Eurogroup και Σαμαράς: Απολύσεις...

«Τα βαθιά μου συλλυπητήρια. Θα την θυμάμαι για πάντα σαν μια εμπνευσμένη ηγέτιδα και μεταρρυθμίστρια» έγραψε πριν λίγες μέρες ο Σαμαράς στο βιβλίο συλλυπητηρίων για την Θάτσερ. Και για να την τιμήσει, αποφάσισε -μαζί με τον Κουβέλη και τον Βενιζέλο- να θυσιάσει 180.000 ακόμα εργαζόμενους και τις οικογένειές τους στο βωμό του καπιταλισμού.

Οπως ήταν και το αναμενόμενο, η συγκυβέρνηση Σαμαρά έκανε πίσω σε όλα όσα ζητούσε η τρόικα, με τα κόμματα που την απαρτίζουν να αθετούν για ακόμα μια φορά όλες τις “δεσμεύσεις” τους.

Η συμφωνία με την τρόικα προβλέπει την απόλυση 15.000 δημοσίων υπαλλήλων έως το τέλος του 2014 - εκ των οποίων οι 4.000 εντός του 2013. Παράλληλα, θέτει σε “κινητικότητα” άλλους 25.000, με στόχο την απόλυση 180.000 δημόσιων υπαλλήλων μέχρι το τέλος του 2015. Οπως συμφώνησαν Σαμαράς, Κουβέλης και Βενιζέλος, οι “αποχωρήσεις” θα προκύψουν από την κατάργηση οργανικών θέσεων λόγω κατάργησης οργανισμών ιδιωτικού δικαίου του ευρύτερου δημόσιου τομέα, από την συγχώνευση μετά από “αξιολόγηση” οργανισμών του δημοσίου, από “επίορκους και κοπανατζήδες” και με “οικιοθελείς αποχωρήσεις”.

Πρόκειται κυριολεκτικά για ένα σφαγείο που απειλεί να στείλει στον Καιάδα 180.000 εργαζόμενους και τις οικογένειές τους, την ίδια στιγμή που οι ήδη εξαγγελθείσες καταργήσεις και συγχωνεύσεις θα διαλύουν νοσοκομεία, πρόνοια, σχολεία, ΟΤΑ, δημόσιες υπηρεσίες στερώντας από το λαό βασικά αγαθά και στοιχειώδεις υπηρεσίες.

Σφαγείο

Οι προσπάθειές τους να θολώσουν τα νερά και να ντύσουν αυτό το σφαγείο με λέξεις όπως “αξιολόγηση” είτε με τα καινούργια ψέματα του Σταϊκούρα ότι για κάθε μια απόλυση θα γίνεται μια νέα πρόσληψη από τον ΑΣΕΠ είναι για γέλια και για κλάματα, ας τα πούνε στους απολυμένους προσληφθέντες του ΑΣΕΠ στο ΙΚΑ που ψάχνουν ακόμη στο δρόμο να βρουν το δίκιο τους.

Πιστεύει κανείς στα σοβαρά ότι όλες οι πιέσεις της τρόικας έγιναν για να καταλήξουν τελικά στον ίδιο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων, ότι η τρόικα ενδιαφέρεται για την “αξιοκρατία” στις προσλήψεις στην Ελλάδα; Πάντως, ο κ. Τόμσεν που επιβεβαίωσε τη συμφωνία με την κυβέρνηση Σαμαρά τονίζοντας με νόημα ότι “θα ανοίξει δρόμους για περαιτέρω βήματα...” μάλλον δεν το πιστεύει.

Το που το πάνε, φαίνεται από τη συνέντευξη του Σαμαρά στην Ημερησία στην οποία ευθαρσώς δήλωσε ότι «το Σύνταγμα δεν απαγορεύει να απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι που η οργανική τους θέση καταργείται».

Ο Σαμαράς, που έσκιζε τα ιμάτιά του ότι θα καταργήσει το χαράτσι, συμφώνησε να διατηρηθεί το 2013 το χαράτσι στους λογαριασμούς της ΔΕΗ μειωμένο κατά 10-15%, (όπως διατηρείται και ο Φόρος Ακίνητης Περιουσίας) με στόχο το 2014 να τους αντικαταστήσει ο Ενιαίος Φόρος Ακινήτων που για να καλύψει τη “φοβερή χασούρα” του 10% θα επεκταθεί σε όλες τις ιδιοκτησίες, ακόμα και στα αγροτεμάχια.

Δίπλα στην ικανοποίησή της για τις απολύσεις και το χαράτσι, η τρόικα στην ανακοίνωση της τονίζει την ανάγκη “απελευθέρωσης των αγορών και της επιτάχυνσης των ιδιωτικοποιήσεων”, αλλά και για “μεταρρυθμίσεις του τομέα ηλεκτρικής ενέργειας”.


