ΚΡΙΣΗ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ - ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΙΤΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΛΥΣΕΙΣ Οι εργάτες έχουν τις δικές τους λύσεις

Όταν το Πεκίνο (μετά τα πακέτα στήριξης 585 δισ. δολ.) αποφάσισε να περιορίσει κάπως τη χορήγηση δανείων από τις κινεζικές τράπεζες υπό το φόβο της «υπερθέρμανσης» (της δημιουργίας μιας επικίνδυνης φούσκας δηλαδή), τότε τα ρίγη διαπέρασαν όλες τις διεθνείς αγορές εκτοξεύοντας τα spread στα ύψη. Η αστάθεια που προκαλεί το... χάος της κρίσης καθορίζει τα επιτόκια -όχι οι θυσίες.

Ποια είναι η πραγματική «μαύρη τρύπα» της Ελλάδας;

Τα κράτη δεν έχουν την ίδια δύναμη να σώσουν τις οικονομίες τους από τη δίνη της ύφεσης. Η Ελλάδα σε αυτόν τον τοίχο έπεσε. Τα «σωσίβια» που πρέπει να ρίξει το «ναυαγοσωστικό» του ελληνικού κράτους είναι πολύ μεγάλα για το μέγεθός του σε σχέση με άλλες ισχυρές οικονομικά χώρες (ΗΠΑ, Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία), που έχουν ξοδέψει σχεδόν 14 τρισ. δολ. κρατικού χρήματος σε «πακέτα διάσωσης».

Δεν είναι μόνο οι «μαύρες τρύπες» στην οικοδομή, στις κατασκευές, στον τουρισμό, όσο βαθαίνει η ύφεση. Εκτός από την στήριξη των 28 δισ. στις τράπεζες με την έκθεσή τους στην Αν. Ευρώπη να φτάνει τα 55 δισ. ευρώ (όσο το 1/5 του ΑΕΠ) με τις εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου, το παράδειγμα των εφοπλιστών είναι ενδεικτικό.

Η «ναυαρχίδα» του ελληνικού καπιταλισμού είναι... τοξική. Έχει δημιουργήσει μια «μαύρη τρύπα»... απύθμενη. Την ίδια ώρα που καμία εφοπλιστική ένωση δεν προτίθεται να δώσει αυξήσεις για το 2010 στις αμοιβές των ναυτικών, απαιτώντας 10% μείωση επιδομάτων για να αποκαταστήσουν τις κερδοφορίες τους.

Όπως αναφέρει δημοσίευμα της Lloyds List oι τράπεζες θα θέτουν στο εξής θέμα πώλησης πλοίων ως προϋπόθεση για τη διευθέτηση όρων των δανείων και αναδιαρθρώσεων προκειμένου να αποφευχθεί ένα κύμα πτωχεύσεων. Δεν ψάχνει μόνος ο Παπακωνσταντίνου δάνεια στην Κίνα, ψάχνουν μαζί του και οι εφοπλιστές για να βουλώσουν τα «τοξικά» δάνεια της προηγούμενης περιόδου.

Πρωτοσέλιδο της Lloyds List, επισημαίνει πως «οι Κινέζοι άνοιξαν τα ταμεία των τραπεζών μετά το ξέσπασμα της μεγάλης οικονομικής κρίσης τον Σεπτέμβριο του 2008, όταν οι παραδοσιακές ναυτιλιακές τράπεζες αιφνιδιαστικά αναγκάστηκαν να κλείσουν τις στρόφιγγες της χρηματοδότησής τους προς τη ναυτιλία». Όχι, όμως, χωρίς ανταλλάγματα. Το ένα το είδαμε λέγεται ΟΛΠ-Cosco.

Πού πάνε τα χρήματα;

Το ελληνικό δημόσιο καλείται να πληρώσει, για τους τόκους σχεδόν 13 δισ. ευρώ (σχεδόν το 22,5% του συνόλου των εσόδων) μέσα στο 2010. Άλλα 19,5 δισ. ευρώ θα «επιστραφούν» στους τραπεζίτες ως χρεολύσια. Με άλλα λόγια από τα 55 δισ. που θέλει να μαζέψει η κυβέρνηση, τα 32,5 δισ. θα πάνε κατευθείαν πίσω στις τσέπες του Λάτση, του Βγενόπουλου, του Κωστόπουλου και των άλλων τραπεζιτών εντός κι εκτός συνόρων.

