Καμιά θυσία για τους υπηρέτες των κερδοσκόπων

Πίσω από τα χαμόγελα και τις φωτογραφίες του Παπανδρέου με την Μέρκελ και τον Σαρκοζί, την επίθεση στη Νέα Δημοκρατία που ΄με την εγκληματική πολιτική του πρόσφατου παρελθόντος΄ οδήγησε την χώρα στο διασυρμό αλλά και το πέσιμο στην Ευρωπαϊκή Ένωση ΄που υπήρξε άτολμη στη μάχη απέναντι στην ψυχολογία της αγοράς΄ κρύβεται μόνο ένα: η προσπάθεια να ντυθεί το προκλητικό πακέτο θυσιών της κυβέρνησης με τον μανδύα μιας εθνικής και ηρωικής υπόθεσης, μιας υπόθεσης στην οποία θα πρέπει να υποταχθούμε όλοι μας. Μιας υπόθεσης απέναντι στην οποία δεν χωράνε υποτίθεται γκρίνιες, διαμαρτυρίες, παράλογες απαιτήσεις και κινητοποιήσεις. Οι δηλώσεις του Παπανδρέου στο τελευταίο υπουργικό Συμβούλιο είναι χαρακτηριστικές:

«Μαζί με τους πολίτες που στηρίζουν την αλλαγή πορείας στη χώρα, θα τα καταφέρουμε δεν έχουμε κάτι να φοβηθούμε. Δεν υπάρχει ατολμία, θα φύγουμε μπροστά να ανοίξουμε ένα νέο αισιόδοξο κεφάλαιο στην ιστορία μας, θα κάνουμε τα πάντα για να τα καταφέρουμε και θα τα καταφέρουμε»

Αν δεν τα καταφέρουμε, λένε κυβέρνηση, κανάλια και εφημερίδες, το κόστος θα είναι τεράστιο: θα έρθουν ακόμα πιο σκληρά μέτρα, η περικοπή του 14ου μισθού και το υπόλοιπο πακέτο του Ολι Ρεν, του νέου Επιτρόπου Οικονομικών Υποθέσεων της ΕΕ. Και ύστερα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Πρέπει να δεχτούμε τις θυσίες άμεσα, εδώ και τώρα, λέει αυτή η προπαγάνδα: η κυβέρνηση έχει δεσμευθεί για την απαρέγκλιτη εκτέλεση του Συμφώνου Σταθερότητας και ο πρώτος έλεγχος είναι σε τέσσερεις βδομάδες, στις 16 Μάρτη.

Πρόκειται για ένα μείγμα απάτης και τρομοκρατίας: η αποδοχή του πακέτου σκληρής λιτότητας δεν έχει καμιά σχέση ούτε με ΄εθνικούς στόχους΄, ούτε με τον ηρωισμό. Το Σύμφωνο Σταθερότητας δεν προβλέπει θυσίες για ΄όλους τους πολίτες΄: προβλέπει θυσίες για τους εργαζόμενους και τους φτωχούς που έχουν σαν στόχο να στηρίξουν τα κέρδη και τα προνόμια των πλούσιων.

Απάτη

Αλλά ούτε η πορεία της ελληνικής οικονομίας εξαρτάται από τον αν θα δεχτούμε αγόγγυστα τις θυσίες που προσπαθούν να μας επιβάλλουν. Την περασμένη βδομάδα βγήκαν στη δημοσιότητα τα στοιχεία για την πορεία της ελληνικής οικονομίας μέσα στη χρονιά που μας πέρασε: τα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας δείχνουν ότι η παραγωγή μειώθηκε το τέταρτο τρίμηνο της περασμένης χρονιάς κατά 2.6%. Συνολικά η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε κατά 2% μέσα στο 2009 -πολύ πιο γρήγορα από ότι είχαν προβλέψει οι παλιότερες εκτιμήσεις. ΄Τα στοιχεία δείχνουν ότι η ύφεση βαθαίνει΄ γράφουν οι οικονομικές εφημερίδες.

Δεν πρόκειται για ελληνικό φαινόμενο. Παρά τις φιλολογίες για ΄πράσινα βλαστάρια΄ και ΄φως στο βάθος του τούνελ΄ η παγκόσμια οικονομία δεν έχει βγει ακόμα από την βαθιά ύφεση που την χτύπησε το καλοκαίρι του 2008. Ούτε προβλέπεται να βγει στο άμεσο μέλλον. Οι προοπτικές είναι πολύ σκούρες για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση -για αυτό έχει πάρει τον κατήφορο η ισοτιμία του Ευρώ τους τελευταίους μήνες.

Κανένας δεν έχει τολμήσει καν να ισχυριστεί ότι η σημερινή παγκόσμια κρίση οφείλεται στην υπερβολική κατανάλωση των εργαζομένων. Ακόμα και οι πιο σκληροί απολογητές του καπιταλισμού, που ήθελαν να απαλλάξουν το ίδιο το σύστημα από τις ευθύνες του, έτρεχαν να μιλήσουν για τα Γκόλντεν Μπόις, την παγκόσμια κερδοσκοπία, τα λάθη των κεντρικών κυβερνήσεων και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Για παράλογες παροχές προς τους εργάτες κανένας δεν τόλμησε να μιλήσει. Τώρα νομίζουν ότι βρήκαν τα κορόϊδα και μας δουλεύουν ότι το ξεπέρασμα της κρίσης εξαρτάται από το να σφίξουμε το ζωνάρι οι εργάτες της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας.

Αλλά πέφτουν έξω. ΄Ηδη οι εργάτες της Ιβηρικής έχουν αρχίσει να δίνουν τη γνωστή απάντηση που θυμούνται από τη δεκαετία του 1970 «El pueblo unido jamas sera vencido». Και επειδή η Ελλάδα βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα παντού, αντλούν έμπνευση από τις δικές μας Πανεργατικές. Η 10 Φλεβάρη έδειξε ότι οι αντιστάσεις αντί να απομονώνονται γενικεύονται. ΄Ενας πανεργατικός σεισμός στις 24 Φλεβάρη θα δώσει ώθηση σε όλους τους χώρους να συνεχίσουν και να κλιμακώσουν το απεργιακό κίνημα ενάντια στις επιθέσεις του Προγράμματος Σταθερότητας. Και να αρχίσουμε όλοι μαζί να διεκδικούμε την αντιστροφή της κατάστασης: Να φορολογηθούν οι πλούσιοι, να κοπούν οι εξοπλισμοί, να κρατικοποιηθούν οι τράπεζες, να απαγορευτούν οι απολύσεις, να αρχίσουν να πληρώνουν οι πραγματικοί ένοχοι για την κρίση, οι καπιταλιστές και το σύστημά τους.