αξιολόγησης» και η ΕΚΤ κηρύσσουν την Ελλάδα σε «επιλεκτική χρεοκοπία» και βάζουν χέρι στο τραπεζικό σύστημα.

Τίποτε από όλα αυτά δεν είναι συμφωνημένο γιατί, πρώτον φοβούνται μήπως η «επιλεκτική» εξελιχθεί σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και πάρει μπάλα όλο το διεθνές τραπεζικό σύστημα, αλλά και δεύτερο τσακώνονται για το ποιος θα δει τα ομόλογα του να κουρεύονται και ποιος θα αρπάξει τα εργοστάσια της ΔΕΗ, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο ή ακόμα και την Εθνική Τράπεζα. Ας μην έχουμε την παραμικρή αμφιβολία: το αντίτιμο για μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, αν συμφωνηθεί, θα είναι η δυνατότητα των ιδιωτών πιστωτών να έχουν κάτω από την επιτήρησή τους και τον δημόσιο προϋπολογισμό και το τραπεζικό σύστημα στην Ελλάδα.

Κοροϊδία

Κι όμως ο Βενιζέλος παριστάνει ότι δίνει μάχη για να «ελαφρύνει» το βάρος του χρέους και διάφοροι σαν τον Τσίμα λένε ότι μπορεί επιτέλους να μας βγει σε καλό. Ακόμα πιο μεγάλη κοροϊδία είναι η στάση του Σαμαρά  που δηλώνει αντίθετος με τη «συμμετοχή ιδιωτών» στο νέο σχέδιο «διάσωσης» και στην πράξη εννοεί ότι όχι μόνο πρέπει να πληρώσουμε όλο το χρέος, αλλά και ότι τα λεφτά θα βρεθούν από τις …ιδιωτικοποιήσεις και θα περισσέψουν και για φοροαπαλλαγές για τις επιχειρήσεις!

Γι’ αυτό, αυτές τις κρίσιμες μέρες και βδομάδες, η αντίστασή μας σε αυτές τις βρόμικες «λύσεις» που σχεδιάζονται χωρίς εμάς για μας, δεν μπορεί να περιορίζεται σε κάποιο «αντιμνημονιακό» μέτωπο. Αν η Αριστερά περιοριστεί στην αντίθεση στα μνημόνια, αφήνει περιθώρια για τη δημαγωγία του Σαμαρά να ψαρεύει σε θολά νερά.

Τώρα είναι η στιγμή για την Αριστερά να μιλάει για τη γνήσια εργατική λύση, τη διαγραφή του χρέους και τον εργατικό έλεγχο. Αλλά αντί γι’ αυτό, ο Τσίπρας συνεχίζει να μιλάει για «Ευρωομόλογα» την ώρα που κάτι τέτοιο το υποστηρίζει ακόμη και ο υπουργός οικονομικών του Μπερλουσκόνι. Η Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ που θέλει να εμφανίζεται αριστερότερη από τον ΣΥΝ μιλάει για «διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους» δηλαδή μπαίνει στο παζάρι για την αναδιάρθρωση. Και το ΚΚΕ υπόσχεται διαγραφή του χρέους όταν θα φτιάξει την κυβέρνηση της «λαϊκής εξουσίας» με τους συμμάχους του, ενώ στο μεταξύ το μόνο που μπορεί να διεκδικεί το κίνημα είναι να μην πληρώνουν τους λογαριασμούς για φως νερό τηλέφωνο «όσοι δεν μπορούν». Κάτι τέτοιο είναι πιο πίσω και από εκεί που ήδη έφτασε ο κόσμος στις πλατείες με το σύνθημα «Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε». Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να προχωρήσουμε πιο μπροστά, ενώνοντας όλους τους εργατικούς αγώνες γύρω από τη γνήσια απάντηση των εργατών: άρνηση πληρωμής των τοκοχρεολύσιων εδώ και τώρα, διαγραφή του χρέους, κρατικοποίηση των τραπεζών και επιβολή εργατικού ελέγχου.

Ό, τι και να γίνει την Πέμπτη στην ΕΕ, το ΣΕΚ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δίνουν τη μάχη για να προετοιμαζόμαστε και να προετοιμάζουμε το κίνημα για την εναλλακτική λύση των εργατών, δυναμώνοντας τις απεργίες, το δίκτυο της βάσης, τον συντονισμό με τις πλατείες και την απαίτηση για στάση πληρωμών ενάντια σε όλα τα αρπακτικά.