Οι τόκοι ήταν 9,5 δισ. ευρώ το 2007 και προβλέπονται 13 δισ. για το 2010. Δηλαδή 3,5 δισ. από τα 8 δισ. που ψάχνει το ΠΑΣΟΚ χάθηκαν σε τόκους, μεγαλώνοντας το έλλειμμα. Όταν οι τράπεζες δανείζονταν από την ΕΚΤ με επιτόκιο λιγότερο από 1%, αγόραζαν ελληνικά ομόλογα, κερδίζοντας από τη διαφορά των επιτοκίων, 5%-6%.

Στο εξωτερικό, ομόλογα του ελληνικού δημοσίου κρατάνε στα χέρια τους τραπεζίτες σε ποσοστό 23% στη Βρετανία και Ιρλανδία, ακολουθούν στη Γαλλία με 11% και στην Ιταλία με 6%, ένα 9% (ή 27 δισ. ευρώ) των 300 δισ. ευρώ χρέους «κρατούν» τράπεζες σε Γερμανία, Αυστρία και Ελβετία, ενώ 6% κρατούν σε Ολλανδία, Βέλγιο και Λουξεμβούργο.

Οι διεθνείς τραπεζικοί όμιλοι κατέχουν ελληνικά ομόλογα που αντιστοιχούν στο 88% του ΑΕΠ, σχεδόν στο 73% του δημοσίου χρέους. Πουλάνε Ελλάδα (μετοχές ομόλογα), αλλά δεν αντέχουν και μια χρεοκοπία α λα Lehman. Αν έχαναν πολλά από τα δανεικά τους, θα έτριζε όλο το οικοδόμημα της ευρωζώνης και των Βαλκανίων που είναι στενά συνδεδεμένα.

Γι´ αυτό, ό,τι και να λένε περί χρεοκοπίας ή μη, στο δια ταύτα αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μην χάσουν τα λεφτά τους και να αποκτήσουν παραπάνω κερδοσκοπώντας με τα spread. Θέλουν περισσότερες και σκληρότερες παρεμβάσεις και φοβούνται ότι θα συναντήσουν γενικευμένο κύμα αντιδράσεων, απεργιών, διαδηλώσεων, εκρήξεων, με αποτέλεσμα να εκβιάζουν ακόμα περισσότερο.

Φταίνε μόνο οι τραπεζίτες;

Οι mainstream οικονομολόγοι λένε ότι για την κρίση φταίει η χρηματοοικονομική βιομηχανία. Ναι οι τραπεζίτες είναι άπληστοι κερδοσκόποι, αλλά η πιστωτική κρίση αντανακλά ένα πιο βαθύ και θεμελιώδες πρόβλημα στο σύστημα.

Η ρίζα της κρίσης είναι βαθύτερη. Η μακρόχρονη κρίση στις κερδοφορίες από τη δεκαετία του ´70 είναι η πραγματική αιτία της ασφυξίας των χρεών. Δεν σημαίνει ότι οι εταιρείες δεν εμφανίζουν κέρδη σε απόλυτα νούμερα, αλλά ως σύνολο παρατηρείται πτώση στο «ποσοστό απόδοσης ως προς τα επενδυόμενα κεφάλαια» (Return on Investment).

Με απλά λόγια οι επιχειρήσεις δεν έχουν ικανό κίνητρο να επενδύσουν τα κέρδη τους για την επέκταση της παραγωγής, ακριβώς επειδή το ποσοστό απόδοσης που προσδοκούν σε σχέση με τα επενδυόμενα κεφάλαια έχει χαμηλώσει.

