Πανελλαδικό Συμβούλιο του ΣΕΚ: Το κίνημα απλώνεται στα εργοστάσια

Είχαν την ελπίδα ότι με την τρικομματική κυβέρνηση που διόρισαν, με όλη την κυρίαρχη τάξη να τη στηρίζει και επικεφαλής έναν τραπεζίτη θα μπορούσαν να τσακίσουν το εργατικό κίνημα. Η εικόνα όμως είναι διαφορετική. Το εργατικό κίνημα έχει κάνει την κυβέρνηση να παραπαίει και να μην μπορεί να αποφασίσει ποια θα είναι τα επόμενα μέτρα και πώς να αντιμετωπίσει την οικονομική ύφεση. Είναι ανοιχτό αν αυτή η κυβέρνηση μπορεί να συνεχίσει και για πόσον καιρό.

Η κυβέρνηση μπαίνει στον καινούργιο χρόνο έχοντας να αντιμετωπίσει ένα καινούργιο κίνημα ενάντια στα κλεισίματα και τις απολύσεις. Τα προηγούμενα δύο χρόνια έχουν περάσει με μεγάλες απεργίες στον δημόσιο τομέα, με απεργίες διαρκείας, με πανεργατικές που καθόρισαν γιατί κατέρρευσε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και ο Παπανδρέου. Μέχρι τώρα, τα εργοστάσια του ιδιωτικού τομέα ή συμμετείχαν στις απεργίες, στις Πανεργατικές ή ήταν κάποιες απομονωμένες ιστορίες. Αυτή τη στιγμή η Χαλυβουργία, η Ελευθεροτυπία, το Alter, ο Λουκίσας, η 3Ε και μια σειρά άλλα εργοστάσια όχι απλώς βρίσκονται σε απεργίες, αλλά βρίσκονται σε απεργία όλα μαζί αλλά και συντονίζονται.

Είναι μεγάλη εξέλιξη αν σκεφτούμε ότι η κυρίαρχη τάξη ποντάρει κάθε χρονιά στο ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει την ανεργία για να διασπάσει το εργατικό κίνημα. Σου λένε “υποχώρησε” γιατί δες ότι κλείνει η Ελευθεροτυπία, η Χαλυβουργία, το Alter και θα μείνεις άνεργος. Τα προηγούμενα δύο χρόνια δεν μπόρεσαν να το καταφέρουν μέσα από τις απεργίες στα νοσοκομεία, στους δήμους, στα σχολεία, στις ΔΕΚΟ, στα υπουργεία. Αυτή τη φορά βρίσκονται αντιμέτωποι με κάτι που δεν περίμεναν. Ότι η αντίσταση έχει αρχίσει να υπάρχει μέσα στους ιδιωτικούς χώρους.

Αν ήταν μόνο η Χαλυβουργία θα λέγαμε ότι είναι μια επανάληψη της ELITE πριν από τρία χρόνια. Όμως, με το ότι σε αυτή τη μάχη έχουν βγει η Ελευθεροτυπία, το Alter και άλλοι χώροι που απεργούν με τον ίδιο τρόπο, μια απεργία έχει μετατραπεί σε κίνημα και μπορεί να μετατραπεί σε συνολικότερο κίνημα ενάντια στα κλεισίματα και τις απολύσεις.

Σε αυτή την αλλαγή και στο τι έχει σημάνει πρέπει να δώσουμε σημασία. Από πού προέρχεται και τι πιέσεις βάζει;

Βάζει πίεση καταρχάς πάνω στους εργοδότες και την κυβέρνηση. Είναι απάτη ότι οι καπιταλιστές κλείνουν γιατί δεν έχουν. Οι καπιταλιστές χρησιμοποιούν αυτήν την περίοδο σαν μια περίοδο τσακίσματος των κατακτήσεων με τη διευκόλυνση της κυβέρνησης και του άρθρου 99 του πτωχευτικού κώδικα. Γι'αυτό μετράνε πρωτοβουλίες όπως το ανέβασμα της Χαλυβουργίας στο Βόλο. Αν ξεκινούσε απεργία και στη Χαλυβουργία στο Βόλο θα σήμαινε ότι η εργοδοσία δεν θα είχε την άνεση να δηλώνει στην τριμερή στο Υπουργείο κάθε βδομάδα “δεν ενδίδουμε, απολυθήκατε”. Θα αναγκάζονταν να υποχωρήσουν. Και αν αυτό ισχύει για ένα μόνο εργοστάσιο, όταν συντονίζονται ακόμα περισσότερο, είναι μια πραγματική πίεση στα αφεντικά, αλλά και στην κυβέρνηση.

