Η μνημονιακή καταστροφολογία θέλει ριζικές απαντήσεις

Είναι δύσκολο να συγκρατήσει κανείς τα νεύρα του αυτές τις μέρες μπροστά στην τηλεόραση. Γιατί αυτό που εκτυλίσσεται στα δελτία ειδήσεων και τις πολιτικές εκπομπές θυμίζει θέατρο του παραλόγου.

Oι εκπρόσωποι των κυβερνήσεων των Μνημονίων, οι εκπρόσωποι των κομμάτων που μονοπωλούν την εξουσία τα τελευταία τριάντα χρόνια (για να μην πούμε από την σύσταση του νεοελληνικού κράτους), οι υπουργοί και οι βουλευτές της Ζήμενς, της Ολυμπιάδας, των δομημένων ομολόγων και του Βατοπεδίου, οι άμεσοι υπεύθυνοι της σημερινής κατάντιας να επιτίθενται με θράσος στους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ, να τους κατηγορούν για "αλαζονεία" και "ανευθυνότητα" επειδή κάνουν το αυτονόητο: αρνούνται να δώσουν την συναίνεσή τους για μια ακόμα μαύρη κυβέρνηση "εθνικής σωτηρίας" -που θα συνεχίσει αυτά τα οποία ο ελληνικός λαός τόσο ηχηρά καταψήφισε στις 6 Μάη.

Ταυτόχρονα, όμως, το θέαμα των εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ να απαντάνε σε αυτές τις χυδαίες επιθέσεις με υπεκφυγές και μισόλογα είναι τουλάχιστον απογοητευτικό. Ακόμη περισσότερο, όταν αυτές οι υπεκφυγές και τα μισόλογα δίνουν τη θέση τους σε υποχωρήσεις -σε ραγδαίες υποχωρήσεις που κάνουν την "κυβέρνηση της αριστεράς" που υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ να θυμίζει, πριν ακόμα διαβεί το κατώφλι της εξουσίας, την θλιβερή διακυβέρνηση του Ρομάνο Πρόντι στην Ιταλία του 2006.

Η συνέντευξη του Γιάννη Δραγασάκη στο Βήμα της περασμένης Κυριακής ήταν ένα "μνημείο" απαράδεκτων υποχωρήσεων. Πριν καλά-καλά λήξουν οι διερευνητικές εντολές, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ήδη ξεχάσει σχεδόν τα πάντα: η καταγγελία του Μνημονίου έγινε "επαναδιαπραγμάτευση των πάντων", η κρατικοποίηση των τραπεζών "εξυγίανση των τραπεζών", η διαγραφή των στεγαστικών δανείων που απειλούν να πετάξουν χιλιάδες οικογένειες στο δρόμο "ρεαλισμός" και η "σύγκρουση με τα συμφέροντα των οικονομικά ισχυρών" "έμφαση στα επιχειρηματικά και στα επενδυτικά δάνεια".

"Που θα βρεθούν πόροι, αν καταγγείλουμε τη δανειακή σύμβαση, όπως υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ;" ρωτάει το Βήμα. "Πρέπει να διευκρινίσω ότι δεν έχουν κατανοηθεί πλήρως οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ" απαντάει ο Δραγασάκης. "Εμείς δεν μιλάμε για μονομερείς ενέργειες. Αντιθέτως, αναγνωρίζουμε ότι έχουμε μια δομική αλληλεξάρτηση στην ΕΕ... μιλούμε... για επαναδιαπραγμάτευση". Με άλλα λόγια, δεν σκοπεύουμε να καταγγείλουμε ούτε το Μνημόνιο, ούτε τη δανειακή σύμβαση. "Πρώτη μας επιδίωξη είναι να γίνει μια πανευρωπαϊκή επαναρρύθμιση... η οποία να ευνοεί την αντιμετώπιση και του ελληνικού χρέους". Τι σημαίνει αυτό; Να πείσουμε την Μέρκελ και τον Ντράγκι ότι με την πολιτική τους οδηγούν την Ευρώπη στην άβυσσο. Και με την δύναμη των επιχειρημάτων μας θα πετύχουμε μια αλλαγή πορείας που θα "ευνοεί συνολικότερα την Ευρώπη". "Η πρότασή μας στηρίζεται στη λογική ότι δεν μπορείς να έχεις χρέος και να το αντιμετωπίζεις χωρίς τη συνδρομή της κεντρικής τράπεζας, δηλαδή της ΕΚΤ... Ο χαμηλότοκος δανεισμός από την ΕΚΤ ανήκει σε αυτό που ονόμασα κοινή ευρωπαϊκή λύση".

