Η Αριστερά
Oι εναλλακτικές λύσεις της Αριστεράς

Γεμάτο ήταν το θέατρο ΔΙΑΝΑ τη Δευτέρα 4 Δεκέμβρη για την εκδήλωση “Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα, η σύγκρουση με τον νεοφιλελευθερισμό” που οργάνωσε το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα.

Η σύγκρουση με το νεοφιλελευθερισμό παίρνει πλειοψηφικές διαστάσεις. Κάθε τμήμα της κοινωνίας που βγήκε σε ανοιχτή σύγκρουση με τις λεγόμενες μεταρρυθμίσεις αυτής της κυβέρνησης, τον νεοφιλελευθερισμό, αυτό που κατάφερε είναι όχι μόνο να συσπειρώσει το δικό του κόσμο και να προχωρήσει σε αγώνες που είχαμε να δούμε πολλά χρόνια, αλλά κα κανένα από αυτά τα κομμάτια δεν απομονώθηκε. 

Η πλειοψηφία στήριξε τους φοιτητές, στήριξε τους δάσκαλους. Και αν η συμπάθεια σε αυτά τα κομμάτια μπορεί να φαίνεται «εύκολη», σκεφτείτε τους λιμενεργάτες που δεν έχουν καθημερινή επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο. Κερδίζουν όμως τη συμπάθεια γιατί δίνουνε μια μάχη που λέει ότι τα λιμάνια είναι δημόσιες υπηρεσίες που ανήκουν σε όλο το κόσμο και δε πρέπει να ιδιωτικοποιηθούνε.

Ο κόσμος κινείται προς την απόρριψη του νεοφιλελευθερισμού, μετατρέπει αυτή την απόρριψη σε μαζικό κίνημα, σε πλειοψηφικό ρεύμα.

Οταν φτάνουμε σε μια τέτοια στιγμή φυσιολογικά μπαίνουν τα ερωτήματα των εναλλακτικών λύσεων. Εχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση που έχει κάνει λάβαρο τις μεταρρυθμίσεις της αγοράς. Και έρχεται η στιγμή που μπαίνει το ερώτημα -κι αν φύγουν αυτοί, αν πέσουν οι μεταρρυθμίσεις του Καραμανλή τί θ’ ακολουθήσει; Γιατί παλεύουμε; Ο καθένας για να σώσει το δικό του κομμάτι; Χρειάζεται μια συνολική αντιμετώπιση για το ποια θα είναι η διαφορετική λύση. 

Ολες οι δυνάμεις πιέζονται από αυτή τη συζήτηση και βλέπουμε ότι οι απαντήσεις είναι δύσκολες. Κοιτάτε τη κρίση που άνοιξε στο ΠΑΣΟΚ. Η πλειοψηφία στη κοινωνία, μέσα στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ, απαιτεί από την ηγεσία να ταχθεί κατά της αναθεώρησης του άρθρου 16. Κι όμως η ηγεσία αρνείται. Και επικαλείται ένα πλαστό δίλημμα: την πλειοψηφία της κοινωνίας την εκφράζει το ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ. Αν νομίζει ο κύριος Παπανδρέου ότι όλος αυτός ο κόσμος που παλεύει στις σχολές, τα λιμάνια, τα νοσοκομεία, παλεύει για να γίνει υπουργός Παιδείας ο κύριος Χρυσοχοϊδης, από αυτό το πλευρό να κοιμάται. 

Γνήσιες

Γι’ αυτό η Αριστερά πρέπει ν’ ανοίξει τη συζήτηση ότι αν αυτές είναι πλαστές εναλλακτικές λύσεις, τότε ποιες είναι οι γνήσιες. Υπάρχει εναλλακτική λύση απέναντι στην αγορά; Πέρασε η εποχή που είχε πέραση η θέση «η αγορά υπεράνω όλων». Τώρα είναι υποχρεωμένοι να μιλάνε με διαφορετικούς όρους και να δημιουργούνε διλήμματα: ότι «δε θέλουμε τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό» θέλουμε αγορά «με κοινωνική ευαισθησία» με «κρατική εποπτεία». Βλέπουμε πως αγωνιά ο Γ. Παπανδρέου να καλύψει την υποστήριξή του για την αναθεώρηση του άρθρου 16 με τέτοια επιχειρήματα. 