Έτσι κόβουν τους μισθούς των εργαζόμενων προσπαθώντας να ανακτήσουν τα κέρδη. Αυτή η εγγενής αδυναμία στις κερδοφορίες, αυτό που ο Μαρξ διέγνωσε από νωρίς ως «πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους», είναι που οδηγεί σε αύξηση του δανεισμού και των χρεών στο σύγχρονο κόσμο. Με τις τράπεζες από την μεριά τους να δανείζουν όλο και περισσότερο χρήμα από αυτό που θα μπορούσαν να πάρουν πίσω.

Η στασιμότητα ή η συρρίκνωση των πραγματικών εισοδημάτων οδήγησε από τα τέλη της δεκαετίας του ´90 στην ενθάρρυνση του δανεισμού από τις κεντρικές τράπεζες για να στηριχθεί η ζήτηση για αγαθά και υπηρεσίες (καταναλωτών και επιχειρήσεων) σε μια προσπάθεια να αποτραπεί το ξέσπασμα μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης. Όμως, το τέλος της φούσκας των φθηνών πιστώσεων ξεσκέπασε την ύφεση που κρυβόταν κάτω από το χαλί.

Στην πράξη η Ελλάδα κι ο πλανήτης ολόκληρος κινείται από οικονομίες-ζόμπι, ζωντανές-νεκρές. Επιχειρήσεις -ζόμπι οι οποίες στηρίζονταν σε προηγούμενα δανεικά ανοίγματα που δεν βγήκαν ρίχνοντας τις κερδοφορίες. Τράπεζες-ζόμπι που ζητούν πίσω τα δανεικά τους και βρέθηκαν εγκλωβισμένες στις «μαύρες τρύπες» που οι ίδιες δημιούργησαν με τα «τοξικά» τους. Κι όλοι μαζί σέρνονται σαν τα ζόμπι τρώγοντας τις σάρκες των ζωντανών.

Καλοί... ή κακοί;

Οι επιχειρηματίες είναι οι καλοί των ημερών μας, σχολιάζει ο οικονομολόγος Μπερνάρ Μαρίς στο γαλλικό περιοδικό «Μαριάν». Και οι κακοί; Οι κακοί είναι οι τραπεζίτες. Οι τραπεζίτες, και οι χρηματιστές μπορεί να είναι σήμερα δακτυλοδεικτούμενοι, λέει ο Μπ. Μαρίς, αλλά οι επιχειρηματίες είναι εκείνοι που παντού στον κόσμο διαπλέκονται με την κρατική εξουσία για να κερδίσουν, σχολιάζει ο Ρούσος Βρανάς από Τα Νέα.

Οι βιομήχανοι δεν περίμεναν τους χρηματιστές και τους κερδοσκόπους για να αρχίσουν να εισπράττουν τις κρατικές επιδοτήσεις, να αναδιαρθρώνουν τις επιχειρήσεις τους, να απολύουν κι ύστερα μερικοί να τις μετακομίζουν στο εξωτερικό.

Κάθονται σε ένα βουνό από ρευστό που δεν επενδύουν και το παίζουν σε φούσκες. Αυτό το ρευστό τζογάρουν τα fund. Οι επενδυτικοί οίκοι, οι τράπεζες, δεν γεννούν χρήμα.

Οι CEO, οι βιομήχανοι, επικαλούμενοι την ανταγωνιστικότητα, απεχθάνονται και απορρίπτουν κάθε φορολογία, αλλά αποδέχονται ευχαρίστως τις κρατικές επιδοτήσεις, μολονότι αυτές προέρχονται από φόρους. Οι επιχειρηματίες δεν είναι καλύτεροι ούτε από τους χρηματιστές ούτε από τους τραπεζίτες.

Κερδίζουν κάτι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα από τις επιθέσεις στους δημόσιους υπαλλήλους;

Οι λάσπες της κυβέρνησης περί «προνομιούχων» δημοσίων υπαλλήλων γυρίζουν μπούμερανγκ, όσο γενικεύεται η επίθεση σε όλους τους εργαζόμενους, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα.

Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένοι εργαζόμενοι που «τσιμπάνε» σε αυτά τα διασπαστικά κλισέ, τα πιστεύουν. Αλλά η όλη ιδέα είναι μια παρανόηση η οποία μεθοδεύεται συστηματικά από πάνω προς τα κάτω κι από διάφορα «παπαγαλάκια» στα ΜΜΕ με σκοπό τη διαίρεση των εργαζόμενων.