Είναι πίεση και πάνω στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Το ΕΚΑ δεν προχώρησε στο κάλεσμα απεργίας στις 17/1 από δική του καλή διάθεση αλλά γιατί καταλαβαίνουν ότι η ιστορία μεγαλώνει και οι απαιτήσεις θα δυναμώσουν.

Παρέμβαση και γενίκευση

Οι εξελίξεις έχουν βάλει πιέσεις και πάνω στα κόμματα της Αριστεράς αλλά και στα κινήματα (πόλης, πλατειών, “δεν πληρώνω” κλπ). Ένας λόγος που η Χαλυβουργία δεν είναι επανάληψη της ELITE είναι πως το ΚΚΕ αναγκάστηκε να αλλάξει στάση. Έτσι έχουμε μια απεργία η οποία οργανώνει, είναι ανοιχτή, παρεμβαίνουνε εμείς, και συντονίζεται με άλλους χώρους. Άλλος ένας λόγος που η 17/1 είναι τόσο σημαντική είναι ότι δεν μας είχε συνηθίσει το ΚΚΕ σε τέτοιες κινήσεις. Παρόλο που το ΚΚΕ κάνει ξεχωριστή συγκέντρωση στην Ομόνοια με τη Χαλυβουργία, η πραγματικότητα είναι ότι αλλάζει.

Αν μπορούμε να βρούμε μια περίοδο όπου τα ΚΚ αναγκάστηκαν να κρατήσουν αντίστοιχη στάση είναι η δεκαετία του '30. Στις ΗΠΑ, στις καταλήψεις της αυτοκινητοβιομηχανίας, έφτασαν να συνεργάζονται με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, στο οποίο υπήρχαν και “αριστεριστές” της εποχής.

Όχι μόνο οργάνωναν από κοινού τις απεργίες, αλλά οργάνωναν συζητήσεις στις απεργιακές επιτροπές για ζητήματα όπως αν μπορεί η εργατική τάξη να πάρει την εξουσία, τι γίνεται στην επανάσταση στην Ισπανία, τι είναι το καθεστώς στη Ρωσία. ΚΚ, τροτσκιστές και αριστεροί σοσιαλιστές συνδιοργάνωναν από κοινού μέσα στα κατειλημμένα εργοστάσια τέτοιες συζητήσεις. Χρειάζεται να το έχουμε υπόψη μας, όχι για να ψάχνουμε επαναλήψεις, αλλά για το πόσο ρόλο ακόμη έχει να παίξει η συνέχιση των απεργιών, η παρέμβαση των επαναστατών και η γενίκευση.

Δεν είναι μόνο το ΚΚΕ. Η κατάληψη της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ στο μηχανογραφικό κέντρο επηρέασε θετικά όσους είχαν αντιλήψεις αυτονομίας. Όσους έλεγαν πως όλα είναι το ίδιο -οι πλατείες, οι εργάτες και η προσωπική αντίσταση. Οι απεργίες στα εργοστάσια προκαλούν τεράστιες κινήσεις στα μυαλά αυτού του κόσμου προς τα αριστερά, σχετικά με το πού βρίσκεται η Αντίσταση, αν το υποκείμενο είναι η εργατική τάξη, αν ο τρόπος για να κινηθείς είναι η απεργία διαρκείας και ο συντονισμός.

Πρέπει να θυμόμαστε πως τα κομμάτια που βγαίνουν τώρα σε αγώνες επηρεάστηκαν από το απεργιακό κύμα των προηγούμενων ετών. Το γεγονός ότι υπήρξαν εργοστάσια που κατέβηκαν με το πανό τους σε 10-15 απεργίες έδωσε δυνατότητα να διαμορφωθούν μειοψηφίες, να φτιαχτούν σωματεία και ένας κόσμος που έχει μάθει ότι πρέπει πλέον και να οργανώνει.

Ο δικός μας ρόλος δεν ήταν ποτέ απλώς να περιγράφουμε τις εξελίξεις. Για να μην είναι μόνη της η Χαλυβουργία, αλλά να είναι και η Ελευθεροτυπία και το Alter παίξαμε ρόλο. Μέσα στην “Ε” δίνονταν μάχες για το αν θα πάει σε απεργία ή θα δεχτεί τους εκβιασμούς της εργοδοσίας. Κερδίθηκε έτσι ένας σημαντικός χώρος που τραβάει και όλα τα ΜΜΕ. Με κέντρο τα ΜΜΕ γίνονται κι άλλοι συντονισμοί ανά περιοχή. Ρόλος μας δεν είναι μόνο να στηρίζουμε τις απεργίες διαρκείας όπου έχουν βγει, αλλά να βοηθήσουμε να βγουν κι άλλα κομμάτια που θα ενισχύσουν το μέτωπο.

Κι αυτό ισχύει για όλες τις πόλεις. Θα ήταν μεγάλο λάθος να αντιμετωπίσουμε αυτά που συμβαίνουν μόνο σαν ένα παναττικό φαινόμενο. Αντίστοιχες μάχες υπάρχουν και θα υπάρξουν σε όλες τις πόλεις. Χρειάζεται να δεθούμε μαζί τους ή να τις προκαλέσουμε. Το μήνυμα της 17 Γενάρη πρέπει να το μεταφέρουμε παντού. Για παράδειγμα στην Ξάνθη, με πρωτοβουλία της ΕΠΑΣΣ και των συντρόφων μας, την Τρίτη υπάρχει σύσκεψη των εργοστασίων της περιοχής που αντιμετωπίζουν αντίστοιχα ζητήματα χωρίς να έχουν συντονιστεί.

Χρειάζονται πιέσεις στα Εργατικά Κέντρα, τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ. Ήδη η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ συνεδριάζουν μέσα στη βδομάδα κάτω από την πέση των εξελίξεων αλλά και των απειλών για κατάργηση συλλογικών συμβάσεων. Μπαίνει πίεση να βγει απεργία με κεντρικό ζήτημα τις απολύσεις και τα κλεισίματα αλλά να μπει μέσα και το δημόσιο. Γι'αυτό και στις 17/1 θέλουμε να είναι μια μεγάλη μέρα με δημόσιο και το ιδιωτικό τομέα μαζί.

Το ζήτημα των κλεισιμάτων ανοίγει τη συζήτηση πάνω στο θέμα του εργατικού ελέγχου. Όπως βάλαμε το ζήτημα “δεν πληρώνουμε τους τραπεζίτες” και το συνδέσαμε με την κρατικοποίηση των τραπεζών χωρίς αποζημίωση, χρειάζεται παρόμοια δουλειά για την απαγόρευση των απολύσεων. Όποιο αφεντικό δεν τηρεί την απαγόρευση των απολύσεων, να κρατικοποιείται με εργατικό έλεγχο. Πρέπει να σπρώξουμε όλη την Αριστερά σε αυτή τη συζήτηση. Ξέρουμε πόσο έχουν προχωρήσει στα ζητήματα του χρέους και των τραπεζών σε σχέση με από πού ξεκινησαν.

