Η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είναι πάτρονας της πιο φριχτής βίας σε όλες τις πλευρές της καθημερινής και της πολιτικής ζωής. Δεν είναι «μόνο» ο άξονας με το Ισραήλ που το μαρτυράει αυτό με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο: πόσες χιλιάδες Παλαιστίνιοι πρέπει να πεθάνουν ακόμη για να αποκηρυχτεί αυτός ο φορέας της βίας; Είναι και η τραγωδία στη Λαμπεντούζα. Τα σύνορα της ΕΕ έχουν γίνει μαζικό νεκροταφείο μεταναστών, αλλά ο Σαμαράς θεωρεί εξτρεμιστές όσους μιλάνε κατά της ΕΕ και του ΝΑΤΟ!
Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν για τον απολογισμό της συγκυβέρνησης στο εσωτερικό. Τα θύματα των δολοφόνων της Χρυσής Αυγής ακόμη περιμένουν την καταδίκη των εγκληματιών νεοναζί. Ποιος έκλεινε τα μάτια σε αυτή τη δολοφονική βία αν όχι οι υπουργοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ; Ποιοι είναι οι πολιτικοί προϊστάμενοι των βασανιστών μέσα στα αστυνομικά τμήματα; Για πόσους θανάτους ευθύνονται οι περικοπές στις συντάξεις και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, η διάλυση των νοσοκομείων, οι ομαδικές απολύσεις που έχουν οδηγήσει ανθρώπους στην αυτοκτονία;
Οργή
Μόνο οργή μπορεί να προκαλεί η υποκρισία του Σαμαρά περί «καταδίκης της βίας». Αλλά η οργή ξεχειλίζει όταν οι ίδιοι αυτοί συνένοχοι της πιο συστηματικής βίας εγκαλούν την Αριστερά. Ο Δένδιας με συνέντευξή του στα ΝΕΑ του Σαββατοκύριακου έκανε τη χάρη να αναγνωρίσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν είναι άκρο», αλλά μόνο για να απαιτήσει «να απομονώσει τα ακραία στοιχεία» και να καταδικάσει «ακραίες και απαράδεκτες αντιλήψεις».
Ο Σαμαράς και ο Δένδιας επιχειρούν να συμψηφίσουν τη δολοφονική βία της δικής τους πλευράς με «αντιλήψεις» της Αριστεράς που θεωρούν «ακραίες και απαράδεκτες». Οι συνένοχοι δολοφόνων θέλουν να καθίσουν στο σκαμνί ιδέες που αγωνίζονται για να αλλάξουν την κοινωνία. Αλλά άθελά τους ομολογούν ότι δεν έχουν το κύρος για να το κάνουν και γι’ αυτό διεκδικούν από τις ηγεσίες της Αριστεράς να συμπράξουν μαζί τους.
Ένας ακόμη τρόπος που φαίνεται η πολιτική αδυναμία της συγκυβέρνησης από τότε που έχασε το δεκανίκι του Κουβέλη, είναι η αγωνιώδης προσπάθεια να ξαναφορέσει το ΠΑΣΟΚ τον μανδύα της «Κεντροαριστεράς».
Το μανιφέστο των 58 προσωπικοτήτων που προβλήθηκε πηχυαία από τα ΝΕΑ είναι μια τέτοια επιχείρηση, θνησιγενής και μόνο από τους συνειρμούς με την ιταλική «Ελιά» που επικαλείται. Αρκεί και μόνο να βλέπει κανείς τη Σώτη Τριανταφύλλου και τον Πάγκαλο να κραυγάζουν στην εκπομπή του Πρετεντέρη για να καταλάβει πόσο δεξιά είναι αυτή η «κεντροαριστερά».
Η Αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να συμπράξει σε μια επιχείρηση προβοκατορολογίας, όπου ο Δένδιας υποδεικνύει «εξτρεμιστικά στοιχεία στους κόλπους της» και οι ηγεσίες της Αριστεράς τα αποκηρύσσουν ως προβοκάτορες. Ούτε έχει τίποτε να κερδίσει αντιπαραθέτοντας τους «καραμανλικούς» στους «σαμαρικούς» της ΝΔ. Ο δρόμος για την ανατροπή της κυβέρνησης που προσπαθεί να σωθεί με τέτοια παιχνίδια περνάει μέσα από την κλιμάκωση της εργατικής πάλης ενάντια στα Μνημόνια και τους νεοναζί.