Ο διαχωρισμός αναφορικά με τα διαφορετικά επίπεδα μισθών μεθοδεύεται και ανάμεσα στους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Ο ΣΕΒ, για παράδειγμα, προτείνει πάγωμα ή μειώσεις μισθών στις συλλογικές συμβάσεις και τώρα λιγουρεύεται και το 14ο μισθό, στο όνομα της υψηλής ανεργίας και του χαμηλού κατώτατου μισθού, ενώ στις σε ΝΠΙΔ και ΔΕΚΟ η κυβέρνηση καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις και διατάζει περικοπή 7% στις αμοιβές.

Χρειάζεται μόνο να θέσουμε τις ερωτήσεις για να δούμε τις απαντήσεις.

Αν ένας εργαζόμενος σε μια ιδιωτική επιχείρηση αποδεχθεί να δώσει π.χ. 10-15-20 ευρώ την εβδομάδα, τα λεφτά αυτά θα πάνε για να βρουν δουλειά οι άνεργοι, για να αυξηθεί ο κατώτατος μισθός, ή θα μεταφερθούν αυτομάτως (με το πάτημα ενός κουμπιού σε ένα PC) στον τραπεζικό λογαριασμό του αφεντικού;

Αν ένας εργαζόμενος στο δημόσιο τομέα αποδεχθεί το χαράτσι 15%-20% κατά μέσο όρο στους μισθούς, τα λεφτά αυτά θα πάνε για να έχουμε περισσότερες νοσηλεύτριες στα νοσοκομεία, δασκάλες στα σχολεία, καλύτερη ασφάλιση, γενναιόδωρες συντάξεις, εξάλειψη της «γενιάς των 700 ευρώ», ή θα μεταφερθούν αυτομάτως (με το πάτημα ενός κουμπιού σε ένα PC) για να πληρωθούν υπέρογκα τοκοχρεολύσια στις τράπεζες;

Αυτό που καθορίζει το επίπεδο των μισθών των εργαζομένων είναι το επίπεδο της οργάνωσή τους, η συνδικαλιστική τους δύναμη, η οποία όταν ενώνεται πολλαπλασιάζει τις δυνατότητες.

Κανένας εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα δεν θα κερδίσει κάτι εάν κοπούν οι μισθοί, τα επιδόματα π.χ. των μηχανικών του δημοσίου. Κανένας εργαζόμενος στο δημόσιο δεν θα κερδίσει τίποτα εάν κλείσουν εργοστάσια π.χ. η ELITE, ο Λαναράς κα. Κανείς δεν κερδίζει κάτι εάν περικοπούν και συγχωνευτούν, οι κοινωνικές υπηρεσίες, η τοπική αυτοδιοίκηση, εάν γίνει πράξη η φράση του Πάγκαλου: «Σφάζουμε υπηρεσίες και ενδεχομένως και ανθρώπους».

Όλοι οι εργαζόμενοι, όπου κι αν δουλεύουμε, έχουμε μόνο να κερδίσουμε αν τραβήξουμε μαζί το σχοινί από τη άλλη μεριά από αυτή που το τραβούν οι «αγορές», οι εργοδότες, η ΕΚΤ, το ΔΝΤ, η Κομισιόν και η κυβέρνηση.

Φταίνε τα επιδόματα του δημοσίου;

Τα επιδόματα πράγματι αποτελούν ένα τεράστιο κομμάτι της μισθολογικής αλυσίδας των δημόσιων υπαλλήλων. Για δεκαετίες οι κυβερνήσεις έκρυβαν επιμελώς μέσα από τις επιδοματικές πολιτικές την ανυπαρξία αυξήσεων σε μισθούς και συντάξεις

Το αίτημα για ενσωμάτωση των επιδομάτων στο βασικό μισθό είναι ένα πάγιο αίτημα των εργαζόμενων στο δημόσιο τομέα. Σήμερα εργαζόμενοι 25 και 30 χρόνια βρίσκονται με βασικό μισθό στα 1200 ευρώ, με τα επιδόματα να αποτελούν το 60%-70% ακόμα και το 100% του μισθού τους.

Το «φιρμάνι» για μείωση 12% στα επιδόματα ταυτόχρονα με την ενιαία φορολόγηση των ετήσιων απολαβών (σε αντίθεση με την αυτοτελή φορολόγηση των επιδομάτων που ίσχυε μέχρι σήμερα) και το κόψιμο του 14ου μισθού μαζί με τις αυξήσεις τιμών και την φοροεπιδρομή, σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι στο δημόσιο χάνουν σχεδόν 1,5 με 2 μισθούς το χρόνο.

Η λάσπη της κυβέρνησης που ονομάζει προνομιούχους χιλιάδες εργαζόμενους του δημόσιου τομέα επειδή έχουν καταφέρει με αγώνες δεκαετιών να κατοχυρώσουν δικαιώματα που θα έπρεπε να απολαμβάνουν όλοι οι εργαζόμενοι, δεν μπορεί να περάσει χωρίς απάντηση.

Γιατί οι θυσίες δεν θα φέρουν αποτέλεσμα;

Οι θυσίες κινδυνεύουν να διευρύνουν το φαύλο κύκλο της ύφεσης και κατά συνέπεια να μειώσουν τα έσοδα του δημοσίου και να αυξήσουν το ποσοστό του χρέους ως προς το ΑΕΠ όσο το δεύτερο συρρικνώνεται.

Το ΑΕΠ το 2009 βούτηξε 2%, ενώ όλοι οι διεθνείς οργανισμοί συμφωνούν ότι ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας θα είναι αρνητικός και το 2010 (προβλέψεις για συρρίκνωση 3%-5%), με αρνητικά αποτελέσματα στις επενδύσεις, τις εξαγωγές και την απασχόληση.

Εάν αυτό συνδυαστεί με την άνοδο του πληθωρισμού που αναμένεται το Μάρτιο να ξεπεράσει το 3% εξαιτίας επιβαρύνσεων από την άνοδο του ΦΠΑ και τις αυξήσεις στους ειδικούς φόρους κατανάλωσης, όπως καύσιμα, ποτά, τσιγάρα, τότε κυοφορείται ένα εκρηκτικό κοκτέιλ «στασιμοπληθωρισμού», ένα οδυνηρό συνδυασμό αρνητικής ανάπτυξης και ανόδου του πληθωρισμού.

Τι έγινε σε άλλους «αδύναμους κρίκους»;

Η κυβέρνηση της Ιρλανδίας, μιας χώρας που υποτίθεται ότι ήταν η «Κέλτικη Τίγρη», ένα οικονομικό «θαύμα», προχώρησε πριν από ενάμιση περίπου χρόνο σε ένα πρόγραμμα άγριων περικοπών 8 δισ. ευρώ για να «νοικοκυρέψει» τον ελλειμματικό προϋπολογισμό όπως και στην Ελλάδα.

Το μόνο που κατάφερε ήταν να βυθίσει ακόμα πιο βαθειά στην ύφεση την οικονομία: το ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά 10,5% από τον Γενάρη του 2007 μέχρι σήμερα. Πριν μερικές μερικούς μήνες ο υπουργός Οικονομικών ζήτησε ένα ακόμα γύρο θυσιών από τους εργαζόμενους -για να εξοικονομήσει άλλα 4 δισ.

Ενάμισι χρόνο μετά την επιβολή των πρώτων μέτρων, η ανεργία φθάνει το 12,5%, ενώ οι μειωμένοι μισθοί κατά 10% κάνουν ακόμη πιο αβάσταχτα τα χρέη των νοικοκυριών. Το τέλος του 2009 βρήκε την οικονομία σε άγρια ύφεση, με αρνητική ανάπτυξη 8%.

Δυσβάσταχτες αποδείχτηκαν όμως οι «παρεμβάσεις» του ΔΝΤ και στις άλλες «ευεργετούμενες» ευρωπαϊκές χώρες, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία, την Ουκρανία, τη Λετονία. Το μόνο που έφεραν ήταν ακόμη μεγαλύτερη επιδείνωση της οικονομικής ύφεσης με διψήφια ποσοστά αρνητικής ανάπτυξης 15%-18% και εκτίναξη της ανεργίας.

