Αυτά είναι τα σχέδια που προωθούν τα υπουργεία Οικονομικών και Μεταφορών, υπό την επίβλεψη της τρόικα, βάζοντας μπροστά τις διαδικασίες “αναδιάρθρωσης” του ΟΑΣΑ και οι οποίες ξεκινούν με μαχαίρι σε υπερωρίες και επιδόματα. Η απάντηση των εργαζόμενων πρέπει να είναι η ενεργοποίηση και η κλιμάκωση του απεργιακού συντονισμού των συγκοινωνιών που το προηγούμενο διάστημα ακινητοποιούσε τρένα και λεωφορεία.
Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστό το σχέδιο “εξυγίανσης” του ΟΣΕ ήταν προφανές ότι θα αποτελούσε τον οδηγό για τις υπόλοιπες δημόσιες συγκοινωνίες. Οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ το ήξεραν αυτό καλύτερα από τον καθένα. Ο συντονισμός τους, με κοινές απεργίες και συγκεντρώσεις, ήταν προϊόν αυτού του δεδομένου: ότι το μοντέλο ΟΣΕ θα ακολουθηθεί σε όλα τα Μέσα.
Πάντα, όταν κάποιο από τα συνδικάτα των συγκοινωνιών απεργεί, το μήνυμα προς την κυβέρνηση είναι ηχηρό. Οι κοινές απεργίες των συγκοινωνιών τους τελευταίους μήνες προκαλούσαν στο ΠΑΣΟΚ φόβο.
Δύναμη
Η δύναμη του συντονισμού φαινόταν σε όλα τα επίπεδα. Στο επίπεδο της συμμετοχής: δεν υπήρχε ούτε ένας απεργοσπάστης, ούτε ένα τρένο ή λεωφορείο δεν κυκλοφορούσε. Στο επίπεδο του αντίκτυπου της κινητοποίησης: τα χειρόφρενα στα ΜΜΜ θύμιζαν γενική απεργία, παρέλυαν όλη την Αττική. Στο επίπεδο της κοινής γνώμης: η κυβερνητική προπαγάνδα για την “ταλαιπωρία” των πολιτών είχε μηδέν επιτυχία.
Για όλους τους παραπάνω λόγους και επιπλέον για το σημαντικότερο λόγο ότι ο συντονισμός δεν φαινόταν να ξεφουσκώνει, αλλά αντίθετα συνεχιζόταν κάτω από την πίεση της βάσης των εργαζόμενων, η κυβέρνηση και οι δυνάμεις που τη στηρίζουν μέσα στα συνδικάτα, έβαλαν στόχο να διαλύσουν τη συμμαχία στα ΜΜΜ. Η ηγεσία της ΓΣΕΕ που δεν έβγαλε ούτε μία ανακοίνωση συμπαράστασης στους εργαζόμενους στον ΟΣΕ και τις άλλες συγκοινωνίες με πιο κραυγαλέο δείγμα απουσίας της την απεργία στις 29 Σεπτέμβρη, το έδειξε με τον πιο καθαρό τρόπο. Αλλά και στην ΕΘΕΛ έγινε το ίδιο, με την παράταξη της ΠΑΣΚΕ σε συνεργασία με τη ΔΑΚΕ να μην υπολογίζουν την απόφαση της γενικής συνέλευσης των εργαζόμενων και να δίνουν όρκους πίστης ότι δεν υπάρχει πρόθεση για απεργία στα λεωφορεία, πόσο μάλλον πρόθεση για κοινή απεργία με τα άλλα Μέσα.
Η ίδια ιστορία στο ΜΕΤΡΟ με την ΠΑΣΚΕ να καταφεύγει σε κάθε είδους εκβιασμούς και αντισυνδικαλιστικές μεθόδους προκειμένου να καθαιρέσει τον πρόεδρο του Σωματείου Εργαζόμενων που προτείνει συντονισμένη απεργία διαρκείας στα ΜΜΜ μέχρι την ανατροπή των μέτρων. Οσο για τον ΟΣΕ, οι υποσχέσεις της ΠΑΣΚΕ στην ΠΟΣ, που κέρδισε την ηγεσία της Ομοσπονδίας στο πρόσφατο συνέδριο, για αγώνα διαρκείας έμειναν κενό γράμμα, αποφασίζοντας την αναστολή των κινητοποιήσεων αμέσως μετά τη ψήφιση του νόμου.
Ενώνοντας το παζλ, το αποτέλεσμα είναι ότι ο συντονισμός στα ΜΜΜ μπλοκαρίστηκε μεθοδικά και οργανωμένα. Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό οι εργαζόμενοι να ξεσηκωθούν και να διεκδικήσουν ότι η κοινή απεργιακή δράση των συγκοινωνιών θα συνεχίσει και θα κλιμακωθεί. Οταν η κυβέρνηση προσπαθεί να τσακίσει μια μορφή αντίστασης, οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο να την ενισχύουν και να την οργανώνουν με τον καλύτερο τρόπο.