Ποιός είναι κάτω από το ύψος των περιστάσεων;

Αυτήν ακριβώς την πεποίθηση εξέφρασε και ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης στο Mega, λέγοντας ότι «ο λόγος που δεν πείθουν από μόνα τους τα νέα μέτρα, είναι το γεγονός ότι το ενδιαφέρον όλων στο εξωτερικό είναι στραμμένο στο ενδεχόμενο να υπάρξει κοινωνική αναταραχή» (!) και ότι λίγο-πολύ ο μόνος που αντιδρά είναι η αριστερά, δίνοντας και ένα τόνο γραφικότητας, καλώντας την Α. Παπαρήγα να υπακούει στους κανόνες της αστικής δημοκρατίας και τη «νομιμότητα».

Το πρόβλημα του Μητσοτάκη δεν είναι βέβαια τα ξένα ΜΜΕ, αλλά τα ίδια τα γεγονότα που - απαλλαγμένα από τις διαπλοκές των εγχώριων μέσων - οι δημοσιογράφοι τους καταγράφουν τον τελευταίο μήνα. Γεγονότα που αρχίζουν να παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας, που κουρελιάζουν τη «νομιμότητα» της άρχουσας τάξης και δείχνουν τη δύναμη της αντίδρασης των εργαζομένων:

Στις 4 Φλεβάρη, αμέσως μετά την εξαγγελία των μέτρων, ο υπουργός Οικονομικών Παπακωνσταντίνου δεν μπορούσε να μπει στο υπουργείο του γιατί υπήρχε απεργιακή φρουρά των εργαζομένων. Τις τελευταίες 5 μέρες, ο υφυπουργός Οικονομικών Σαχινίδης έχει να αντιμετωπίσει ένα νέο πρόβλημα (μεγαλύτερο από την επίθεση του Παπουτσή στη Βουλή). Δεν μπορεί να μπει στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους το οποίο έχει σταματήσει να λειτουργεί λόγω της κατάληψης των απολυμένων της Ολυμπιακής - με την πιο κεντρική οδό της Ελλάδας, την Πανεπιστημίου να κλείνει κάθε λίγο από τους απεργούς. Και επί πλέον, οι εφοριακοί προχώρησαν εκ νέου σε 48ωρη απεργία 8-9 Μάρτη

Ο υπουργός Εσωτερικών Ραγκούσης έχει και αυτός τα δικά του προβλήματα. Οι υπάλληλοι του Εθνικού Τυπογραφείου είχαν καταλάβει το Εθνικό Τυπογραφείο αρνούμενοι να τυπώσουν την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως προκειμένου να εμποδίσουν να ξεκινήσει η ισχύς του νομοσχεδίου που ψηφίστηκε την Παρασκευή. Οι εργαζόμενοι στους Δήμους έχουν προχωρήσει σε αποκλεισμό των ΧΥΤΑ και προχωράνε σε κλιμάκωση των απεργιών.

Προβλήματα

Προβλήματα αντιμετωπίζει και ο υπουργός Δικαιοσύνης Καστανίδης με το κτίριο 12 των Δικαστηρίων στην Ευελπίδων να αντηχεί από τα μεγάφωνα των απεργών δικαστικών υπαλλήλων που έχουν προχωρήσει σε καθημερινές στάσεις εργασίας μέσα στην καρδιά της αστικής νομιμότητας.

Η υπουργός Υγείας Ξενογιανακοπούλου βρίσκεται μπροστά στην πιθανότητα τα νοσοκομεία να βρίσκονται το Μάρτη σε απεργιακό και εφημεριακό κραχ καθώς οι νοσοκομειακοί γιατροί διεκδικούν 100 εκατομμύρια ευρώ για να βγαίνουν οι εφημερίες που πετσόκοψε το υπουργείο.

Ακόμα και η «φωνή της κοινής λογικής» και της συναίνεσης ο υπουργός Εργασίας Λοβέρδος έχει πάψει να ακούγεται πειστικός. Τη Δευτέρα στην Κομοτηνή οι εργαζόμενοι στην Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία (Λαναρά) προχώρησαν σε κατάληψη στην Τράπεζα της Ελλάδος και την Εθνική Τράπεζα διαμαρτυρόμενοι, γιατί έχουν μείνει απλήρωτοι εδώ και μήνες και κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι. Στη Βέροια, οι περίπου 500 εργαζόμενοι του ομίλου στην Πέλλα και στην Ημαθία έχουν συγκεντρωθεί στο κτίριο της νομαρχίας. Οι εργαζόμενοι ετοιμάζονται να προχωρήσουν σε καταλήψεις ΔΟΥ, αποκλεισμό των ταμείων των διοδίων στα Μάλγαρα ή ακόμα και σε αποκλεισμό των τούνελ της Εγνατίας Οδού.

Αυτή είναι η εικόνα που καταγράφεται τον τελευταίο μήνα στην Ελλάδα, αφήνοντας έξω τις κινητοποιήσεις των αγροτών που έκοψαν για δέκα μέρες τη χώρα στη μέση, την απεργία των τελωνειακών που σταμάτησε τις εξαγωγές και τις εισαγωγές και δεν υπήρχε βενζίνη ούτε για δείγμα, τους λιμενεργάτες που έκαναν ποδαρικό στην κυβέρνηση Παπανδρέου με την απεργία τους ενάντια στο ξεπούλημα του λιμανιού και πολλές άλλες που μπορεί να ξεχνάμε. Είναι η εικόνα ενός ταξικού πολέμου που έχει ήδη ξεκινήσει και μαίνεται.

Πώς να μην είναι αγανακτισμένος ο βρικόλακας της εγχώριας πολιτικής σκηνής, πώς να μην ζητάει από το Σαμαρά συναίνεση «παρά τις προκλήσεις για εξεταστική» και από τον Παπανδρέου αγριότερα μέτρα για την εργατική τάξη; Και τι θα έπρεπε να γράφουν οι δημοσιογράφοι για την κατάσταση στην Ελλάδα, μήπως αυτά που γράφουν και λένε οι εντεταλμένοι παρουσιαστές και κονδυλοφόροι της κυβέρνησης, ότι οι γριούλες σταματάνε το Γιωργάκη στο δρόμο και του χαρίζουν συντάξεις;

Η συνέχεια του αγώνα πρέπει να είναι η συνέχεια και το άπλωμα της κλιμάκωσης σε όλους τους χώρους. Με απεργίες διαρκείας και καταλήψεις των κυβερνητικών κτιρίων. Με συνελεύσεις, απεργιακές επιτροπές και οργάνωση από τα κάτω των απεργιών, με περιφουρήσεις στους χώρους δουλειάς, πιέζοντας τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να πάρουν παντού αποφάσεις για απεργίες. Να μην τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί.