Στις 31 Μάρτη ο Ριζοσπάστης δημοσίευσε τα κεντρικά σημεία της ομιλίας της Παπαρήγα στην Συνδιάσκεψη της Κ.Ο Κεντρικής Μακεδονίας. Ο τίτλος βαρύγδουπος: «Λαϊκή Συμμαχία για τη λαϊκή εξουσία, την κοινωνικοποίηση, τον εργατικό έλεγχο». Όμως, όποιος περιμένει να διαβάσει «νεοτροτσκιστικές» αναλύσεις περί εργατικού ελέγχου, μάλλον θα απογοητευτεί. Αντίθετα, η πρώην γγ του ΚΚΕ ζηλεύοντας τη δόξα του Καμμένου δήλωσε ορθά κοφτά ότι δεν θα «παραδώσουμε την Ελλάδα στους Τούρκους». Το απόσπασμα έχει ως εξής:
«Εάν μας επιτεθούν θα κάνουμε ότι έγινε, τηρουμένων των αναλογιών, με το ΕΑΜ. Θα έχουμε το ανεξάρτητο Μέτωπο. Και θα πολεμάμε σε συνδυασμό, βεβαίως, με το να βγούμε από τον πόλεμο και να λύσουμε το θέμα της εξουσίας. Βεβαίως και θα υπερασπιστούμε τα εδάφη μας. Και γιατί, δηλαδή, η πάλη για την εξουσία δε σημαίνει και πάλη για τα σύνορα κ.λπ.; Θα δώσουμε την Ελλάδα, δηλαδή, στους Τούρκους; Και μάλιστα είμαστε και πάρα πολύ προσεχτικοί. Εμείς δεν αποκλείουμε να μας επιτεθεί μέχρι και η Αλβανία. Όταν ετοιμάζαμε τις Θέσεις είπαμε να είμαστε προσεχτικοί. Γιατί δεν ξέρουμε αύριο, αν έχεις μεγάλη Αλβανία, η οποία είναι αμερικάνικο προτεκτοράτο, μπορεί να σου επιτεθεί. Και να σου επιτεθεί και συντονισμένα Βουλγαρία, Αλβανία, ΠΓΔΜ, όλοι μαζί και η Τουρκία από εκεί. Όλα είναι πιθανά. Εμείς, δηλαδή, τι θα κάνουμε; Δεν θα υπερασπιστούμε την Ελλάδα; Θα την υπερασπιστούμε, αλλά δε θα πάμε μαζί με την αστική τάξη».
Μπαίνει στον πειρασμό να αναρωτηθεί κανείς από ποιον πόλεμο πάλευε να βγει το ΕΑΜ και να θυμίσει πώς «έλυσε» το ζήτημα της εξουσίας (την παρέδωσε). Αλλά το πρόβλημα με την τοποθέτηση της Παπαρήγα δεν είναι η ιστορική ακρίβεια.
Όταν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προβάλει το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα της διαγραφής του χρέους, της κρατικοποίησης των τραπεζών, της εξόδου από ΕΕ και ευρώ, του εργατικού ελέγχου, η απάντηση από τη μεριά του ΚΚΕ είναι ότι καλλιεργούμε αυταπάτες για λύσεις «στο έδαφος του καπιταλισμού». Σεντόνια τα άρθρα στο Ριζοσπάστη και στην Κομμουνιστική Επιθεώρηση για τον «νέο οπορτουνιστικό πόλο» με «κάλυμμα αντικαπιταλισμού», και άλλα πολλά. Αντίθετα, λένε οι κατήγοροί μας, το ΚΚΕ είναι το γνήσιο αντικαπιταλιστικό κόμμα γιατί λέει ξεκάθαρα ότι χωρίς κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και εργατική εξουσία όλα τα άλλα είναι προτάσεις κενού περιεχομένου ή χειρότερα «διαχείρισης».
Καθήκοντα
Και έρχεται η Παπαρήγα πάνω στην κάψα της εσωκομματικής μάχης ενάντια στις «πιέσεις του οπορτουνισμού» να πει ότι το ΚΚΕ και βέβαια θα συμμετέχει σε ένα πόλεμο στο έδαφος του καπιταλισμού αλλά «ανεξάρτητα από την αστική τάξη». Το να γράφει στις σημαίες του το εργατικό κίνημα τη διαγραφή του χρέους ή τον εργατικό έλεγχο είναι «οπορτουνισμός». Όταν όμως η ηγεσία του ΚΚΕ ανακαλύπτει πατριωτικά καθήκοντα πριν την ανατροπή της κυρίαρχης τάξης και του κράτους της, αυτό είναι ασυμβίβαστος αντικαπιταλισμός και ντούρος μαρξισμός λενινισμός.
Παρουσιάζοντας την εισήγηση της ΚΕ στο 19ο Συνέδριο η Παπαρήγα έκανε μια σύντομη αναφορά στα «εθνικά θέματα» όπως την ΑΟΖ: «Η τρικομματική κυβέρνηση έχει χαράξει γραμμή και όσον αφορά την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα, με κύριο στόχο να λυθούν τα χέρια των μονοπωλιακών ομίλων που θα αναλάβουν τη μελέτη έως και την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα ως και αδιαφορώντας για τα κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και όπου αλλού θα αμφισβητηθούν στην πορεία».
Συνεπάγεται δηλαδή ότι το ΚΚΕ βάζει σε πρώτη μοίρα τα κυριαρχικά δικαιώματα, διεκδικεί την ανακήρυξη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Αλλά εδώ δεν μπαίνει σαν προϋπόθεση η «λαϊκή εξουσία». Στο «έδαφος του καπιταλισμού» η ηγεσία του ΚΚΕ κάνει ρελάνς πατριωτισμού απέναντι στους Σαμαράδες και τους Καμμένους που τυλίγονται τη γαλανόλευκη για να χύσουν το εθνικιστικό και ρατσιστικό τους δηλητήριο.
Το πρόβλημα με την ηγεσία του ΚΚΕ δεν είναι ότι στρίβει το κόμμα πολύ αριστερά, δεν είναι ο υπερβολικός αντικαπιταλισμός της. Αντίθετα, το πρόβλημα είναι ο ρηχός αντικαπιταλισμός που εξατμίζεται μπροστά σε κάθε συγκεκριμένη μάχη, μπροστά σε κάθε συγκεκριμένο πολιτικό δίλημμα.