Ιδιωτικοποιήσεις: Μια ατέλειωτη σειρά από σκάνδαλα που τα πληρώνουμε εμείς

Από την απεργία διαρκείας των εργαζόμενων της Ιονικής Τράπεζας το καλοκαίρι του 1998, στον Πειραιά. Στο βάθος τα πανό των Λιμενεργατών και του ΣΕΚ.

Ενα από τα κλασικά ψέμματα που χρησιμοποιούνται υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων είναι ότι φέρνουν “επενδύσεις”, “ανάπτυξη” και “δουλειές”.

Πρόκειται για παλιά ψέματα μιας και πάνε πίσω στις αρχές της δεκαετίας του '90 στο ξεκίνημα της επίθεσης των ιδιωτικοποιήσεων με τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό και υπουργό Οικονομικών τον “γκουρού του νεοφιλελευθερισμού” Α. Ανδριανόπουλο.

Το πρώτο κύμα ιδιωτικοποιήσεων του Ανδριανόπουλου στις αρχές της δεκαετίας του '90 αφορούσε τις λεγόμενες “προβληματικές” επιχειρήσεις. Επρόκειτο για επιχειρήσεις που μετά από μια περίοδο μεγάλης κερδοφορίας μπήκαν σε κρίση όταν χτυπήθηκαν από την πρώτη μεταπολεμικά παγκόσμια ύφεση την δεκαετία του '70. Με τη δημιουργία του Οργανισμού Οικονομικής Ανασυγκρότησης το 1983, οι ιδιοκτήτες τους τις παρέδωσαν στο κράτος – μαζί με τα χρέη τους– αφού πήραν πρώτα παχυλές αποζημιώσεις.

Παρότι οι περισσότερες ήταν μεγάλες παραγωγικές επιχειρήσεις ο Μητσοτάκης αποφάσισε να τις ξεπουλήσει όσο-όσο αναμασώντας τα ίδια παραμύθια για “ανταγωνιστικότητα” και “ανάπτυξη”. Μέσα σε λιγότερο από μια δεκαετία, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά σε άρθρο του στο Βήμα τον Αύγουστο του '98 ο Χρ. Κορφιάτης, από τις 50 επιχειρήσεις που ιδιωτικοποιήθηκαν, οι περισσότερες αγνοούνταν. Πάνω από 100 “προβληματικές” επιχειρήσεις σβήστηκαν από το χάρτη και 129.000 εργαζόμενοι απολύθηκαν. Πιο μεγάλη από αυτές η ιστορική κλωστοϋφαντουργία Πειραϊκή Πατραϊκή με σχεδόν 10.000 εργαζόμενους. Ο απολογισμός του Σωματείου Εργατοϋπαλλήλων Πειραϊκής Πατραϊκής το 1998 δείχνει τη μέθοδο με την οποία συνέβη αυτό:

“Οι αγοραστές του εργοστασίου στο Καρπενήσι, οι οικογένειες των παλιών αφεντικών της ΠΠ Στράτου-Κατσάμπα πήραν το εργοστάσιο με προίκα 350 τόνους νήμα τον Ιούλη του '94. Δύο χρόνια μετά, το 96 πούλησαν το 70% των μετοχών στην βιομηχανία Σελμαν για να καταλήξουν τον περασμένο Απρίλη στο οριστικό κλείσιμο του εργοστασίου. Τα τελευταία 4-5 χρόνια δεν υπήρξε ούτε ένα εργοστάσιο που να το πήρε ιδιώτης και να μην κατέληξε στο κλείσιμο. Το εργοστάσιο των Φιλιατών δόθηκε στον Αργυρό που το έκλεισε. Τα δύο εργοστάσια Γαβριήλ στο Φάληρο στον Παπαθανασίου που τα παράτησε. Της Ν. Ιωνίας στον Σακαλίδη που το υπολειτουργεί. Της Σύρου στον Ιγνατιάδη που δεν το άνοιξε ποτέ. Της Σάμου στον Χατζή που το έκλεισε. Οι αποθήκες στη Βαρυμπόμπη στον Ζερίτη της Χαρτοβιομηχανίας Ντιάνα που τις κρατάει κλειστές”.

Να κάνουμε εδώ μια παρένθεση: Τον Γενάρη του 2012 ο Ζερίτης έκανε αίτηση πτώχευσης για την Χαρτοβιομηχανία Ντιάνα στην Θράκη την ίδια στιγμή που εκμίσθωνε στους γιους του εκτάσεις (προκειμένου να μείνουν εκτός της πτωχευτικής περιουσίας) για να εγκαταστήσει φωτοβολταϊκό πάρκο. Οπως κατήγγειλαν το καλοκαίρι οι εργαζόμενοι ο Ζερίτης, ήδη δύο εβδομάδες πριν την κατάθεση του αιτήματος πτώχευσης, είχε μεταβιβάσει αποκλειστικά στην θυγατρική του ομίλου Ζερίτη στη Βουλγαρία, «Belovo Papermill», το δικαίωμα χρήσης του σήματος DIANA για παραγωγή και εμπορία προϊόντων χάρτου εντός και εκτός ελληνικών συνόρων! “Τα πράγματα όπως να 'ρχονταν για τα συμφέροντά μας, εμείς ποτέ δεν χάναμε στην οικογένειά μας” που λέει και το τραγούδι...

Μετά από φοβερούς αγώνες την δεκαετία του '90 η κυβέρνηση Σημίτη κατάφερε στο τέλος να ιδιωτικοποιήσει τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Το ξεπούλημά τους σε μια σειρά από ιδιωτικές επιχειρήσεις με προτελευταία την Thyssen και τελευταία την Abu Dhabi Mar έφερε τέτοια “ανάπτυξη” ώστε ο τωρινός ιδιοκτήτης, Σάφα, απαιτεί από τους 1000 περίπου εναπομείναντες εργαζόμενους να δουλεύουν μια μέρα τη βδομάδα, λέγοντας ότι του “οφείλει” το Δημόσιο – οδηγώντας ακόμα και το υπουργείο Αμυνας να τον καταγγείλει ότι έχει πάρει “500 εκατoμμύρια ευρώ από το Νοέμβρη του 2010 για την πρόοδο του έργου χωρίς να υπάρχει έργο”!

ΟΤΕ

Η ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ αποτελεί άλλο ένα μεγάλο σκάνδαλο. Το 1993 όταν έγινε η πρώτη απόπειρα ιδιωτικοποίησης του ΟΤΕ τα κέρδη του ήταν 129,5 δις δραχμές. Το 1997, την περίοδο που ξεκίναγε η σταδιακή ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ, τα κέρδη του είχαν φτάσει τα 303 δισεκατομμύρια δραχμές.

Σήμερα, όλα αυτά τα κέρδη πάνε πλέον αποκλειστικά στην Deutsche Telekom. Για το 2012, ακόμα και μέσα στη βαθιά κρίση, τα προσαρμοσμένα καθαρά κέρδη του ομίλου το τρίτο τρίμηνο ανήλθαν στα 109 εκατομμύρια ευρώ. (+1,2%) και το εννεάμηνο στα 308,8 εκατ. (+28,1%). Η DT στρογγυλοκάθεται πάνω στις υποδομές που χτίστηκαν εδώ και μισό αιώνα και πάνω στην εργασία όλων αυτών που εργάστηκαν και εργάζονται στον ΟΤΕ, έχοντας πληρώσει στην ουσία ψίχουλα: Το τελευταίο 10% του ΟΤΕ το πούλησε πέρσι ο Παπακωνσταντίνου για 400 εκατομμύρια ευρώ, όσο δηλαδή περίπου τα κέρδη της το 2012.

Οσον αφορά τώρα στους εργαζόμενους, το 1993 ο ΟΤΕ απασχολούσε 29.000, όσους περίπου υποστηρίζει ότι απασχολεί σήμερα (30.000) σε τέσσερις χώρες που δραστηριοποιείται. Οι εργαζόμενοι δηλαδή δεν αυξήθηκαν, αλλά αυξήθηκαν τα κέρδη – ενώ αντίθετα μειώθηκαν οι μισθοί, αυξήθηκε η εντατικοποίηση, μειώθηκαν τα δικαιώματα, καταργήθηκε η όποια μονιμότητα, επιστρατεύτηκαν οι εταιρίες ενοικίασης εργαζομένων.

Το 1985 η Ολυμπιακή κατείχε την 15η θέση στη μεταφορά επιβατών εσωτερικού, την 20η στη μεταφορά επιβατών εξωτερικού και την 18η στη συνολική μεταφορά ανάμεσα σε 150 αεροπορικές εταιρείες με το προσωπικό της εταιρείας να πλησιάζει τις 10.000. Το 2008, μετά από αλλεπάλληλες “εξυγιάνσεις” ο Χατζηδάκης ξεπούλησε ολόκληρη την Ολυμπιακή για 177 εκατομμύρια ευρώ στον Βγενόπουλο καταργώντας 5.500 θέσεις εργασίας. Και πριν από λίγους μήνες ο Βγενόπουλος ανακοίνωσε ότι πουλάει την Οlympic Air στην Aegean για 72 εκατομμύρια ευρώ. Είναι σήμερα καλύτερες, πιο προσιτές, φθηνότερες ή ασφαλέστερες οι αερομεταφορές απ' ότι ήταν 30 χρόνια πριν;