Μορατόριουμ

Ούτε με τους δανειστές μας πρόκειται να έρθουμε σε σύγκρουση. "Αν αυτό (δηλαδή η κοινή ευρωπαϊκή λύση) δεν υλοποιηθεί, τότε ως μόνη λύση στην παρούσα φάση βλέπουμε αυτό που ορισμένοι ονομάζουν μορατόριουμ για το χρέος".

Να αναβάλουμε, δηλαδή, για ένα, δυο ή και περισσότερα χρόνια την εξυπηρέτηση του χρέους και να χρησιμοποιήσουμε τους πόρους που θα εξοικονομήσουμε με αυτόν τον τρόπο για την ανάπτυξη. "Ζητάμε μια περίοδο χάριτος, να ρίξουμε όλες μας τις δυνάμεις στην οικονομία για μια σταθεροποίηση... και εφόσον πετύχουμε ανάκαμψη, ανοίγουμε το θέμα του χρέους". Η διαγραφή "του μεγαλύτερου μέρους του χρέους", ο "λογιστικός έλεγχος" που θα αποκαλύψει ότι ένα μεγάλο μέρος του είναι "απεχθές" (παράνομο) και δεν πρέπει να πληρωθεί -όλα όσα υποσχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ πριν από λίγες μέρες έχουν πάει περίπατο.

Που οφείλονται αυτές οι υποχωρήσεις; Στα πρόσωπα; Ο Δραγασάκης, άλλωστε, έχει βεβαρυμένο παρελθόν: ήταν Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών στην Οικουμενική Κυβέρνηση του Ζολώτα του 1990 που άνοιξε τον δρόμο στον Μητσοτάκη. Στην πραγματικότητα, όμως, οι ερμηνείες αυτές είναι προβληματικές. Ο Δραγασάκης και ο Τσίπρας δεν έγιναν ξαφνικά "προδότες" του κινήματος. Οι υποχωρήσεις είναι προϊόντα της ίδιας της λογικής της αριστερής κυβέρνησης, της ιδέας ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα από τα έδρανα της βουλής και τις υπουργικές καρέκλες.

Οι επιθέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ από τα παράθυρα των δελτίων ειδήσεων δεν είναι παρά μια πρόγευση από τις επιθέσεις που ετοιμάζουν οι "αγορές" (τις οποίες εκπροσωπούν τα κόμματα του Μνημονίου) αν τολμήσει η αριστερά να θίξει τα συμφέροντά τους. Και μόνο με την ιδέα ότι η αριστερά μπορεί να φτάσει στην εξουσία οι "επενδυτές" έχουν αρχίσει να αποσύρουν τα λεφτά τους. Την Δευτέρα ο γενικός δείκτης του Χρηματιστήριου της Αθήνας έπεσε κάτω από τις 600 μονάδες. Μέχρι να φτάσουμε σε μια αριστερή κυβέρνηση δεν θα έχει μείνει ούτε ευρώ στις τράπεζες.

Απέναντι σε αυτόν τον εκβιασμό η αριστερά έχει δύο λύσεις: η μια είναι να συμβιβαστεί, να αρχίσει να μοιράζει διαβεβαιώσεις ότι δεν θα αλλάξει στην ουσία τίποτα -αυτό που κάνει ο Δραγασάκης. Η άλλη είναι να περάσει σε αντεπίθεση: να καλέσει, για παράδειγμα, τους τραπεζοϋπάλληλους να κλείσουν τις τράπεζες με απεργία, έτσι ώστε κανένα "λαμόγιο" να μην μπορεί να στείλει τα λεφτά του στην Ελβετία- αφήνοντας μόνο προσωπικό ασφαλείας, το οποίο θα εξασφαλίζει ότι οι εργαζόμενοι θα συνεχίσουν να έχουν πρόσβαση στους μισθούς τους και τις οικονομίες τους.

Αλλά αυτό θα απαιτούσε μια άλλη αριστερά, που δεν θα διακατέχεται, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, από κοινοβουλευτικές αυταπάτες και ψευδαισθήσεις για έναν "καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο". Μια τέτοια αριστερά προσπαθεί να χτίσει το ΣΕΚ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.