Αθήνα, Πανεργατική Απεργία 11 Μάρτη
Πώς κρίνεις τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση και το Πρόγραμμα Σταθερότητας;
Είναι και άδικα και αναποτελεσματικά. Όση καλή πρόθεση και να έχει κανείς είναι δύσκολο να δικαιολογήσει την στάση της κυβέρνησης, η οποία δείχνει αιφνιδιασμένη και ανέτοιμη να αντιμετωπίσει την όντως δύσκολη κατάσταση που παρέλαβε και καταφεύγει στην εύκολη λύση που συνιστά η περικοπή των εισοδημάτων των μισθωτών και η πέραν από κάθε λογική αύξηση της έμμεσης φορολογίας η οποία θίγει πρωτίστως τα μεσαία και κατώτερα στρώματα και τους συνταξιούχους. Τα μέτρα είναι και αναποτελεσματικά, γιατί με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσουν σε βαθύτερη ύφεση, ανεργία και πληθωρισμό.
Τα μέτρα αυτά είναι αντίθετα με όσα είχε εξαγγείλει προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ, κινούνται στην αντίθετη κατεύθυνση. Προεκλογικά μιλούσε για αύξηση των μισθών -έστω στα όρια του πληθωρισμού, όχι για πάγωμα μισθών, πολύ περισσότερο όχι για περικοπές. Επομένως, για την κυβέρνηση υπάρχει τεράστιο πολιτικό ζήτημα.
Αυτό το ζήτημα δεν ξεπερνιέται με δικαιολογίες όπως αυτές που έχουν ακουστεί, ότι δηλαδή τα «μέτρα πράγματι βρίσκονται εκτός ιδεολογικού πλαισίου του ΠΑΣΟΚ». Αν είναι έξω από αυτά τα πλαίσια, τότε η κυβέρνηση δεν έπρεπε να πάρει αυτά τα μέτρα. Αλλά έστω, αν θεωρούσε ότι είναι έτσι τα πράγματα, γιατί δεν ανακοινώνει ότι μόλις μειωθεί το έλλειμμα, περιοριστεί το δημόσιο χρέος κλπ, θα επαναφέρει τον 13ο και 14ο μισθό, θα ξεπαγώσουν οι μισθοί, θα δοθούν αυξήσεις; Άρα, τα μέτρα, ούτε έξω από τα «ιδεολογικά πλαίσια» της ηγετικής ομάδας της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ είναι, ούτε προσωρινά είναι. Στην πραγματικότητα, ξεθεμελιώνουν κατακτήσεις ενός αιώνα των εργαζομένων.
Θα με ρωτήσεις αν μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό. Είναι παραμύθι ότι δεν υπήρχε εναλλακτική λύση. Χωρίς να παραγνωρίζω ότι το πρόβλημα είναι υπαρκτό, θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με διαφορετικά μέτρα. Η Ιαπωνία, η δεύτερη βιομηχανική δύναμη του κόσμου, έχει μεγαλύτερο δημόσιο χρέος από την Ελλάδα 192% του ΑΕΠ έναντι 112% του ελληνικού. Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι είναι στα πρόθυρα της πτώχευσης ή ότι έχει ανάγκη το ΔΝΤ. Στην Ευρωζώνη η Ιταλία που είναι και μέλος των G8 έχει επίσης μεγαλύτερο χρέος από την Ελλάδα. Όσο για το έλλειμμα, το ελληνικό είναι 1% μικρότερο από της Ισπανίας και 2% μικρότερο από της Βρετανίας.
Είναι επίσης παραμύθι ότι οι κρατικές δαπάνες στην Ελλάδα είναι πολύ μεγάλες. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat στα τέλη του 2008, η Ελλάδα κατείχε την 20η θέση στους 27 της ΕΕ στις κρατικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ, διέθετε το 46% έναντι του 51% μέσου όρου. Στο ίδιο επίπεδο δηλαδή με την Γερμανία. Γιατί η κυβέρνηση δεν πρόβαλε αυτά τα στοιχεία; Θα δημιουργούσε μια πολύ διαφορετική ατμόσφαιρα.
Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στα υπερβολικά έξοδα αλλά στα ανεπαρκή έσοδα. Ετσι εξηγείται το φαινόμενο το κράτος να είναι φτωχό ενώ ο κοινωνικός πλούτος, με μέτρο την αύξηση του ΑΕΠ, να έχει αυξηθεί κατά 60% την τελευταία 12ετία.
Κι αυτό γιατί το κράτος το λεηλατούν και νόμιμα και παράνομα. Νόμιμα με την χαλαρή φορολόγηση των κερδών, παράνομα με την φοροδιαφυγή. Οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο έχουν κάνει κέρδη 11,8 δις. Μόνο η Εθνική Τράπεζα, 1,07 δις. Αντί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα στην πηγή, αυξάνοντας τα έσοδα από αυτούς που έχουν τα πάντα, η κυβέρνηση τα παίρνει από αυτούς που δεν έχουν τίποτα.
Βέβαια για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω ότι τα παραπάνω δεν σημαίνουν πως δεν χρειάζεται κάποιος εξορθολογισμός στις ανιστότητες ανάμεσα σε αμοιβές εργαζομένων.
Πώς αντιμετωπίζει ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ τα μέτρα της κυβέρνησης;
Η βάση του ΠΑΣΟΚ είναι άνθρωποι της δουλειάς και του μόχθου. Αυτό που επικρατεί είναι μια υποβόσκουσα δυσαρέσκεια. Δεν εκφράζεται ακόμα ευθαρσώς, έχει περάσει λίγος χρόνος από τις εκλογές και αυτός ο κόσμος αισθάνεται ότι δεν υπάρχει ακόμα μια εναλλακτική πολιτική λύση.
Την δυσαρέσκεια την διαπιστώσαμε και από την συμμετοχή των μελών και των φίλων του ΠΑΣΟΚ στις δυο πανεργατικές απεργίες, ιδιαίτερα στην δεύτερη, της 11 Μάρτη.
Αυτό θα έχει και αντανάκλαση σε επίπεδο ηγεσίας. Οι δημόσιες διαφοροποιήσεις που εκδηλώνονται έχουν σχέση με τα ΣΚΙΡΤΗΜΑΤΑ της βάσης του ΠΑΣΟΚ. Οσο περνάει ο καιρός αυτός ο κόσμος θα βγαίνει όλο και περισσότερο στους δρόμους και θα στρατεύεται στον αγώνα. Αυτό πρέπει να το πάρει σοβαρά υπόψη της η κυβέρνηση.
Η μόνη δύναμη που μπορεί να αναχαιτίσει την επίθεση του κεφαλαίου είναι η αντίσταση των εργαζομένων. Το γεγονός αυτό προϋποθέτει ενότητα και εγρήγορση και καλή προετοιμασία των αγώνων που αναπόφευκτα θα ακολουθήσουν. Στην κρίσιμη αυτή ώρα το βάρος κύρια πέφτει στην ΓΣΕΕ η οποία οφείλει να μην διαψεύσει τις προσδοκίες των εργαζομένων και να αρθεί στο ύψος που απαιτούν οι περιστάσεις.