Είναι αποκλειστικά «ελληνική ασθένεια»;

Αυτό που τρομάζει περισσότερο είναι ότι «στα χνάρια της Ελλάδας βαδίζουν οι ΗΠΑ», όπως έγραφε η εφημερίδα Financial Times. Το ίδιο ισχύει για τη Βρετανία. Το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ ανέρχεται στα 12,44 τρισ. δολάρια και το δημοσιονομικό έλλειμμα για το φορολογικό έτος 2010 το οποίο λήγει στις 30 Σεπτεμβρίου προβλέπεται ότι θα σπάσει όλα τα ρεκόρ και θα ανέλθει στα 1,556 τρισ. δολάρια.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το συνολικό χρέος της Ελλάδας (το σύνολο του ποσού δηλαδή που έχει δανειστεί το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες, άρα δημόσιο συν ιδιωτικό χρέος) είναι στο ύψος του 179% του ΑΕΠ. Ο μέσος όρος της ΕΕ είναι... 175%!

Πόσο σπάταλο είναι το ελληνικό κράτος, όταν αποδεικνύεται το φθηνότερο στην Ευρώπη; Το κόστος του δημόσιου τομέα στην Ελλάδα είναι 17,3% του ΑΕΠ, στη Γερμανία 19,9%, στη Γαλλία 24%, στη Βρετανία 23,7%, στην ευρωζώνη 21,8%.

Την χρονιά που μας πέρασε οι κυβερνήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο κατάφεραν να αποφύγουν τα χειρότερα στηριζόμενες, ουσιαστικά, στα πιεστήρια των κεντρικών τραπεζών και στο κρατικό χρήμα, γεμίζοντας με «μαύρες τρύπες» τους δημόσιους προϋπολογισμούς τις οποίες καλούν να πληρώσουμε.

Αλλά όλοι ξέρουν ότι αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο: οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι -από την αναζωπύρωση ενός ανεξέλεγκτου πληθωρισμού, όπως είχε γίνει τη δεκαετία του 1970, μέχρι την κατάρρευση των ισχυρών νομισμάτων -όχι μόνο της αγγλικής λίρας και του ευρώ αλλά ακόμα και του δολαρίου.

Για αυτό αναζητούν όλοι επειγόντως «στρατηγικές εξόδου». Αλλά αυτό σημαίνει ένα πολύ απλό πράγμα: η χρηματοδότηση από τις κεντρικές τράπεζες θα πρέπει να αντικατασταθεί από την «ελεύθερη αγορά»: -από τους τραπεζίτες-κερδοσκόπους.

Πού οφείλεται ο πανικός τους;

Η προκλητική στάση των «αγορών» να ζητούν όλο και περισσότερα είναι απόρροια πανικού, διότι όλοι ξέρουν ότι η «ελληνική ασθένεια» μόνο ελληνική δεν είναι.

«Τα προβλήματα της Ελλάδας είναι στην πραγματικότητα προβλήματα της Γερμανίας. Τα προβλήματα της Γερμανίας είναι στην πραγματικότητα προβλήματα των ΗΠΑ. Και τα προβλήματα των ΗΠΑ είναι στην πραγματικότητα προβλήματα του κόσμου», λέει ο αμερικανός κοινωνιολόγος, Ιμμάνουελ Βάλερσταϊν, στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ.

«Όλοι φαίνεται να περιμένουν ποιος θα κάνει πρώτος πίσω. Κάποιος θα κάνει λάθος. Και τότε θα έχουμε αυτό που ο Μπάρι Άιχενγκριν αποκάλεσε «μητέρα όλων των κρίσεων». Ακόμη και η Κίνα θα επηρεαστεί».