Είναι η ώρα για την Αριστερά να πει ότι δεν έχουμε ανάγκη να υποκλιθούμε στην αγορά. Οτι η Παιδεία είναι δημόσιο αγαθό, δεν μπορεί να γίνει εμπόρευμα. Το ίδιο ισχύει για την Υγεία. Αυτά τα βήματα ένας ολόκληρος κόσμος τα κάνει εύκολα και χρειάζεται να τα γενικεύσουμε. Αν η Παιδεία και η Υγεία είναι δημόσια αγαθά, το ίδιο πρέπει να γίνουν και μια σειρά άλλες ανάγκες των ανθρώπων. Οι συγκοινωνίες δε πρέπει να είναι; Ξέρουμε τι τραβάνε οι νησιώτες του Αιγαίου επειδή οι συγκοινωνίες είναι στα χέρια των εφοπλιστών. Δε θα έπρεπε να έχουμε κρατικοποίηση αυτών των συγκοινωνιών; Η κατοικία δε θα έπρεπε να είναι δημόσιο αγαθό; Ενας κόσμος ολόκληρος ζει με το άγχος της πιστωτικής κάρτας για το δάνειό του. Μια σειρά άνθρωποι που έγιναν ιδιοκτήτες σπιτιών θα βρεθούν να τα χάνουν το επόμενο διάστημα όταν θα σκάσει η κερδοσκοπική φούσκα των ακινήτων.

Η Αριστερά πρέπει να διεκδικήσει όλα αυτά τα αγαθά να περάσουν σε δημόσιο κοινωνικό έλεγχο. Ξέρουμε ότι όταν ειπωθούν αυτές οι λέξεις, αμέσως αρχίζουν οι ενστάσεις. Τί θέλετε να γίνουν, σαν τις ΔΕΚΟ; Οταν εμείς λέμε για δημόσιο κοινωνικό έλεγχο, δεν εννοούμε ότι αυτά που αποσπάσαμε από τα χέρια των Λάτσηδων και των Αποστολόπουλων, θα τα παραδώσουμε σε κάποιον Βουρλούμη να τα διαχειρίζεται. Εννοούμε εργατικό έλεγχο, από τον κόσμο που δουλεύει εκεί που ξέρει πολύ καλά ποιες οι ανάγκες του κοινού και ποια ολόκληρη προσπάθεια χρειάζεται για να καλυφθούν αυτές οι ανάγκες. 

Για να προχωρήσουμε σε μια κοινωνία που δε θα αντιμετωπίζει διλήμματα από την αγορά, από τους εκβιαστές που πολιτικά δρούνε υπέρ της αγοράς, χρειάζεται να προχωρήσουμε στη γενίκευση. Οχι απλά να υπάρχει αυτοδιαχείριση στο ένα ή στ’ άλλο σημείο, χρειάζεται να υπάρχει δημοκρατικός προγραμματισμός συνολικά στην κοινωνία. Να επικοινωνούμε άμεσα αυτά τα κομμάτια, με τους δικούς τους ανθρώπους, χωρίς διαμεσολαβητές, και να φτιάχνουν ένα πλάνο, διαμορφώνοντας τις επιλογές για ολόκληρη κοινωνία. 

Ξέρουμε ότι αυτή η εναλλακτική λύση έχει όνομα: σοσιαλισμός. Και για να αποφύγουμε τις παρεξηγήσεις, προσθέτουμε: «από τα κάτω». Μιλάμε για το σοσιαλισμό του 21ου και έχουμε να αντιμετωπίσουμε τις εμπειρίες του 20ου αιώνα. Δεν υπάρχει έτοιμο μοντέλο. Είναι ένα καινούργιο κίνημα που βαδίζει σ’ αυτή τη κατεύθυνση κι έχει να αναζητήσει αυτές τις λύσεις. Οχι ότι δεν υπάρχουν εμπειρίες να μελετήσουμε -αλλά είναι εμπειρίες, δεν είναι μοντέλα. Είναι η Ρώσικη Επανάσταση για δέκα χρόνια από το 1917 μέχρι το 1927. Μετά έχουμε την αρνητική εμπειρία του Στάλιν, το μοντέλο που κατέρρρευσε. Ξεκινάμε υπερασπιζόμενοι αυτές τις αρχές και δηλώνοντας ανοιχτά ότι θα πειραματιστούμε. 

Προκύπτει η αντίρρηση: αν η αριστερά υιοθετήσει αυτά που λέτε, θα απομονωθεί. Θα ήταν εύκολο να απαντήσουμε σε αυτές τις ενστάσεις λέγοντας: ποιος εγείρει αυτές τις ενστάσεις, οι ηγεσίες που έχουν οδηγήσει την Αριστερά στη σημερινή της απομόνωση; Ωστόσο αυτή η απάντηση δεν είναι ικανοποιητική. Οταν προχωράει σ’ αυτή την κατεύθυνση το κίνημα, όχι μόνο δεν απομονώνεται αλλά κερδίζει. Κοιτάξτε τι γίνεται στη Λατινική Αμερική, τι έγινε στη Βενεζουέλα: 61% πήρε ο Τσάβες που στο προηγούμενο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ χρησιμοποίησε τον όρο «Σοσιαλισμός στον 21ο αιώνα». 

Προβλήματα

Οσο καθυστερεί το άνοιγμα αυτής της συζήτησης δημιουργούμε για την Αριστερά προβλήματα. Κοιτάξτε τί γίνεται στην Ιταλία, που πάντοτε ήταν έμπνευση για εμάς εδώ, όχι μόνο παλιά αλλά και τώρα, με τη Γένοβα. 

Το κίνημα που έδωσε τις μάχες με τον Μπερλουσκόνι και έφτασε να τον ρίξει, αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζει τη κυβέρνηση Πρόντι η οποία λέει «αυτά που παλεύατε στη Γένοβα να τα ξεχάσετε, δεν είναι ρεαλιστικά». Ρεαλιστικό είναι ότι ο Φίνι, ο δολοφόνος του Τζουλιάνι, θα έχει εθνική ομοψυχία. Θα καλεί τον Φ. Μπερτινότι στο συνέδριό του και θα ανταλλάσουν ασπασμούς. 

Η Κομμουνιστική Επανίδρυση δεν είναι ένα τυχαίο κόμμα, ήταν το πιο προχωρημένο κομμάτι της Αριστεράς το προηγούμενο διάστημα. Ομως επειδή φοβήθηκε τη συζήτηση για τις εναλλακτικές λύσεις, επειδή φοβήθηκε μη μπλεχτεί στη συζήτηση τι απέγινε η Ρώσικη Επανάσταση και τί έγινε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός», τώρα που αντιμετωπίζει τους εκβιασμούς του Πρόντι δεν έχει τι να αντιπαραθέσει. 

Θα πει κάποιος, εμείς στην Ελλάδα δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε το ενδεχόμενο κεντροαριστερών κυβερνήσεων. Αν χάσει την αυτοδυναμία η ΝΔ θα τη πάρει το ΠΑΣΟΚ λόγω εκλογικού νόμου. Δεν είναι σωστό. Κοιτάξτε τί έγινε στις εκλογές στην Ολλανδία. Εχασε η δεξιά, έχασε και το αντίστοιχο του ΠΑΣΟΚ και ξεπετάχθηκε μια Αριστερά από το 6% στο 16% και έγινε ρυθμιστής της κατάστασης. Μπορούν να γίνουν αυτά τα πράγματα εδώ. Κοιτάξτε τον Μητσοτάκη πως ανησυχεί και ζητάει να αναθεωρηθεί ο εκλογικός νόμος. Γιατί είδε τις δημοτικές εκλογές τί έγινε με τον Μπουτάρη, στην Πάτρα το ίδιο και σε μικρή κλίμακα στην Υπερνομαρχία Αττικής. Τα μηνύματα υπάρχουν: Ολλανδίες μπορούν να υπάρξουν κι εδώ. Το βλέπουνε οι άλλοι, με το παλιάλογο της ταξικής πάλης που είναι ο Μητσοτάκης, άρα δεν είναι περιττό να συζητάμε για το πόσο ξεκάθαροι είμαστε στις εναλλακτικές λύσεις. 

Η συζήτηση για τη στρατηγική, για το «που πάμε» είναι βοήθεια για το ξεδίπλωμα των σημερινών αγώνων. Ο Μαρξ όταν έμπαινε, δυο αιώνες πίσω, ατη συζήτηση για το «Πρόγραμμα της Γκότα» έμπαινε με τη λογική ότι «ένα βήμα του πραγματικού κινήματος αξίζει όσο μια ντουζίνα προγράμματα». Αυτή τη ρήση τη κρατάμε ατόφια. Οι φοιτητικές καταλήψεις αξίζουν όσο μια ντουζίνα προγράμματα. 

Αμα παραιτηθείς από την εναλλακτική λύση, τότε ανοίγεις τη πόρτα για την αποϊδεολογικοποίηση των αγώνων, τον τακτικισμό, όλα αυτά τα προβλήματα που αναφέρθηκαν οι προηγούμενοι σύντροφοι. Τα αντιμετώπισαν οι δάσκαλοι: στη κορυφαία στιγμή της η απεργία έκλεισε από ηγεσίες που είχαν αυτά τα προβλήματα: «και δω που φτάσαμε πολύ μακριά είναι». Πώς μετράμε το μακριά; Έχουμε μέτρο σύγκρισης; Εχουμε χάρτη για το προς τα που πηγαίνουμε; Αμα δεν έχουμε μπορεί να το πάθει ο καθένας αυτό. Δε κάνουμε αυτές τις παρατηρήσεις στο πνεύμα «εμείς είμαστε το ΣΕΚ» και «αυτοί» είναι ΚΚΕ, ΣΥΝ, ΠΑΣΟΚ, οποιαδήποτε απόχρωση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. 

Θέλουμε να χουμε αυτές τις «πλάτες» για να μπούμε στους αγώνες που έρχονται. Κλιμακώνονται. Η 13 Δεκέμβρη δεν είναι μια επετειακή πανεργατική απεργία. Είναι ένα βήμα προς την κατεύθυνση ότι κι η απεργία των λιμενεργατών πρέπει να κλείσει με νίκη, και η μάχη του άρθρου 16 πρέπει να κλείσει με νίκη, και οργανώνοντας αυτούς τους αγώνες μπορούμε να τα πάρουμε όλα. 

Θέλουμε να πιστεύουμε, και κάνουμε έκκληση προς κάθε πλευρά, ότι αυτή τη συζήτηση δε τη κάνουμε με τη διάθεση να προβάλλουμε τον εαυτό μας σαν κάτι το ξεχωριστό για να απομονωθούμε στην επαναστατικότητά μας. Ανοίγουμε αυτή τη συζήτηση σαν πρόταση, σαν πρόσκληση σε όλη την Αριστερά να συνειδητοποιήσει ότι αυτά τα προβλήματα πρέπει να τα κουβεντιάσουμε. 

