Πέθανε την περασμένη Παρασκευή ο Γρηγόρης Φαράκος σε ηλικία 84 χρονών. Ο Γρ. Φαράκος οργανώθηκε στο ΚΚΕ το 1941 όταν ήταν φοιτητής του Πολυτεχνείου, πολέμησε και τραυματίστηκε στα Δεκεμβριανά –ήταν καπετάνιος του Λόχου των φοιτητών του ΕΛΑΣ «Λόρδος Μπάυρον» και μετά στο Δημοκρατικό Στρατό.  Το 1961 εκλέχτηκε για πρώτη φορά μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ. Οταν το 1968 το ΚΚΕ διασπάστηκε, στη 12η Ολομέλεια, ο Φαράκος εκλέχτηκε μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ. Συνέχισε να είναι μέλος του ΠΓ, υπεύθυνος για την ΚΝΕ ή διευθυντής του «Ριζοσπάστη» και βουλευτής μέχρι το 1989 που έγινε γενικός γραμματέας του ΚΚΕ. Σε αυτό το πόστο έμεινε μέχρι το Φλεβάρη του 1991. Οταν ο ενιαίος ΣΥΝ και το ΚΚΕ διασπάστηκε το καλοκαίρι του 1991, ο Φαράκος συμμετείχε στον ΣΥΝ. 

Για χρόνια ο Φαράκος θεωριόταν και ήταν ο υπερασπιστής της πιο σκληρής σταλινικής «ορθοδοξίας» στο ΚΚΕ. Στη δεκαετία του 1970 και των αρχών του 1980, το ΚΚΕ υποστήριζε ότι είναι το μοναδικό επαναστατικό κόμμα που αντιμάχεται τον «δεξιό και αριστερό οπορτουνισμό». Και μετά ήρθε η θεαματική στροφή. Η δημιουργία του ενιαίου ΣΥΝ με αναγνώριση των «αξιών» της αγοράς και της αστικής δημοκρατίας, το 1989 με τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ και μετά και με το ΠΑΣΟΚ στην Οικουμενική. 

Ο Φαράκος έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία. Αυτή η επιλογή δεν ήταν προϊόν μόνο  της «τολμηρής σκέψης του» όπως αναφέρουν  οι διάφορες νεκρολογίες.  Ηταν συνέπεια της στρατηγικής που είχε υιοθετήσει το ΚΚΕ από τη δεκαετία του ’30 ακόμα, της μεταρρύθμισης και όχι της ανατροπής του καπιταλισμού. Αυτή η στρατηγική οδήγησε  στους απαράδεκτους συμβιβασμούς που χαντάκωσαν το κίνημα της Αντίστασης.  

Μπορεί ο «Ριζοσπάστης» να «θάβει» μικροπρεπώς τον Φαράκο περνώντας την είδηση του θανάτου του προηγούμενου γενικού γραμματέα του ΚΚΕ σε ένα μικρό μονόστηλο, αλλά η αλήθεια είναι ότι η πορεία του Φαράκου δείχνει πόσο μικρή είναι η απόσταση που χωρίζει τις ηγεσίες KKE και ΣYN.