ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ - Μπορούν οι εργάτες να κυβερνάνε;

Οι αγώνες των εργατών και της νεολαίας σήμερα ενάντια στις καταστροφικές επιλογές του καπιταλισμού ανοίγουν το δρόμο για να αλλάξουμε αυτή την κατάσταση. Φέρνουν πιο κοντά την προοπτική να πάρουμε τον έλεγχο της κοινωνίας από τα ανίκανα και άπληστα χέρια των καπιταλιστών και να την οργανώσουμε με βάση τις ανάγκες της πλειοψηφίας. Η εργατική τάξη έχει τη δυνατότητα και την ικανότητα να φέρει σε πέρας αυτό το δύσκολο έργο.

Καταρχήν, είναι μια τάξη συλλογική. Αυτό το χαρακτηριστικό της είναι αναντικατάστατο. Συγκεντρωμένοι στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία, τα νοσοκομεία, τους δήμους, τα εργοστάσια, οι εργάτες μπορούν συλλογικά να αποφασίσουν, μέσα από δημοκρατική συζήτηση και αντιπαράθεση, ποιες είναι οι προτεραιότητες και οι ανάγκες της κοινωνίας. Οι γιατροί και οι νοσηλευτές σε ένα νοσοκομείο, για παράδειγμα, μπορούν κάλλιστα -και μάλιστα καλύτερα από τον κάθε διορισμένο σήμερα διοικητή- να συζητήσουν και να αποφασίσουν τις ανάγκες τους σε προσωπικό και εξοπλισμό. Αντίστοιχα, σε ένα σχολείο, σε ένα δήμο, σε μια επιχείρηση. Η συλλογικότητα των εργατών κάνει σκόνη την υποτιθέμενη αυθεντία του αφεντικού ή του διευθυντή και τους δίνει προβάδισμα, στη δυνατότητα οργάνωσης της νέας κοινωνίας.

Επιπλέον, ολόκληρος ο πλούτος περνάει από τα χέρια των εργατών. Οι τραπεζοϋπάλληλοι και όχι οι τραπεζίτες είναι αυτοί που βάζουν σε λειτουργία το τραπεζικό σύστημα, δηλαδή κινούν ολόκληρη την οικονομία. Δεν είναι τυχαίο το πόσο μανιασμένα αντέδρασαν βιομήχανοι και τραπεζίτες στην απεργία των εργαζόμενων της Τράπεζας της Ελλάδας το 2008 που για τρεις μέρες έκλεισαν το Χρηματιστήριο. Η αμφισβήτηση από μια χούφτα εργατών της δικής τους εξουσίας πάνω στην οικονομία, ήταν κάτι που δεν μπορούσαν να το ανεχτούν. Όμως ήταν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της δύναμης που έχουν οι εργάτες.

Συλλογικότητα

Αντίστοιχα, οι εργάτες και οι εργάτριες της ELITE και όχι το αφεντικό της επιχείρησης σχεδιάζουν, κατασκευάζουν και διανέμουν τα παπούτσια. Η πρόσφατη κατάληψή τους μπλόκαρε όλες τις δραστηριότητες του εργοδότη δημιουργώντας πανικό στον ίδιο και την κυβέρνηση. Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Λόγω της κεντρικής τους θέσης στην παραγωγή, της συλλογικότητάς τους και της γνώσης τους πάνω σε όλη την παραγωγική διαδικασία, οι εργάτες έχουν τη δύναμη να ελέγξουν όλα τα αγαθά και τη διακίνησή τους.

Πώς μπορούν, όμως, οι εργάτες να φτάσουν εκεί, να πάρουν δηλαδή στον έλεγχό τους ολόκληρη την κοινωνία που σήμερα βρίσκεται στα χέρια των καπιταλιστών και των κυβερνήσεών τους; Για να το καταφέρουν, δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το να ανατρέψουν τους καπιταλιστές και το κράτος τους και στη θέση τους να βάλουν το δικό τους κράτος, το εργατικό κράτος. Αυτό σημαίνει εργατική επανάσταση. Οι εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένοι να πάρουν την πολιτική και οικονομική εξουσία από τα αφεντικά και να επιβάλλουν τον εργατικό έλεγχο σε όλους τους τομείς.

Με τις συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς που συζητούν, αποφασίζουν και κάνουν πράξη τις συλλογικές αποφάσεις. Με ενεργοποίηση όλου του κόσμου που δουλεύει και, όχι μόνο γνωρίζει καλύτερα το αντικείμενο της δουλειάς από το αφεντικό, αλλά και έχει το συμφέρον να απαλλάξει ολόκληρη την κοινωνία από την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Ετσι, ολόκληρο το δυναμικό που σήμερα μένει ανεκμετάλλευτο και κάτω από το στενό έλεγχο των αφεντικών, μπορεί να απελευθερωθεί.

«Το θεμελιώδες χαρακτηριστικό του εργατικού κράτους είναι ότι στηρίζεται και κινητοποιεί την αυτενέργεια, την οργανωτική ικανότητα και τη δημιουργικότητα της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης για να κτίσει τη νέα κοινωνία από τα κάτω προς τα πάνω», λέει ο Τζον Μόλινε στο βιβλιαράκι του «Η μελλοντική σοσιαλιστική κοινωνία». Η εργατική δημοκρατία μπορεί να σχεδιάσει και να αξιοποιήσει όλο τον πλούτο που παράγεται σήμερα προς όφελος όλης της κοινωνίας. Ξεκινώντας με απλές αποφάσεις που βάζουν τέλος στις τεράστιες σπατάλες που γίνονται σήμερα, για παράδειγμα με το σταμάτημα των εξοπλιστικών προγραμμάτων.

Η Ρώσικη Επανάσταση του 1917 ξεκίνησε να κάνει πράξη όλα τα παραπάνω. Όπως περιγράφει ο Τζον Ριντ στο «Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο»: «Τα διατάγματα για την εθνικοποίηση των τραπεζών, η δημιουργία του Ανώτατου Σοβιέτ της εθνικής οικονομίας, η εφαρμογή του διατάγματος για τη γη, η δημοκρατική αναδιοργάνωση του στρατού, οι αποφασιστικές αλλαγές σε όλους τους τομείς της κρατικής διεύθυνσης και της ζωής -όλα αυτά, που πραγματοποιούνταν με τη θέληση των εργατικών, στρατιωτικών και αγροτικών μαζών, άρχισαν βαθμιαία, με πολλά λάθη και εμπόδια, να σφυρηλατούν την προλεταριακή Ρωσία».