...και κουρέματα

Το άτυπο συμβούλιο του Εurogroup την περασμένη Παρασκευή ήρθε να επιβεβαιώσει ότι το μοντέλο του κουρέματος που δοκιμάστηκε στην Κύπρο ήρθε για να μείνει.

«Το πρόγραμμα είναι 10 δισεκατομμύρια ευρώ, όπως συμφωνήθηκε. Όλα τα υπόλοιπα μέρη του προγράμματος θα χρηματοδοτηθούν είτε με το bail-in των τραπεζών (κούρεμα καταθέσεων, ζημιές μετόχων κλπ), ιδιωτικοποιήσεις και από άλλα στοιχεία. Δεν υπάρχει καμιά έκπληξη εδώ. Η Κύπρος περνά προφανώς δύσκολες ώρες. Αλλά το πρόγραμμα ως σύνολο είναι αρκετά δυνατό» απάντησε ο επικεφαλής του Εurogroup Ντάιζελμπλουμ στο αίτημα της κυπριακής κυβέρνησης για “επιπλέον βοήθεια”.

Η πρόταση του επιτρόπου για την εσωτερική Αγορά Μπαρνιέ στο άτυπο Συμβούλιο των 27 υπουργών Οικονομικών – πρόταση της οποία ζήτησε την έγκριση και εφαρμογή το 2015 – είναι ακόμα πιο σαφής:

“Πρώτα θα πληρώνουν οι μέτοχοι της τράπεζας, έπειτα οι επενδυτές, άρα και οι ομολογιούχοι. Εάν αυτό δεν είναι αρκετό, θα χρησιμοποιούνται οι καταθέτες με ποσά άνω των 100.000 ευρώ. Στην συνέχεια, τα κεφάλαια θα προέρχονται από τα μελλοντικά εθνικά ταμεία εξυγίανσης των τραπεζών, στα οποία θα συνεισφέρουν όλες οι τράπεζες”, είπε Μπαρνιέ τονίζοντας πως “ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης θα χρησιμοποιείται μόνο όταν θα έχουν εξαντληθεί όλα τα άλλα μέσα”.

Πρόκειται για μια θέση που δείχνει ξεκάθαρα πόσο ψεύτικες είναι οι διαβεβαιώσεις της ντόπιας τρόικας ότι μέσα στην ΕΕ και στην ευρωζώνη οι καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες δεν κινδυνεύουν καθόλου και ότι “η οικονομία μας είναι θωρακισμένη”.

Την ίδια αξία με τις διαβεβαιώσεις του Στουρνάρα έχουν και οι διαβεβαιώσεις του Μπαρνιέ ότι δεν πρόκειται να θιγούν οι καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ. Μήπως ήταν κάποιο άλλο Eurogorup αυτό που στα μέσα του Μάρτη αποφάσιζε στην πρώτη του συνεδρίαση να προχωρήσει σε κούρεμα 6,7% στις καταθέσεις κάτω των 100.000 στην Κύπρο, για να το πάρει πίσω στη συνέχεια κάτω από την κατακραυγή;

Η ίδια γραμμή οδήγησε στην μετατόπιση πάνω στο ζήτημα της συγχώνευσης Εθνικής-Εurobank, στην οποία η τρόικα είχε δώσει αρχικά πράσινο φως. Οι ηγέτες της ΕΕ αποφάσισαν τελικά ότι δεν θέλουν να δημιουργήσουν μια υπερμεγέθη τράπεζα αφενός για να ελέγξουν καταρχήν τις μαύρες τρύπες (που ενυπάρχουν στον ελληνικό τραπεζικό τομέα όπως και στον κυπριακό) και αφετέρου για να μπορούν στη συνέχεια να προχωρήσουν πιο εύκολα σε κουρέματα σε μικρότερα και πιο διαχειρίσιμα μεγέθη – όσον αφορά τους κλυδωνισμούς και τα ντόμινο που μπορούν να επιφέρουν.

Πάνω σε αυτό, η τοποθέτηση της τρόικας είναι αρκετά σαφής: “Το μεγαλύτερο τμήμα των 50 δισ. ευρώ που διατίθενται από το πρόγραμμα ανακεφαλαιοποίησης έχουν ήδη εκταμιευθεί και έχουν διοχετευθεί στις τέσσερεις κύριες τράπεζες από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας...Το κλιμάκιο της Τρόϊκας εκτιμά ότι αυτά θα διασφαλίσουν το επαρκές κεφάλαιο ακόμη και σε περίπτωση σημαντικά δυσμενών εξελίξεων..”

“Μα καλά, τώρα την έμαθαν την κατάσταση των ελληνικών τραπεζών;” είναι ένα ερώτημα που τίθεται. Τα ήξεραν είναι η απάντηση. Αυτό που δεν ήξεραν ήταν η όξυνση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, όπως ζοφερά την περιέγραψε η Λαγκάρντ στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς πριν μερικές μέρες, όξυνση που θέτει όλο και πιο πιεστικά το ερώτημα ποιος θα πληρώσει αυτήν την κρίση.