ΤΟ ΠΑΣΟΚ, Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ - Iθαγένεια σε όλα τα παιδιά!

Οι ρατσιστικές κραυγές της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΑΟΣ δεν μπορούν να αλλάξουν αυτή την εικόνα. Το γεγονός ότι ένα ολόκληρο μαύρο μέτωπο που ξεκινάει από τη Ρηγίλλης και φτάνει μέχρι τους κουμπουροφόρους μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής αντιτίθεται στο νομοσχέδιο δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν. Πέρα από τις ρητορείες, η Δεξιά αποδεικνύει ότι δεν έχει αλλάξει σε τίποτα και όλες οι αναλύσεις περί «δημοκρατικού τόξου» στο οποίο υποτίθεται αθροίζεται η Νέα Δημοκρατία ήτανε φούσκες.

Αν είχε κανείς την παραμικρή αμφιβολία, αρκεί να αναλογιστεί την προσαγωγή στελέχους της Νομαρχιακής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας πριν λίγες μέρες στην απόπειρα ρατσιστικής συγκέντρωσης στην Πλατεία Αμερικής: η Ρηγίλλης δεν έκρινε καν σκόπιμο να βγάλει ανακοίνωση γι´ αυτό το ξεγύμνωμα. Η ταύτιση του Σαμαρά με τις συμμορίες των «αγανακτισμένων πολιτών» γυρίζει τη Νέα Δημοκρατία στις ρίζες της, στις «λαϊκές» συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων» παρακρατικών της ΕΡΕ και της Καρφίτσας ή πιο πρόσφατα των Κένταυρων και των Ρέηντζερς.

Μήπως η αντίθεση της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΑΟΣ έχει να κάνει τίποτα με κάποια γνήσια ανησυχία για το περιεχόμενο των νέων διατάξεων για την ιθαγένεια;

Μαύρο μέτωπο

Το να μιλάνε για «νόθευση του εκλογικού σώματος» οι αμετανόητοι υποστηρικτές της Χούντας (για να μην μιλήσουμε για τους λάτρεις της Βέρμαχτ) είναι από μόνο του τεράστια υποκρισία. Αλλά οι αντιδράσεις στην ιθαγένεια των παιδιών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα είναι κομμάτι ενός συνολικότερου «οράματος» για την ελληνική κοινωνία. Οι ίδιοι που τώρα αντιδρούν είναι αυτοί που και στις αρχές της δεκαετίας του ´80 αντιδρούσαν στις τότε μεταρρυθμίσεις του Αστικού Κώδικα και του Κώδικα Ιθαγένειας για τα δικαιώματα των γυναικών. Μέχρι το 1984, η ελληνική ιθαγένεια ενός νεογέννητου τέκνου αποκτιόταν αυτόματα μόνο από Έλληνα πατέρα. Χρειάστηκε και τότε να υπερνικηθούν οι αντιδράσεις του γνωστού μαύρου μετώπου για να αποκατασταθεί η στοιχειώδης νομική ισότητα αντρών και γυναικών.

Μήπως οι αντιδράσεις προέρχονται από τις «εξαιρετικά χαλαρές» διατάξεις του νέου νομοσχεδίου; Πρόκειται για ανέκδοτο. Η πιο σκανδαλώδης χορήγηση τίτλων ελληνικής ιθαγένειας βρίσκεται αλλού: είναι νομοθετημένη στο Σύνταγμα (στο άρθρο 105 παρ.3 εδ.3) και αφορά τους μοναχούς του Αγίου Όρους. Σύμφωνα με αυτό, όλοι οι μονάζοντες στο Άγιο Όρος αποκτούν χωρίς καμία άλλη διατύπωση την ελληνική ιθαγένεια από τη στιγμή που προσληφθούν ως δόκιμοι ή μοναχοί.

Η διάταξη αυτή σημαίνει ότι οποιοσδήποτε αλλοδαπός διαθέτει άδεια από τον Διοικητή του Αγίου Όρους και έγκριση από το Πατριαρχείο μπορεί μέσα σε 1 χρόνο να γίνει Έλληνας πολίτης, χωρίς γνώση ελληνικών, ιστορίας, γεωγραφίας, παράβολα, καθυστερήσεις και κόσκινα. Το μόνο που πρέπει να κάνει είναι να ασπαστεί κάποιον Άγιο Πατέρα με τις απαραίτητες διασυνδέσεις. Αντίθετα, ένα παιδί που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα πρέπει να περιμένει τουλάχιστον 18 χρόνια. Βεβαίως, για αυτές τις χαλαρές διατάξεις δεν διαμαρτυρήθηκαν ποτέ το ΛΑΟΣ και η Νέα Δημοκρατία, μιας και κάτι τέτοιο θα στερούσε από τη Δεξιά του Κυρίου τα πλουσιοπάροχα συμβόλαια του Βατοπεδίου και του Παπα-Εφραίμ.

