Αφορμή είχε σταθεί συνέντευξη που είχε δώσει ο Καρατζαφέρης στο «Έθνος της Κυριακής» (22/10) στην οποία ανέφερε γιατί δεν κατέβασε τον Βορίδη υποψήφιο περιφερειάρχη: «Φοβήθηκα απλώς ότι ο Βορίδης έχει μια ιστορία που με πάρα πολλή τέχνη την έχω καλύψει. Με τον Λεπέν, τα τσεκούρια και τα σχετικά. Όλα αυτά, λοιπόν, λέω για φαντάσου, ξαφνικά, 30 Οκτωβρίου, κάποιο 'καλό παιδί' από τη ΝΔ ή από την ομάδα του Τσίπρα, να μου πετάξει ένα βίντεο στον αέρα. Κι άντε μετά να τρέχω να εξηγώ».
Για όσους δεν θυμούνται, τα «τσεκούρια» είναι αναφορά στις μέρες της προεδρίας της Νεολαίας ΕΠΕΝ από τον Βορίδη στη δεκαετία του ’80, που ανάμεσα σε άλλες επιθέσεις έργο της ήταν και η επίθεση στη Νομική με 9 τραυματίες φοιτητές το 1986. Λίγο αργότερα, το χειμώνα του 1990-91, διεκδικούσε σαν έργο της δικής του συμμορίας τον εμπρησμό των παλιών γραφείων της Οργανωσης Σοσιαλιστική Επανάσταση (ΟΣΕ) από την οποία προέρχεται το ΣΕΚ. Ο Βορίδης στη συνέχεια πέρασε στην αφάνεια, έβαλε κάμποσα κιλά και γραβάτα και εμφανίστηκε το 1994 ώς αρχηγός του «Ελληνικού Μέτώπου» της φασιστικής ομάδας που είχε πάρει επίσημα το χρίσμα του Λεπέν. Ο Γάλλος αρχιφασίστας είχε σπεύσει μάλιστα να γίνει και κουμπάρος του φασιστο-Μάκη στο γάμο του στον Αγιο Διονύσιο στο Κολωνάκι (αυτά για τους προστάτες του ...Αγ. Παντελεήμονα).
Οι εφημερίδες παρουσιάζουν αυτή την κόντρα ως προσωπική διένεξη ανάμεσα στον Καρατζαφέρη και τον Βορίδη, με τον τελευταίο να βάζει πανιά για το κόμμα της Μπακογιάννη. Άλλα «ρεπορτάζ» μιλάνε για επαφές του Άδωνι-μπουμπούκου με ΝΔ.
Υπόβαθρο
Ομως, το υπόβαθρο όλων αυτών των καυγάδων είναι πραγματικό και είναι η κρίση που μαστίζει το ΛΑΟΣ. Είναι ένα κόμμα που στο κέντρο του, τη ραχοκοκαλιά του, έχει φασίστες με γραβάτες. Ο Καρατζαφέρης από τη δεκαετία του ’90 έβαλε πλώρη να γίνει ο έλληνας Λεπέν, πρώτα μέσα στη ΝΔ και κατόπιν με το δικό του κόμμα. Αυτή η τακτική τους έφερε επιτυχίες, αλλά και κρίση.
Το ΛΑΟΣ μπήκε στη βουλή, ο Καρατζαφέρης και οι υπαρχηγοί του μπήκαν καθημερινά στα δελτία ειδήσεων, ως ακόμα μια φωνή, πιο συντηρητική μεν, αλλά του «συνταγματικού τόξου». Η υπερψήφιση του Μνημονίου από το ΛΑΟΣ ήταν η ύστατη πράξη πολιτικής ευθύνης προς την άρχουσα τάξη (την πατρίδα, όπως αρέσκεται να λέει ο Καρατζαφέρης). Το ΛΑΟΣ, όμως, αντί να βρεθεί στο αφρό της εθνικής πανστρατιάς χρεώθηκε το γιουχάισμα που του άξιζε: είστε και ακροδεξιοί είστε και νεοφιλεύθεροι, είστε και με τους δολοφόνους του Γρηγορόπουλου, είστε και με τους εφοπλιστές που ουρλιάζουν κατά των απεργιών στο λιμάνι, σκέφτεται όλο και περισσότερος κόσμος.
Σε τέτοιες στιγμές, αναδεικνύονται οι ρωγμές που πάντοτε είναι υπαρκτές σε αυτά τα κόμματα. Η απόφαση για παράδειγμα του Καρατζαφέρη να στηρίξει Κακλαμάνη στην Αθήνα προκάλεσε την «εξέγερση» των υπαρχηγών του και έτσι φτάσαμε στην αμίμητη υποψηφιότητα Αδωνι στην περιφέρεια. Το απαιτητικό κοινό του ΛΑΟΣ δεν καλυπτόταν από την ρατσιστική, αντεργατική, θητεία του Ομέρ-Πριόνι και ήθελε πιο γνήσιο ακροδεξιό στίγμα.
Επειδή το ΛΑΟΣ είναι κόμμα του συστήματος που παριστάνει ότι είναι ενάντια στο κατεστημένο, είναι δεδομένο ότι σε περιόδους κρίσης κομμάτια του θα προσπαθήσουν να καλύψουν αυτήν την πραγματικότητα με φυγή προς τα δεξιά, αγκαλιά με τους χρυσαυγίτες στον Αγ. Παντελεήμονα για παράδειγμα. Απέναντί τους θα βρίσκουν άλλες φράξιες που ανησυχούν μη ξαναβρεθούν στην κατάσταση μιας ακροδεξιάς συμμορίας του περιθωρίου.
Δεν υπάρχει καμιά εγγύηση ότι τα πράγματα θα κινηθούν αυτόματα προς αυτή την κατεύθυνση. Το χαρτί του ρατσισμού το παίζει η άρχουσα τάξη και το κράτος της. Από κει τροφοδοτούνται τα φασισταριά του ΛΑΟΣ για να δημαγωγήσουν κατόπιν για τα προβλήματα των λαϊκών συνοικιών.
Η αντιφασιστική, αντιρατσιστική κινητοποίηση χρειάζεται να είναι διαρκής. Οι αγώνες ενάντια στο Μνημόνιο ενάντια στις επιθέσεις των καπιταλιστών δυναμώνουν ακόμα περισσότερο όταν αποκτούν και αυτό το περιεχόμενο. Γι’ αυτό το λόγο έχει ιδιαίτερη σημασία η παρέμβαση της Ανταρσίας στις Γειτονιές της Αθήνας στις δημοτικές εκλογές: γιατί έχει βάλει στο κέντρο της αυτή την μάχη.
Δυναμώνοντας το αντιρατσιστικό κίνημα, δυναμώνοντας την οργάνωση των μεταναστών εργατών, δυναμώνοντας την αντικαπιταλιστική αριστερά, καρφώνουμε καρφιά στην κάσα του ΛΑΟΣ και των φασιστών.