Η κατηγορία ήταν τελείως αστήρικτη. Με φαξ είχε σταλεί στην Εισαγγελία έγγραφο στο οποίο αναγραφόταν ότι ο Ναζίρ είχε τρεις προηγούμενες καταδίκες. Αποδείχτηκε ότι αυτό ήταν «λάθος» και η δικαστής σχολιάζοντας την υπεράσπιση είπε: «Πώς κάνετε έτσι, έγινε ένα λάθος αφού όλοι αυτοί πάνω κάτω τα ίδια ονόματά έχουν».
Το Δικαστήριο δέχτηκε να αναγνώσει τις απολογίες των τριών μεταναστών τους οποίους υποτίθεται ότι μετέφερε ο Ναζίρ. Ουδέποτε όμως κλήθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου ώστε σε δημόσια συνεδρίαση να πουν τι έγινε. Αυτό δεν επιτρέπεται σύμφωνα με τη νομολογία του ΕΔΔΑ αλλά το Δικαστήριο απεφάνθη ότι δεν υποχρεώνεται στα αδύνατα και οι τρεις αυτοί μετανάστες μάλλον έχουν ήδη απελαθεί.
Αντιφάσεις
Επιπλέον στο Ναζίρ κατά τον αστυνομικό έλεγχο δεν βρέθηκαν χρήματα ενώ στις καταθέσεις των τριών Αφγανών υπάρχει αναφορά σε χρηματικό ποσό (150€). Επίσης ο μάρτυρας αστυνομικός (μοναδικός μάρτυρας κατηγορίας) είπε ότι είδε τον Ναζίρ μαζί με τους άλλους μετανάστες αφού αποβιβάστηκαν από τη βάρκα. Επομένως δεν γνωρίζει αν ο Ναζίρ πράγματι οδηγούσε τη βάρκα ή κάποιος άλλος και ότι δεν θυμάται αν υπήρχαν κουπιά..! Παρ’ όλα αυτά το Δικαστήριο όχι μόνο κήρυξε ένοχο το Ναζίρ αλλά τον καταδίκασε με την επιβαρυντική περίσταση της κατ’ επάγγελμα τέλεσης!
Τα πινάκια του Εφετείου Κομοτηνής έχουν γεμίσει από μετανάστες που τους βαρύνει η κατηγορία του διακινητή. Μία ομάδα μεταναστών που επιχειρεί να περάσει τον Έβρο, έστω και 5 ατόμων, θα πρέπει να αποτελείται και από έναν διακινητή. Ο νόμος χαρακτηρίζεται από ρατσιστική τιμωρητική όξυνση. Η δικονομική διαδικασία υποτάσσεται στην κατασταλτική σκοπιμότητα, οι δικαστές νιώθουν ότι «το φαινόμενο της λαθρομετανάστευσης» πρέπει να παταχθεί, η οικονομική κατάσταση των μεταναστών δεν τους επιτρέπει τη νομική συνδρομή παρά μόνο όταν είναι ήδη αργά και οι πραγματικές ιστορίες των μεταναστών –οι αγώνες που έδωσαν για κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, η οδύσσεια μέχρι να φτάσουν εδώ, η στέρηση της οικογένειάς τους - κλείνονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Ο γιος του Ναζίρ είναι τριάμισι ετών. Είδε τον πατέρα του μία φορά για 5 λεπτά τον τελευταίο χρόνο και πάσχει από αναπηρία γενετικής φύσης στο χέρι που προκλήθηκε από τον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Μένει μαζί με την άνεργη μητέρα του σε ίδρυμα στην Αθήνα, που διοικείται από καλόγριες.
Γιάννης Πατζανακίδης, δικηγόρος