Πρόκειται για μάχες που θα καθορίσουν την τύχη της κυβέρνησης. Οι διεθνείς αναλυτές προειδοποιούν τους από πάνω ότι στη σημερινή περίοδο οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να σταθούν γιατί αναγκάζονται να συγκρουστούν με το κίνημα μέσα σε κάθε χώρα. Υπάρχει ένα μεγαλύτερο προχώρημα. Πριν από λίγες μέρες, η Αν-Μαρί Σλότερ, καθηγήτρια στο Πρίνστον και πρώην σύμβουλος στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, έγραφε στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς ότι η φετινή χρονιά θα καθοριστεί από κυλιόμενες εκρήξεις οι οποίες μπορεί να φτάσουν μέχρι την επανάσταση. Δεν μιλούσε για τη Μέση Ανατολή, αλλά για την Ασία, την Αφρική, την Ευρώπη, την Αμερική, έναν χάρτη του Μάη του '68 δηλαδή. Αυτή ήταν η εικόνα της για το τι είναι η επόμενη χρονιά, η οποία θα έχει και επαναστάσεις.

Σύνδεση

Οι επαναστάτες πρέπει να καθορίσουν τις εξελίξεις. Κι αυτό σημαίνει να μπούμε μέσα σε αυτές τις μάχες, κάθε πυρήνας, κάθε περιφέρεια. Δεν είναι μάχες που δίνονται μόνο σε κεντρικό επίπεδο. Όλοι πρέπει να μπούνε στην προσπάθεια για τις 17/1, να κάνουν εξόρμηση με την Εργατική Αλληλεγγύη στην Ελευθεροτυπία, στη Χαλυβουργία, να πάνε στου Λουκίσα. Πρώτη προϋπόθεση είναι αυτή η σύνδεση.

Πρέπει ταυτόχρονα να μεγαλώσουμε. Αυτή τη στιγμή ανοίγουν μάχες όπου δεν έχουμε συντρόφους ή έχουμε λίγους. Χρειάζεται να βρούμε κόσμο σε όλα τα κρίσιμα σημεία. Αυτό δεν θα γίνει από κάποιους αφοσιωμένους συντρόφους, αλλά γιατί όλο το κόμμα θα λειτουργεί σε αυτή την κατεύθυνση του απλώματος. Να ανοιχτούμε σε όλους τους εργατικούς χώρους και να φτιάξουμε καινούργιους τοπικούς πυρήνες.

Στο άνοιγμα της νέας χρονιάς, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε μόνο για την επικαιρότητα της επανάστασης και του σοσιαλισμού. Ναι, αυτά είναι μπροστά μας. Όμως θα περάσουμε από συγκεκριμένες μάχες. Από μάχες όπου η κυρίαρχη τάξη αντί να τσακίσει το κίνημα θα τσακιστεί η ίδια. Δεν είναι πια θεωρητικό ζήτημα, ούτε περιμένουμε τις Πανεργατικές τις ΓΣΕΕ. Το έχουμε εδώ και τώρα, ξεκινώντας από τις 17/1. Στους δήμους με πανό, στα νοσοκομεία με κλείσιμο στις μπάρες και κατέβασμα, στα σχολεία, παντού. Στις σχολές θα χρειαστεί να ανοίξει η νέα χρονιά και να κατέβουν μαζικά να συμπαρασταθούν στα εργοστάσια που κλείνουν, να κάνουμε σημαία μας αυτή τη μάχη.

Το ΚΚ ΗΠΑ όταν έμπαινε τη δεκαετία του '30 στη μάχη των καταλήψεων ξεκινούσε με 300 άτομα στο Ντιτρόιτ με το ζόρι. Μετά από αυτό φτάσανε τις 5000. Από εκεί εξαρτάται η ανάπτυξή μας. Από το πόσο θα βρεθεί κάθε σύντροφος και κάθε συντρόφισσα, κάθε πυρήνας και κάθε περιφέρεια στις μάχες που έχουν ανοίξει που όχι απλώς παραλύουνε την κυβέρνηση του Παπαδήμου, αλλά σπρώχνουν την Αριστερά να αρχίσει να κινείται διαφορετικά, και πάνω απ' όλα ξεκαθαρίζουν ποια είναι η δύναμη, πώς οργανώνεται και ποια είναι η προοπτική.

Διαβάστε επίσης

Πανελλαδικό Συμβούλιο του ΣΕΚ: Δυνατά στους χώρους