Για να παλέψουμε μια σειρά μάχες ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό, δε χρειάζεται να συμφωνήσουμε στην εναλλακτική λύση. Μπορούμε να παλεύουμε ακόμα κι αν διαφωνούμε στην εναλλακτική λύση. Αυτό συμβαίνει στη πράξη -στις καταλήψεις συμμετείχαν από νεολαίοι του ΠΑΣΟΚ μέχρι την αντικαπιταλιστική Αριστερά. Τέτοιου είδους ενότητες θέλουμε να δούμε ξανά και ξανά. Και μέσα σε αυτή την ενότητα, προωθούμε το διάλογο, θέλουμε το κομμάτι που είναι ξεκάθαρο για τη στρατηγική, γιατί αυτό είναι δύναμη για όλους, για το κίνημα, για την Αριστερά, για την επανάσταση για τον σοσιαλισμό από τα κάτω. 


 

Εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες κάθε ηλικίας γέμισαν τη Δευτέρα 4 Δεκέμβρη το θέατρο Διάνα στην Αθήνα στην πρώτη από τις εκδηλώσεις με θέμα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα - η πάλη ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό» που οργανώνει το ΣΕΚ. 

Η εκδήλωση ξεκίνησε με χαιρετισμό από τον Τζαβέντ Ασλάμ, (βλέπε δίπλα) τον πρόεδρο της Πακιστανικής Κοινότητας που διώκεται από τη κυβέρνηση για το θάρρος του να καταγγείλει το σκάνδαλο των απαγωγών των συμπατριωτών του. Η Χριστίνα Λαδά, δασκάλα μίλησε για την ηρωική απεργία των 6 βδομάδων «μια απεργία που συγκλόνισε όλη την κοινωνία. Αυτή την απεργία την έκανε ο κόσμος της βάσης, τη στήριξε και αν δεν έκλεινε από την ηγεσία θα ήταν η μεγαλύτερη νίκη. Την επόμενη φορά να τερματίσουμε νικηφόρα και να μη σταματήσουμε πριν το νήμα». 

Η Ευδοκία Μουστάκα, φοιτήτρια της Νομικής Αθήνας μίλησε «για το κίνημα των καταλήψεων που έφερε τη μεγαλύτερη ήττα μέχρι στιγμής για τις «μεταρρυθμίσεις» της κυβέρνησης. Εμπνεύσαμε τους δασκάλους και τους μαθητές. Και πρέπει να είμαστε έτοιμοι από το Γενάρη να τσακίσουμε ξανά την κυβέρνηση. Είμαστε πιο δυνατοί, έχουμε βγάλει συμπεράσματα: η νίκη έρχεται όταν ο αγώνας είναι στα χέρια των φοιτητών με γενικές συνελεύσεις και ανοιχτά συντονιστικά, όταν παλεύουμε μαζί με τους εργαζόμενους, με καταλήψεις διαρκείας». 

«Χιλιάδες γιατροί και νοσηλευτές γεμίζουν τα αμφιθέατρα στις συνελεύσεις μετά από πολλά χρόνια» είπε ο Θανάσης Σταυρίδης, μέλος του Γενικού Συμβούλιου της ΟΕΝΓΕ «Αρχισε να συγκροτείται σε κίνημα η διάθεση που υπήρχε για πολλά χρόνια για σύγκρουση με τη πολιτική των περικοπών και της ιδιωτικοποίησης της Υγείας. Αυτός ο κόσμος είναι που διαμόρφωσε τα αιτήματα του σημερινού αγώνα κόντρα στους δισταγμούς των ηγεσιών της ΕΙΝΑΠ και αξίζει μια ριζοσπαστική Αριστερά που θα ανοίγει το δρόμο προς τα μπρος». 

Μετά την κεντρική εισήγηση από τον Π. Γκαργκάνα, υπεύθυνο της Εργατικής Αλληλεγγύης (βλέπε δίπλα) ακολούθησαν παρεμβάσεις. Το λόγο πήρε ο Γιάννης Χατζηαντωνίου (βλέπε δίπλα) από την Πρωτοβουλία των Μελών του ΠΑΣΟκ ενάντια στην αναθεώρηση του Αρθρου 16, ο Μανώλης Σπαθής, φοιτητής του Οικονομικού της Αθήνας που τόνισε ότι «στις καταλήψεις, ταυτόχρονα με τις μάχες που δίναμε, άνοιξε και η συζήτηση για τις ιδέες για την εναλλακτική λύση που προτείνουμε όχι μόνο στη παιδεία αλλά παντού». Στη συνέχεια πήρε το λόγο ο Αντώνης Δραγανίγος από το ΝΑΡ (βλέπε δίπλα). Ο Λέανδρος Μπόλαρης, δημοσιογράφος της Εργατικής Αλληλεγγύης, μίλησε για τον Δεκέμβρη του ‘44 «όταν η έλλειψη μιας σωστής στρατηγικής από την ηγεσία οδήγησε στον πολιτικό και ιδεολογικό αφοπλισμό του μεγαλύτερου επαναστατικού κινήματος πριν τον κυριολεκτικό του αφοπλισμό και τη συντριβή του». 

Η Αθηνά, δασκάλα από το Περιστέρι, τόνισε ότι «η απεργία δεν έπρεπε να κλείσει τη στιγμή που συναντιόμασταν με τον Καραμανλή αντίθετα έπρεπε να συνεχιστεί. Είχαμε τραπέζι στρωμένο, ο κοινωνικός αυτοματισμός δε λειτούργησε. Υπήρχαν ηγεσίες που λειτούργησαν σα ο μέσος όρος αντί να ηγηθούν στη κρίσιμη στιγμή». Ο Νίκος Λούντος τόνισε ότι «Τη βαρβαρότητα τη βλέπουμε σήμερα, όταν στο Ιράκ υπάρχουν 650.000 νεκροί από τον πόλεμο.» Ο Γιώργος Παφίλης, δικηγόρος, μίλησε για τον ιμπεριαλισμό της εποχής του Λένιν και τον ιμπεριαλισμό της παγκοσμιοποίησης σήμερα. 

Ο Τάσος Αναστασιάδης από το ΣΕΚ μίλησε για την σημασία της απεργίας της 13 Δεκέμβρη, που είναι «συμπύκνωση των αγώνων που έχουμε δώσει και ώθηση για τους αγώνες που έχουμε μπροστά μας». Ο Γιώργος Ράγκος, από το ΣΕΚ Βορείων Προαστίων εξήγησε ότι στις αυγές του 21ου αιώνα το δίλημμα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα γίνεται ακόμα πιο επιτακτικό με την περιβαλλοντική καταστροφή που απειλεί να καταστρέψει τη ζωή στο πλανήτη, εξαιτίας του τυφλού ανταγωνισμού για το κέρδος των καπιταλιστών.


ΡΕΘΥΜΝΟ
ΣΑΒΒΑΤΟ 9/12 
Κέντρο Νέων 7μμ
Ομιλητής: Πάνος Γκαργκάνας

ΓΙΑΝΝΕΝΑ
ΣΑΒΒΑΤΟ 9/12 
Εργατικό Κέντρο 7μμ
Ομιλήτρια: Μαρία Στύλλου

AΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ
ΣΑΒΒΑΤΟ 9/12 
Μικρό Καφέ 
(πεζόδρομος Ταχυδρομείου) 8μμ
Ομιλητής: Κώστας Πίττας

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΚΥΡΙΑΚΗ 10/12 ΕΔΟΘ 
(Πρ.Κορομηλά 51) 7μμ
Ομιλήτρια: Μαρία Στύλλου

HΡΑΚΛΕΙΟ
ΚΥΡΙΑΚΗ 10/12 Πολιτιστικό 
Κέντρο Ανάληψη 7μμ
Ομιλητής: Πάνος Γκαργκάνας

ΠΑΤΡΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 10/12 Αίθουσα ΕΒΕ 
(Αράτου 21-πλ.Όλγας) 6μμ
Ομιλητής: Πέτρος Κωνσταντίνου

ΠΕΙΡΑΙΑΣ
TETAΡΤΗ 13/12 Σύλλογος 
Κεφαλληνίων & Ιθακησίων 
(Γρ.Λαμπράκη 144-Πασαλιμάνι) 7μμ
Ομιλήτρια: Μαρία Στύλλου

ΧΑΝΙΑ
ΣΑΒΒΑΤΟ 16/12 
Σύλλογος Δασκάλων 7.30μμ
Ομιλητής: Γιάννης Σηφακάκης


 

Όπως ερχόμουν να δω έψαχνα λέξεις να σας πω και αυτή που βρήκα είναι: ευχαριστώ. Γιατί αν δεν είσαστε εσείς, ο Τζαβέντ θα ήταν ακόμα φυλακή. Εσείς με βγάλατε από τη φυλακή. 

Κάποιοι πολιτικοί ξέρουν πολύ καλά τι άδικο κάνανε. Αλλά εσείς παλεύετε για το δίκιο, παντού. Το ξέρουμε αυτό. Και ο δικός σας Τζαβέντ, όλη η Πακιστανική Κοινότητα θα είναι μαζί σας όπου παλεύετε για το δίκιο. Γι’ αυτό θέλω να ξαναπώ πολλά ευχαριστώ σε όλους εσάς, ιδιαίτερα στη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο, στη Γένοβα, στο ΣΕΚ που στάθηκαν στο πλευρό μας, και στη ΓΣΕΕ που έδωσε τα 30.000 για την εγγύηση, χρήματα που για μας ήταν αδύνατο να συγκεντρωθούν. 

Σε κάθε αγώνα που δίνετε για το δίκιο, και είσαστε σε όλους αυτούς τους αγώνες, θα είμαστε μαζί σας. Ευχαριστώ. 

Τζαβέντ Ασλάμ
πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας

 

Η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι μια κεντρική συνολικοποίηση της επίθεσης του νεοφιλελευθερισμού. Γι’ αυτό το λόγο υπάρχει μια μεγάλη αντίσταση στην κοινωνία που δε φαίνεται. Το ότι η Πρωτοβουλία Μελών του ΠΑΣΟΚ ενάντια στην Αναθεώρηση του Αρθρου 16, μέσα σε 10 μέρες έβγαλε στην επιφάνεια τη κρίση του ΠΑΣΟΚ, είναι μόνο ένα δείγμα το τί εκρηκτικό μείγμα υπάρχει στην κοινωνία απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό. 

Την πίεση την αισθάνεται η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, οι βουλευτές του, πιστεύω κι η κυβέρνηση. Ενα δείγμα: στην ανακοίνωση των «ανώνυμων ΠΑΣΟΚτζήδων» απάντησε ο πρωθυπουργός στη βουλή, λέγοντας ένα πράγμα που δε στέκει. Του είπαμε ότι δεν ελέγχετε τίποτα, τα πανεπιστήμια που λέτε ότι θα τα κάνετε μη-κερδοσκοπικά, θα είναι Ανώνυμες Εταιρείες. Αποδείχτηκε αυτό. 20 χρόνια δεν ελέγξατε τις τηλεοράσεις, παρόλο που στο Σύνταγμα έχετε γράψει ότι θα τις ελέγξετε. 

Το δυναμικό είναι τέτοιο στη κοινωνία που μπορούμε να πάμε σε νίκη. Χρειάζεται όμως η ενότητα. Η απόφαση να παλέψουμε μέχρι το τέλος. 

Ο αγώνας αυτός είναι αγώνας για τη δημοκρατία. Μα θα μας πει κάποιος, η δημοκρατία είναι αστική. Μα αγαπητοί σύντροφοι, νομίζω ότι είναι ξεκάθαρο ότι ο αστισμός και δημοκρατία είναι δυο πράγματα αντίθετα. Το αστικό κοινωνικό καθεστώς δεν αντέχει πια τη δημοκρατία. Η μάχη δεν δίνεται μόνο για τη τιμή της δημοκρατίας γίνεται για την επιβίωσή της και η επιβίωσή της είναι το προχώρημά της. Είναι η νίκη ενάντια στη καπιταλιστική βαρβαρότητα, είναι ο σοσιαλισμός. 

