Η απεργία είναι πιο δυνατό όπλο από το γιαούρτι

Το πρώτο «μέτωπο» που έσπευσε να ανοίξει η ηγεσία της ΓΣΕΕ μετά τις εκλογές ήταν αυτό των stage. Οχι για να τους στηρίξει στο αίτημά τους για μόνιμη δουλειά, αλλά για να συμπράξει στην απόφαση της κυβέρνησης να τους στείλει στην ανεργία, με παραμύθια ότι είναι «γαλάζια παιδιά» και προνομιούχοι.

Όταν τον επόμενο μήνα πλησίαζε η ώρα της ψήφισης του προϋπολογισμού, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ ανακοίνωσε ότι τον διακρίνει «διαφορετική φιλοσοφία και πολιτική». Παρέχοντας τέτοιου είδους συναίνεση, για πρώτη ίσως φορά στα χρονικά, οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ δεν κάλεσαν ούτε καν μια απογευματινή συγκέντρωση για τον προϋπολογισμό.

Αμέσως μετά ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ έσπευσε να κατηγορήσει όσα σωματεία και Ομοσπονδίες απήργησαν και διαδήλωσαν στις 17 Δεκέμβρη σαν «διασπαστές» του εργατικού κινήματος.

Στη συνέχεια, με τα πρώτα μέτρα του Προγράμματος Σταθερότητας να έχουν ήδη ανακοινωθεί, η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ στη ΓΣΕΕ αποφάσισαν να ΜΗΝ πάνε μαζί με την ΑΔΕΔΥ στην απεργία στις 10 Φλεβάρη, αλλά να κάνουν απεργία στις 24 Φλεβάρη για την υπογραφή της νέας ΣΣΕ - γιατί «οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα έχουν άλλα αιτήματα από τους δημόσιους», παίζοντας ανοιχτά διασπαστικό και ανασταλτικό ρόλο στην άμεση απάντηση στα μέτρα σταθερότητας. Η 24 Φλεβάρη τελικά εξελίχθηκε σε πανεργατική μόνο επειδή η ΑΔΕΔΥ κάλεσε και αυτή 24ωρη την ίδια μέρα.

Οσον αφορά την κατάθεση του νομοσχεδίου με τη μορφή του κατεπείγοντος, η αρχική πρόταση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ ήταν για τη στάση εργασίας στις 5 Μάρτη και επόμενη απεργία μετά το συνέδριο της ΓΣΕΕ, κατά τα τέλη Μάρτη...αρχές Απρίλη!

Η απάντηση σε αυτήν την στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, δεν μπορούν να αποτελούν οι συμβολικές ενέργειες, τα γιαουρτώματα και τα μπουκέτα.

Πρώτον γιατί δεν είναι αποτελεσματικά. Το πρόβλημα αυτή τη στιγμή δεν είναι να αναδειχθεί πόσο απρόθυμη είναι η ηγεσία της ΓΣΕΕ να δώσει την παραμικρή μάχη, αυτό το ξέρει ήδη αρκετός κόσμος. Και για όσους δεν το ξέρουν ή δεν είναι σίγουροι, η θυματοποίηση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ λειτουργεί μάλλον στην αντίθετη κατεύθυνση.

Το πραγματικό ζήτημα είναι να υπάρξουν ουσιαστικές ενέργειες μέσα στο εργατικό κίνημα που να καταφέρουν να οργανώσουν το θυμό.

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με δράση από τη βάση, με αποφάσεις για απεργιακή κλιμάκωση σε Ομοσπονδίες, Σωματεία, Εργατικά Κέντρα που να ξεπερνάνε από τα κάτω την ηγεσία της ΓΣΕΕ.

Τέλος, τέτοιου τύπου ενέργειες δίνουν αφορμές στην κυβέρνηση να προβοκάρει με τον τρόπο που το έκανε την Παρασκευή 5 Μάρτη έξω από τη Βουλή: στέλνοντας τα ΜΑΤ, ρίχνοντας χημικά, εμποδίζοντας την κλιμάκωση της απεργιακής συγκέντρωσης - μιας συγκέντρωσης που μαζικοποιούνταν ώρα την ώρα με όλο και περισσότερο κόσμο που ήθελε να περικυκλώσει τη Βουλή.