Αερομεταφορές

Είναι, για τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της MIG Μπουλούτα, που σχολιάζοντας την πώληση στην Aegean έκανε την εξής φοβερή δήλωση: «Το 2009, η MIG, αποφάσισε την εξαγορά της Olympic Air, στοχεύοντας στην αποκατάσταση της πρότερης αίγλης ενός εκ των σημαντικότερων ελληνικών σημάτων. Παρά τις προκλήσεις του δυσμενούς οικονομικού περιβάλλοντος και του σχετικά σύντομου χρονικού διαστήματος του εγχειρήματος, είμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι... Πιστεύουμε ότι συμβάλαμε καθοριστικά στην αναβάθμιση του επιπέδου υπηρεσιών της ελληνικής αγοράς αερομεταφορών».

Οι ιδιωτικοποιήσεις, όπου έχουν περάσει, έφεραν τη διάλυση, την υποβάθμιση, την ακρίβεια. Πολλά από αυτά – και δεν είναι λίγα –που έχουν διασωθεί από αυτήν τη λαίλαπα και δεν έπεσαν στα νύχια των αγορών, (από το νερό, την ενέργεια και τα νοσοκομεία μέχρι τα νησιά και τις παραλίες) το χρωστάνε - και το χρωστάμε - στις απεργίες και τους αγώνες που εδώ και είκοσι χρόνια έχουν καταφέρει να φρενάρουν αυτές τις επιθέσεις. Από την ΕΑΣ το '92 μέχρι την ΕΥΑΘ πρόσφατα.

Γι' αυτό, ιδιαίτερα σήμερα, δεν τσιμπάμε στην χιλιοξερασμένη προπαγάνδα περί “προνομιούχων” της ΔΕΗ, του Μετρό, της ΕΘΕΛ, αλλά παλεύουμε όλοι μαζί στον κοινό αγώνα ενάντια στο ξεπούλημα και στη διάλυση της ζωής που επιβάλλουν η ξένη και ντόπια τρόικα.


Το μεγαλύτερο πανηγύρι από άποψη κερδοσκοπίας έχει γίνει στις τράπεζες. Το 1999 ο Κωστόπουλος της Αlpha Bank αγόρασε την Ιονική κοψοχρονιά για περίπου 800 εκατομμύρια ευρώ. Το 2002, η ΕΤΒΑ πουλήθηκε στην Τράπεζα Πειραιώς του Σάλλα για 511 εκ ευρώ. Το 2010 ο Σάλλας είχε κάνει προσφορά 701 εκατομμύρια ευρώ για το 77% της ΑΤΕ και το 34% του ΤΤ. Τελικά, την ΑΤΕ τού την χάρισε ο Σαμαράς το καλοκαίρι με 95 εκατομμύρια ευρώ....

Η βουλευτής της ΝΔ, Σ. Βούλτεψη (το Φλεβάρη του 2011 όταν ακόμα ήταν αντιπολίτευση σε ένα άρθρο με τίτλο “Όσο πουλάνε το χρέος ανεβαίνει, τρύπια είναι τα χέρια τους”;) έγραφε χαρακτηριστικά: “Στην εικοσαετία 1987 – 2006 η Ελλάδα αποδείχθηκε, αναλογικά με το μέγεθος της εγχώριας αγοράς, πρωταθλήτρια στις αποκρατικοποιήσεις τραπεζών. Το ελληνικό Δημόσιο μόνο από τις αποκρατικοποιήσεις τραπεζών εισέπραξε 4,5 δις ευρώ (2,5% του ΑΕΠ)” προσθέτοντας: “Και πάλι το 1998, πουλήθηκε η Τράπεζα Κρήτης στη Eurobank έναντι 22 δις δρχ., η Τράπεζα Μακεδονίας – Θράκης στην Τράπεζα Πειραιώς έναντι 27,3 δις δραχμών...Το 1999 πουλήθηκε η Ιονική στην Alpha Bank έναντι 272 δις δρχ. και τα έσοδα από αυτήν την πώληση παίχτηκαν και χάθηκαν στο Χρηματιστήριο”.

Είδατε κανένα εργαζόμενο ή κανένα φτωχό να επωφελείται απ' όλα αυτά; Μήπως έφεραν την οποιαδήποτε “ανάπτυξη” στην οικονομία; Πρόκειται για τις ίδιες τράπεζες τις οποίες κάθε λίγο και λιγάκι “διασώζουν”, τη μια ο ΓΑΠ την άλλη ο Σαμαράς, χαριζοντάς τους δισεκατομμύρια ευρώ τα οποία καλείται στη συνέχεια να πληρώσει ο λαός.