Οι τοποθετήσεις στην εκδήλωση

“Αυτή η παρακαταθήκη οικοδομεί το αντικαπιταλιστικό επαναστατικό πολιτικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία, οικοδομεί την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Κι αν κάποια καθυστέρηση μας κόστισε στη συγκρότηση των Θέσεων και την πορεία προς τη Συνδιάσκεψη έχουμε σαν αντάλλαγμα να πάρουμε μία τρομακτική εμπειρία που ανέβασε το κύρος μας στο λαό, την εμβέλεια της πολιτικής αντικαπιταλιστικής πρότασης στα πρωτοπόρα κομμάτια των εργαζόμενων και την Αριστερά.

Αν κάτι πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι μέσα στη μάχη είδαμε βασικές δικές μας ιδέες να αποκτούν τεράστια εμβέλεια, να γίνονται μαζικό επίδικο στην κοινωνία. Το επόμενο διάστημα με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη χρειάζεται να παλέψουμε έτσι ώστε τα πολιτικά επίδικα που έθεσε το κίνημα να μεταφραστούν σε ακόμα ανώτερο επίπεδο σε πρόγραμμα αντικαπιταλιστικής ανατροπής, και όχι να γυρίσει πίσω στις κοινοβουλευτικές διαχειριστικές αυταπάτες της ρεφορμιστικής αριστεράς”.

“Ο κόσμος έχει τα αυτιά του ανοιχτά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Φαίνεται αυτό από όπου κάναμε εκδηλώσεις”, είπε ο Κώστας Παπαδάκης. “Η τοπική κίνηση Αγίας Παρασκευής - Χολαργού - Παπάγου στην οποία είναι τιμή μου που ανήκω, έχει κάνει 4 εκδηλώσεις φέτος, η μία πιο πετυχημένη από την άλλη. Η τελευταία με 200 άτομα, διπλάσιος αριθμός από εκδηλώσεις της υπόλοιπης αριστεράς στην ίδια περιοχή. Γι’ αυτό είναι και ανάγκη να ενδυναμωθεί ο πολιτικός μας λόγος... Θεωρώ ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να συνεχίσει την προσπάθεια να πείσει το λαό ότι υπάρχει άλλη διέξοδος, άλλη κοινωνική προοπτική έξω από το καπιταλιστικό μοντέλο, έξω από τον εναγκαλισμό με την ΕΕ που τον στηρίζουν και η Παπαρήγα και ο Τσίπρας με διαφορετικό τρόπο ο καθένας.

Όχι στις ποσοστώσεις

Και ταυτόχρονα να επιδιώξει την ενότητα της Αριστεράς, στη βάση, στην πάλη, στο κίνημα, στις γειτονιές, παντού. Ας μην έχουν άγχος οι οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τους ανένταχτους, μην σκοτώνεστε για τις ποσοστώσεις. Κανείς δε θα καταδεχθεί να εκλεγεί με ποσόστωση οπουδήποτε. Αν ήμασταν των ποσοστώσεων και του παραγοντισμού θα ήμασταν αλλού. Ηρθαμε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να συμβάλλουμε ισότιμα με τις συνιστώσες σε ένα εγχείρημα. Χρειαζόμαστε μία διαδικασία εσωτερικού διαλόγου, ιστοσελίδα ανοιχτή για κείμενα διαλόγου και χρειαζόμαστε σιγά σιγά και μια εφημερίδα, αρχικά ηλεκτρονική, στη συνέχεια έντυπη”.

Την εκτίμηση ότι “βρισκόμαστε σε μια περίοδο κατά την οποία οι συντονισμένες παρεμβάσεις των βασικών ιμπεριαλιστικών κρατών κατάφεραν να αποτρέψουν μια γενικευμένη κατάρρευση” έκανε η Μαριάννα Τσίχλη. “Ετσι σήμερα η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία βρίσκεται σε ένα στάδιο σχετικής ανάκαμψης η οποία τροφοδοτείται ιδίως από την ανάκαμψη στις αναπτυσσόμενες οικονομίες. Από την άλλη, όμως, η ανάκαμψη παραμένει ασταθής και αναιμική και εμπεριέχει αντιφάσεις και κινδύνους ανάλογους με τους παράγοντες που οδήγησαν στην κρίση 2007-09. Στην Ελλάδα η κρίση βρίσκεται σε οξύτατη φάση με όλα τα σενάρια ανοιχτά...”, συνέχισε, για να μιλήσει μετά για την ιδεολογική κρίση της κυρίαρχης τάξης. “Είναι στον πυρήνα αυτής που πρέπει να αναγνωρίσουμε την εκδήλωση του κινήματος των πλατειών. Το κίνημα έδειξε αξιοσημείωτη αντοχή και διάρκεια παρά το έλλειμμα παρέμβασης της αριστεράς και κατάφερε να κλυδωνίσει το κυβερνητικό κέντρο και να οξύνει την ιδεολογική κρίση. Το κίνημα αφήνει παρακαταθήκες το γεγονός της ριζοσπαστικοποίησης ευρύτερων στρωμάτων και την εμπλοκή των μαζών σε μια συγκροτημένη πολιτική συζήτηση”.