Πώς κλέβουν φόρους οι πλούσιοι;

Τη δεκαετία του 1960 και του 1970 ο συντελεστής φορολόγησης των μεγάλων εισοδημάτων ήταν 60%. Οι μεταρρυθμίσεις του νεοφιλελευθερισμού επέβαλλαν μέσα στις επόμενες δεκαετίες την μείωσή του σταδιακά στο 25%. Αυτού του είδους οι φορολογικές «μεταρρυθμίσεις» ξεκίνησαν με τον Μάνο στην κυβέρνηση του Μητσοτάκη πριν από είκοσι περίπου χρόνια και συνεχίστηκαν από τις κυβερνήσεις του Σημίτη. Η αποκορύφωση ήταν στην πενταετία του μικρού Καραμανλή. Η Νέα Δημοκρατία βρήκε τον Μάρτη του 2004 τον ανώτατο συντελεστή φορολόγησης των κερδών στο 35%. Μέσα σε τρία χρόνια τον έριξε στο 25%.

Το νέο νομοσχέδιο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που ισχυρίζεται ότι θα φορολογήσει τα υψηλά εισοδήματα´ και τους κατέχοντες´ προβλέπει την μείωσή του στο 20%. Την ίδια στιγμή, οι εφοπλιστές και οι υπεράκτιες εταιρείες, με βάση τους νόμους της Χούντας, εξαιρούνται από κάθε φορολογία. Η εκκλησία το ίδιο. Η ίδια πολιτική φορολογοαπαλλαγών ακολουθείται απέναντι στις τράπεζες: οι έξι μεγάλες ελληνικές τράπεζες είχαν το 2008 (τη χρονιά που ξέσπασε η κρίση) συνολικά κέρδη 4.8 δισεκατομμύρια ευρώ. Από αυτά, πλήρωσαν 336 εκατομμύρια όλα και όλα σε φόρους καθώς, σύμφωνα με την Ενωση Λογιστών Αθήνας, «Οι τράπεζες υπολογίζεται ότι πληρώνουν περίπου το 7% των κερδών τους σε φόρους».

Φορολογήστε τους πλούσιους!

Τα φορολογικά βάρη πέφτουν στην Ελλάδα, δεκαετίες τώρα, σχεδόν αποκλειστικά στις πλάτες των φτωχών, των εργατών, των χαμηλόμισθων και των συνταξιούχων. Η αύξηση του ΦΠΑ από 19% στο 21%, η αύξηση των φόρων κατανάλωσης σε ποτά, τσιγάρα και καύσιμα αποτελούν νέα μέτρα εις βάρος των εργαζόμενων.

Την ίδια στιγμή οι μεγάλες επιχειρήσεις μετρούν αμύθητα κέρδη. Μόνο οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες είχαν κέρδη 11,8 δις ευρώ το 2009, 10 δις το 2008 και 11,3 δις το 2007. Η Εθνική Τράπεζα είχε την τελευταία πενταετία κέρδη 6,3 δις ευρώ. Την τετραετία 2004 - 2008 χαρίστηκαν πάνω από 9 δις ευρώ σε περίπου 50.000 επιχειρήσεις (τα 5,1 δις από τη μείωση του συντελεστή φορολόγησης των κερδών από 35% σε 25% και τα 3,5 δις από τις δυο ρυθμίσεις περαίωσης ανέλεγκτων χρήσεων). Υπάρχουν 10.000 υπεράκτιες (offshore) εταιρείες ελληνικών συμφερόντων που διακινούν γύρω στα 500 δις ευρώ και το δημόσιο χάνει ετησίως από φόρους 6 δις ευρώ.

Τα ελλείμματα μπορούν, λοιπόν, να καλυφθούν πολύ εύκολα. Τόσα χρόνια βιομήχανοι, τραπεζίτες και εφοπλιστές συσσώρευαν τεράστια κέρδη, όχι μόνο από την δουλειά όλων των εργαζόμενων αλλά και από τις φοροαπαλλαγές, τις κρατικές επιδοτήσεις, την εισφοροδιαφυγή. Το μόνο που χρειάζεται μια αντιστροφή της πολιτικής των γενναίων φοροαπαλλαγών που έχουν χαρίσει σε εφοπλιστές, βιομήχανους και τραπεζίτες όλες οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις των τελευταίων 20 χρόνων και συνεχίζει σήμερα η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Το σύνθημα «φορολογήστε τους πλούσιους» είναι βασικό για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι την κρίση.