Είναι θλιβερή σύμπτωση ότι η συγγραφέας και ακτιβίστρια Τάνια Ράινχαρτ πέθανε το Σάββατο 17 Μάρτη, στην παγκόσμια μέρα δράσης ενάντια στον πόλεμο, στα 64 της χρόνια. Η Ράινχαρτ είχε αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή της ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό, δίνοντας τη μάχη σε ένα από τα πιο δύσκολα σημεία, μέσα στο Ισραήλ.
Μεγάλωσε και σπούδασε στο Ισραήλ όπου και έγινε μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας και του Κομμουνιστικού Κόμματος. Στις αρχές του δεκαετίας του ‘70 έφυγε για να συνεχίσει τις σπουδές της στην Αμερική, όπου έκανε το διδακτορικό της στη Γλωσσολογία με επιβλέποντα τον Νόαμ Τσόμσκι. Επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ όπου έγινε καθηγήτρια. Η ακαδημαϊκή της καριέρα όμως ήταν σε δεύτερη μοίρα δίπλα στη δράση της υπέρ των Παλαιστίνιων.
Αυτό που έκανε τη Ράινχαρτ να ξεχωρίζει από πολλούς άλλους στην ισραηλινή αριστερά ήταν ότι δεν δίσταζε να μιλήσει για τη ρίζα του κακού, την ίδια την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, το 1948. Επιχειρηματολογούσε ενάντια σε κάθε επίθεση του Ισραήλ στους Παλαιστίνιους και απαιτούσε να αποχωρήσει άμεσα ο ισραηλινός στρατός από τα εδάφη που κατέλαβε το 1967, τη Γάζα και τη Δυτική Οχθη. Ομως τόνιζε πως το κράτος του Ισραήλ είναι ένα αστυνομικό κράτος που βασίστηκε στην “πολιτική εθνοκάθαρσης των αυτόχθονων Παλαιστίνιων” ήδη από το 1948.
Αυτή της η θέση την έκανε να μη μασάει τα λόγια της σε όλες τις αντιπαραθέσεις. Γράφοντας στην ισραηλινή εφημερίδα Γεντιότ Αχαρονότ, κόντρα στον “κοινό νου” του Ισραήλ που ζωγράφιζε τον Γιάσερ Αραφάτ ως τρομοκράτη, η Ράινχαρτ έκανε κριτική της παλαιστινιακής ηγεσίας από τα αριστερά, αποκαλώντας την “εκτελεστικό όργανο της ισραηλινής κατοχής”. Κατήγγειλε τις συμφωνίες του Οσλο το 1993 όπως και του Καμπ Ντέιβιντ το 2000, εξηγώντας πως “ο δρόμος για την ειρήνη είναι φραγμένος από την ισραηλινή κυβέρνηση”. Υποστήριξε την παλαιστινιακή εξέγερση Ιντιφάντα που ξέσπασε το Σεπτέμβρη του 2000 αφιερώντας τις στήλες που είχε σε διεθνή μέσα ενημέρωσης για να αναδείξει τις βαρβαρότητες του ισραηλινού στρατού. Ολα αυτά ενώ βρισκόταν στην πρώτη γραμμή της μάχης, συμμετέχοντας σε διαδηλώσεις Παλαιστίνιων ενάντα στην οικοδόμηση του διαχωριστικού τείχους στη Δυτική Οχθη.
Bλάσφημη
Η Ράινχαρτ έκανε πολλές ακόμη κινήσεις που προκάλεσαν την οργή του ισραηλινού κατεστημένου. Τόλμησε την “βλάσφημη” σύγκριση του Ισραήλ με το απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής και μάλιστα συμπέραινε πως “Το Απαρτχάιντ της Ν. Αφρικής ποτέ δεν προχώρησε σε τέτοια καταστολή όπως αυτή που ασκεί το Ισραήλ”. Εκανε έκκληση για αναγνώριση της κυβέρνησης της Χαμάς καταγγέλλοντας όχι μόνο το Ισραήλ αλλά και την Ευρωπαϊκή Ενωση και τις ΗΠΑ για το εμπάργκο που έχουν επιβάλει καταδικάζοντας εκατομμύρια ανθρώπους στη δυστυχία. Αρνήθηκε ότι ο πόλεμος ενάντια στο Λίβανο το καλοκαίρι ήταν “αμυντικός”, εξηγώντας πως το “μονίμως αμυνόμενο Ισραήλ είναι ο εθνικός μας μύθος”.
Η πιο πρόσφατη τολμηρή της πράξη ήταν ότι υποστήριξε μια πρωτοβουλία πανεπιστημιακών που είχε ξεκινήσει από το Λονδίνο για μποϊκοτάζ στα ισραηλινά Πανεπιστήμια, ζητώντας να σταματήσει η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση για τα ισραηλινά επιστημονικά προγράμματα και οι ακαδημαϊκές συνεργασίες. Δέχτηκε συστηματική επίθεση από τους ισραηλινούς πανεπιστημιακούς στους οποίους θύμισε ότι οι ίδιοι πριν από δυο δεκαετίες υποστήριζαν το μποϊκοτάζ ενάντια στο Απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής. Η πίεση πάνω της έγινε τόσο αφόρητη που αναγκάστηκε να φύγει στα τέλη της χρονιάς για τις ΗΠΑ, όπου άφησε την τελευταία της πνοή. Στα ελληνικά κυκλοφορεί το βιβλίο της “Ισραήλ Παλαιστίνη. Πώς μπορούμε να σταματήσουμε τον πόλεμο του 1948;” από τις εκδόσεις Πατάκη.