Ο Χρήστος Μπίστης περιέγραψε τις αντιθέσεις του συστήματος που οξύνονται: “Στις 15, στις 28 και 29 Ιούνη η εργατική τάξη και οι λαϊκές μάζες έκαναν ένα τεράστιο βήμα έξω από το τέλμα της ήττας και της υποταγής που τους είχε επιβληθεί στα πλαίσια του ανυπέρβλητου αστικού πολιτικού συστήματος της χώρας μας ανακτώντας εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και αισιοδοξία στη κατεύθυνση της αναζήτησης λύσεων με το συλλογικό αγώνα. Σε αυτό το κλίμα, οι αυθόρμητες αναζητήσεις παράλληλα με τις καθημερινές παρεμβάσεις συντρόφων και φίλων μας στις συνελεύσεις έδιναν χρώμα κοντά στις αναζητήσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ζούμε τη μεγαλύτερη κρίση από το ’29 που συνοδεύεται από αυξανόμενα κύματα βαρβαρότητας και ταυτόχρονα αφυπνίσεις των λαών και ξεσηκωμούς. Ολες οι αντιθέσεις του παγκόσμιου καπιταλισμού οξύνονται... Πρέπει να μπορέσουμε να μετατραπούμε σε ΑΝΤΑΡΣΥΑ όλων των μελών απελευθερώνοντας τις δυνάμεις όλων των συντρόφων και φίλων που κοιτούν σε μας, παράλληλα με μια προσπάθεια για την ωρίμανση-ολοκλήρωση-συγκρότηση-διαμόρφωση εκείνης της πολιτικής πρότασης που να εμπνέει τους εργαζόμενους και τη νεολαία”.

Τα πολιτικά προχωρήματα των εργαζόμενων και το ρόλο των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε αυτή την εξέλιξη ανέδειξε ο Γιώργος Πίττας. “Στην κινητοποίηση του ΓΝ Πατησίων την περασμένη Πέμπτη ενάντια στο κλείσιμο συγκεντρώθηκε εκατοντάδες κόσμος να συμπαρασταθεί” είπε. “Εγιναν πάνω από 20 χαιρετισμοί και οι 7 ήταν από συντρόφους και συντρόφισσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σύντροφοι συνδικαλιστές, σύντροφοι εκλεγμένοι σε διαμερισματικά συμβούλια, σύντροφοι εκπρόσωποι λαϊκών συνελεύσεων. Και όταν πρότειναν κατάληψη του νοσοκομείου, όλος ο κόσμος χειροκροτούσε. Το Σύνταγμα συνεχίζεται μέσα σε κάθε χώρο.

Ταυτότητα

Πριν 11 χρόνια, εν όψει τότε της διαδήλωσης στην Πράγα ενάντια στο ΔΝΤ είχαμε κάνει εκδήλωση στο συγκεκριμένο νοσοκομείο και ήρθε τώρα μία γιατρός και μας είπε: ‘τότε λέγαμε ότι το ΔΝΤ χτυπά τις χώρες της Αφρικής και σήμερα το ΔΝΤ κλείνει το νοσοκομείο μου, εσείς τα λέγατε από τότε’. Να προσέχουμε δύο πράγματα: πρώτον, να μην κρύβουμε την ταυτότητά μας, όπου κι αν είμαστε. Δεν μπορεί να μας κατονομάζει η Μπακογιάννη αλλά εμείς να μην κατονομάζουμε τους εαυτούς μας. Δεύτερον, να μην αμφισβητούμε τους εαυτούς μας. Πριν δέκα χρόνια τέτοιο καιρό ήμασταν στη Γένοβα. Κάποιοι έλεγαν τότε να μην το πούμε αντικαπιταλιστικό κίνημα αλλά αντινεοφιλελεύθερο. Εχουμε κοινή δράση, στα Πατήσια κάναμε δυο επιτυχημένες ενωτικές αντιφασιστικές κινητοποιήσεις, αλλά διαμορφώνουμε την δική μας πρόταση”, είπε κλείνοντας την τοποθέτησή του.

“Οι Θέσεις είναι ντοκουμέντο που πρέπει να γίνει αντικείμενο και εσωτερικού διαλόγου και αντικείμενο συζήτησης πλατιά στην κοινωνία και στον κόσμο της Αριστεράς. Η δύναμη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ ότι εμείς εδώ αντιλαμβανόμαστε, πέρα από τα στενά όρια των οργανώσεων, καλύπτει ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας. Υπάρχουν μερικά προβλήματα όμως που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Το ζήτημα για παράδειγμα της κοινής δράσης και το πώς το αντιλαμβανόμαστε”, τόνισε ο Γιάννης Χριστόπουλος. Ενώ προτάσεις πάνω στα περιεχόμενα δράσης έκανε η Αναστασία Βεργάκη: “Ενα ζήτημα που χρειάζεται να βρίσκεται στην κορωνίδα της πολιτικής μας προπαγάνδισης και της καθημερινής μας πάλης είναι η αντιφασιστική πάλη και ρητορεία για την υπεράσπιση του πιο καταπιεσμένου κομματιού της εργατικής τάξης, των μεταναστών. Να έχουμε συγκεκριμένη απάντηση, στις γειτονιές μας να συνεργαζόμαστε με ό,τι αντιφασιστικό κινείται. Ο λόγος μας πρέπει να είναι πιο ολοκληρωμένος και στα ζητήματα άλλων κοινωνικών ομάδων ιδιαίτερα καταπιεσμένων όπως οι γυναίκες και οι ομοφυλόφιλοι”.

Επιμέλεια: Λ.Β.