Πρώτη και καλύτερη η συνδικαλιστική γραφειοκρατία που πρόσκειται στην ΠΑΣΚΕ και την ΔΑΚΕ. Αυτοί που έχουν κάνει ό,τι είναι δυνατόν να μπλοκάρουν ακόμα και αποφάσεις μονοήμερων απεργιών, με περισσή υποκρισία έρχονται τώρα να βγάλουν συμπεράσματα με διατυπώσεις όπως η παραπάνω. Ποιος όμως μέσα στους εργατικούς χώρους μπορεί να τους πιστέψει;
Όταν η ΟΛΜΕ το Μάη κάλεσε σε απεργία στις εξετάσεις, η ηγεσία της ΑΔΕΔΥ αντί να καλέσει απεργία την πρώτη μέρα, κάλεσε τρεις μέρες πριν σε ώρα που γίνονταν οι συνελεύσεις των καθηγητών. Η ΓΣΕΕ ανέβαλλε διαρκώς το κάλεσμα για Γενική Απεργία ελπίζοντας ότι θα κάνει μια τυπική 24ωρη.
Μέσα στις συνεδριάσεις των Ομοσπονδιών αυτά που ακούγονται είναι ακόμα χειρότερα. Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ που για να στηρίξει οποιαδήποτε κινητοποίηση έπρεπε πρώτα να κάνει άνω κάτω όλα τα Νοσοκομεία ο Συντονισμός που έχει δημιουργηθεί από τα κάτω, τώρα βγαίνει και κατηγορεί όσους κινητοποιήθηκαν.
Σαμποτάζ
Στη ΔΟΕ ακριβώς τα ίδια. Η συνεργασία των φιλοκυβερνητικών παρατάξεων που ακόμα κρατάνε την πλειοψηφία στο ΔΣ λένε ότι ο κλάδος «δεν αποφάσισε» να βγει σε απεργία διαρκείας με τους καθηγητές, ενώ οι ίδιοι δεν ήθελαν να συνεδριάσει καν η Γενική Συνέλευση των Προέδρων.
Αυτά είναι μόνο ενδεικτικά παραδείγματα. Όμως, η επίθεση στις απεργίες διαρκείας έρχεται δυστυχώς και από κομμάτια της αριστεράς. Το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών σε ανακοίνωσή του λέει: «επέλεξαν να κάνουμε στα τυφλά μία απεργία διαρκείας, από μόνοι μας χωρίς να διασφαλίζεται κοινός βηματισμός με άλλους κλάδους, ούτε καν των δυο εκπαιδευτικών ομοσπονδιών! Επέλεξαν μία παρατεταμένη απεργιακή κινητοποίηση γνωρίζοντας παράλληλα ότι η πλειοψηφία του κλάδου ούτε είχε προετοιμαστεί, ούτε είχε αντοχή για μια τέτοια σύγκρουση».
Αυτοί που από την αρχή κατήγγειλαν την απεργία ως «τυχοδιωκτική» ξεχνούν τους χιλιάδες καθηγητές που ψήφισαν υπέρ της απεργίας σε μαζικότατες Γενικές Συνελεύσεις και παραλίγο να σπάσουν το απεργοσπαστικό όριο του 66,6% που υπάρχει στην ΟΛΜΕ. Στην ουσία αναπαράγουν τα αντιδραστικά επιχειρήματα των αρχι-γραφειοκρατών.
Από την άλλη μεριά οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ την κρίσιμη στιγμή επέλεξαν το δρόμο του ψεύτικου «ρεαλισμού» όσον αφορά τη συνέχιση των πενθήμερων στα σχολεία.
Το μήνυμα όμως που έστειλαν οι καθηγητές, το μήνυμα που συνεχίζουν να στέλνουν η ΕΡΤ και οι απεργοί των Πανεπιστημίων είναι ότι οι εργαζόμενοι θέλουν και αντέχουν. Αυτό που χρειάζεται είναι η καλύτερη οργάνωση του αγώνα -με απεργιακές επιτροπές, απεργιακό ταμείο, μαζικές Γενικές Συνελεύσεις- για να μπορούν να ξεπεράσουν και εμπόδια όπως τα παραπάνω.