Αυτό που παραλείπεται από αυτή την ειδησεογραφία είναι το οικονομικό υπόβαθρο της κρίσης. Η οικονομία της Ουκρανίας καταρρέει με ταχύτατους ρυθμούς. Τον Σεπτέμβρη η χώρα διέθετε περίπου 16 δις δολάρια σε συναλλαγματικά αποθέματα. Μέσα σε κάτι λιγότερο από δυο μήνες έχουν μειωθεί σε 12 δισεκατομμύρια δολάρια. Η αιμορραγία οφείλεται στην προσπάθεια της κυβέρνησης να στηρίξει το νόμισμα, τη γρίβνια που χάνει κάθε μέρα σε αξία. 

 

Η Ουκρανία έχει το δεύτερο μεγαλύτερο δημόσιο χρέος σε ξένο νόμισμα στην ανατολική Ευρώπη μετά την Ρουμανία. Τα συναλλαγματικά της αποθέματα φτάνουν για να «εκπληρώσει τις διεθνείς υποχρεώσεις» της μέχρι τον Γενάρη του 2015. Λίγους μήνες πριν μια έκθεση του ΔΝΤ εκτιμούσε ότι αν η ισοτιμία της γρίβνια με το δολάριο ξεπερνούσε το 1 προς 13, τότε η χώρα δεν θα μπορούσε να συνεχίζει να εξυπηρετεί το εξωτερικό χρέος της. Αυτή η αναλογία έχει ξεπεραστεί. 

 

Πάνω σε αυτή την κατάσταση η ΕΕ και η Ρωσία παίζουν το δικό τους παιχνίδι εκβιασμών και χτυπημάτων.

Η ΕΕ και το ΔΝΤ καθυστερούν τη δεύτερη δόση των δανείων που πρόβλεπε η συμφωνία της άνοιξης. Τότε είχε ανακοινωθεί με τυμπανοκρουσίες ότι αυτά τα ευαγή ιδρύματα θα συνδράμουν με 17 δις δολάρια την ουκρανική οικονομία. Κι όπως σε κάθε τέτοιο πακέτο «διάσωσης» οι όροι ήταν δρακόντειοι. Παρόλα αυτά, το Κίεβο έχει πάρει μόνο 780 εκατομμύρια δολάρια από την ΕΕ. Οι «μεταρρυθμίσεις» που καθυστερούν και η πολιτική αστάθεια, έχουν κλείσει τις κάνουλες.

 

Ο Ποροσένκο, ο πρόεδρος της Ουκρανίας, ικετεύει την ΕΕ να δώσει έκτακτη βοήθεια 2 δις ώστε η Ναφτογκάζ, η κρατική εταιρεία φυσικού αερίου να πληρώσει ένα μέρος των χρεών της στην ρωσική Γκαζπρόμ για να ξεκινήσει πάλι η παροχή φυσικού αερίου, διαφορετικά η χώρα θα παγώσει. 

 

Το φυσικό αέριο δεν είναι το μοναδικό όπλο του Πούτιν. Οι ρωσικές τράπεζες κρατούν στα χέρια τους ένα μεγάλο μέρος του ουκρανικού εξωτερικού χρέους. Ο Γιανούκοβιτς, ο πρόεδρος που ανέτρεψε το κίνημα του Μαϊντάν τον Φλεβάρη, είχε κάνει μια συμφωνία με τον Πούτιν. Η Ρωσία αγόρασε ομόλογα του ουκρανικού κράτους ύψους 3 δις δολαρίων, χρηματοδοτώντας με αυτό τον τρόπο τις άμεσες ανάγκες της τότε ουκρανικής κυβέρνησης. Ένας από τους όρους αυτού του δανεισμού ήταν ότι οι ρωσικές τράπεζες μπορούσαν να ζητήσουν τα λεφτά τους πίσω αν το δημόσιο χρέος της Ουκρανίας ξεπερνούσε το 67%, δηλαδή τα 2/3 του ΑΕΠ. Αυτό το «κατώφλι» έχει παραβιαστεί. 

 

Ο Πούτιν απειλεί ότι αν η Ουκρανία υπογράψει την συμφωνία «ελεύθερου» εμπορίου με την ΕΕ θα ζητήσει την εξαργύρωση του ομολόγου από την Ουκρανία. Η ΕΕ δεν δίνει δάνεια μέχρι την υπογραφή αυτής της συμφωνίας. Έτσι ο ρωσικός ιμπεριαλισμός έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να εμποδίσει το δέσιμο της Ουκρανίας στο άρμα της ΕΕ. Αλλά το κόστος είναι μεγάλο: η ρωσική οικονομία είναι σε πτώση, με το ρούβλι να πέφτει μαζί με τα έσοδα από τις πωλήσεις φυσικού αερίου και πετρελαίου. Οι κυρώσεις της Δύσης έχουν αποτέλεσμα. 

 

Η κατάσταση δεν σταθεροποιείται στην Ουκρανία, αντίθετα, η κρίση και η αστάθεια απλώνεται στην Ρωσία και σε όλες τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ. 

 

Το καθήκον της Αριστεράς είναι να ταχθεί σταθερά ενάντια σε αυτούς τους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, εκβιασμούς και επεμβάσεις. Το πρώτο που πρέπει να απαιτήσουμε είναι η διαγραφή του ουκρανικού χρέους σε δυτικές και ρωσικές τράπεζες. Αυτό θα είναι μια έμπρακτη βοήθεια στην εργατική τάξη της Ουκρανίας που υποφέρει από την λιτότητα και τον πόλεμο και συμβολή στη διαμόρφωση μιας γνήσιας αριστεράς που θα ενώσει τους εργάτες ενάντια σε καπιταλιστές, ολιγάρχες και ιμπεριαλιστές.