Γιάννης Χατζηαντωνίου
Πρωτοβουλία Μελών ΠΑΣΟΚ ενάντια στην Αναθεώρηση του Αρθρου 16

Είναι η πρώτη φορά που είμαστε μαζί σε μια τέτοια συζήτηση και οι εισηγήσεις ήταν πολύ ενδιαφέρουσες. Θα μπορούσα κι εγώ απ’ την πλευρά του ΝΑΡ να πω πολλά πράγματα για τα κινήματα που αναπτύχθηκαν το προηγούμενο διάστημα, σε άλλα συμφωνώντας σε άλλα όχι. 

Αυτό που όμως έχει σημασία, είναι ότι μας βρίσκει τελείως σύμφωνους η βασική προβληματική της πολιτικής εισήγησης του σ. Γκαργκάνα. Πιστεύω ότι η συζήτηση για την άλλη κοινωνία, για τη στρατηγική, για το χαρακτήρα του σοσιαλισμού που θέλουμε, μέσα στην Αριστερά και μέσα στη λεγόμενη ριζοσπαστική Αριστερά, έχει υποχωρήσει τόσο πολύ που καταντάει εμπόδιο στην ανάπτυξη των αγώνων του κινήματος. 

Η γνώμη μας είναι ότι είναι τόσο βαθιά και ουσιαστική η επίθεση του καπιταλισμού, και η τάση η αγορά να καταλάβει κάθε πλευρά της ζωής των ανθρώπων, που η ανάγκη να μιλήσει κανένας με στρατηγικούς όρους για μια άλλη κοινωνία, είναι όρος επιβίωσης και ανάπτυξης ενός ανταγωνιστικού κινήματος. Αύριο μεθαύριο θα έρθει η «απελευθέρωση» της ΔΕΗ. Εμείς, πως μπορούμε να δώσουμε μια μάχη λαϊκή, ενάντια στην «απελευθέρωση» της ενέργειας, αν δε μιλήσουμε για μια άλλη, κοινωνικοποιημένη ενέργεια, για μια άλλη σχέση με το περιβάλλον, για μη-καταστροφικές τεχνολογίες. 

Η πραγματική δυσκολία είναι η προσπάθεια να βρει κανείς τους κρίκους και τους στόχους, μέσω των οποίων θα κάνει τα ζητήματα της εναλλακτικής λύσης, ζητήματα της πολιτικής πάλης σε κάθε συγκεκριμένη συγκυρία. Πολλές φορές, αν μου επιτρέπετε μια μικρή κριτική, στην προβληματική και του ΣΕΚ -δε λέω ότι το χει λύσει κανείς- υπάρχει ένας φοβερός διχασμός, ανάμεσα σε τρέχοντα αιτήματα «όχι στην ιδιωτικοποίηση» και στην υπερπροβολή ενός στόχου. 

Εμείς θέλουμε να συμβάλουμε και να συζητήσουμε με κάθε ρεύμα και αγωνιστή που είναι στη προβληματική που ειπώθηκε, το πώς θα μπορέσουμε να ξανακάνουμε τις σοσιαλιστικές ιδέες ελκυστικές, πώς μέσα στην «πραγματική κίνηση που καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων» με όρους στρατηγικούς, αλλά μαζικούς, μέσα στην πάλη, θα μπορέσουμε να αναγεννήσουμε το σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό ιδανικό. 

Από αυτή την άποψη θεωρώ ότι είναι σωστό στις επόμενες μάχες που θα έρθουν, όπως το άρθρο 16, να μπορέσει να δυναμώσει ο διάλογος, μέσα στην κοινή δράση, ανάμεσα στις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. 

Αντώνης Δραγανίγος
Νέο Αριστερό Ρεύμα (ΝΑΡ)