Δυστυχώς, είναι μ´ αυτές τις ρατσιστικές φωνές που επέλεξε να συμβιβαστεί το ΠΑΣΟΚ με το νομοσχέδιο που κατέθεσε. Κατά πρώτον, γιατί το νομοσχέδιο παρουσιάζεται πολιτικά ως η διευθέτηση των μεταναστών που είναι στην Ελλάδα σε συνδυασμό με τη στεγανοποίηση των συνόρων και τη «μηδενική ανοχή στη λαθρομετανάστευση». Όμως, το νομοσχέδιο δεν δίνει καμία νομιμοποίηση.

Ασχολείται απλώς με τους μετανάστες που έχουν μέχρι και σήμερα νόμιμα χαρτιά, αγνοώντας αυτούς που είχαν χαρτιά αλλά λόγω αδυναμίας εξαγοράς ενσήμων ή άλλων λόγων (υπολογίζονται σε 180.000 ανθρώπους) τα έχασαν, καθώς και τους εκατοντάδες χιλιάδες που δεν μπορούν - αν και το θέλουν - να ενταχτούν σε καμία διαδικασία νομιμοποίησης (η τελευταία ήταν αυτή του 2005). Το πρόβλημα των εκατοντάδων χιλιάδων εργατών που ζουν και εργάζονται στην παρανομία, προσφέροντας υπερκέρδη στους εργοδότες, παραμένει ανέγγιχτο, παρά τα μεγάλα λόγια της κυβέρνησης.

Αλλά και για τους ανθρώπους που το καθεστώς τους προβλέπεται στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο, μπαίνουν τεράστια εμπόδια. Η ιθαγένεια των παιδιών που γεννιούνται και μεγαλώνουν στην Ελλάδα κρίνεται από τη νομιμότητα ή όχι των γονιών τους (και μάλιστα ΚΑΙ των δύο, μετά την υποχώρηση στις πιέσεις της ΝΔ και του ΛΑΟΣ), στερώντας έτσι την ιθαγένεια από την πλειοψηφία των ενδιαφερομένων. Είναι αστείο αυτό που γράφει η αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου, ότι η πρόσθεση του δεύτερου γονέα έγινε για να μειωθεί ο φόρτος εργασίας της Δημόσιας Διοίκησης!

Λαβύρινθος

Αντί το νομοσχέδιο να είναι μια «καλή αρχή», όπως λένε οι υποστηρικτές του, είναι αντίθετα μια κακή αρχή: ήδη κυκλοφορούν ανέκδοτα ανάμεσα στα παιδιά δεύτερης γενιάς ότι «τώρα για να κάνουμε τα χαρτιά μας θα πρέπει να σκοτώσουμε τους γονείς μας». Διαβάζοντας τον λαβύρινθο των διατάξεων του νομοσχεδίου, είναι ήδη ορατές τραγελαφικές καταστάσεις όπου ζευγάρια μεταναστών θα πρέπει να πάρουν διαζύγιο και να αναθέσουν τη γονική μέριμνα στον «νόμιμο» γονέα, προκειμένου να πάρει την ιθαγένεια το παιδί τους!

Οι προϋποθέσεις για την πολιτογράφηση κάποιου ενήλικου μετανάστη (τη διαδικασία δηλαδή για την κτήση της ελληνικής ιθαγένειας) είναι άπιαστο όνειρο. Θα μπορούσε κανείς να αναφερθεί μόνο στην υποχρεωτική κατοχή «κάρτας επί μακρόν διαμένοντος» (μόνο 130 μετανάστες κατάφεραν να τη βγάλουν από το 2005) και την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας. Η αρμόδια υπηρεσία για την εκμάθηση της γλώσσας (το Ινστιτούτο Διαρκούς Εκπαίδευσης Ενηλίκων- Ι.Δ.ΕΚ.Ε.) έχει πάψει εδώ και μήνες να λειτουργεί λόγω υποχρηματοδότησης και οι εξετάσεις της γλώσσας δεν πραγματοποιούνται... Το χειρότερο μέσα σε όλους αυτούς τους όρους είναι ότι δίνεται η δυνατότητα στην κάθε κυβέρνηση (μέσω των Προεδρικών Διαταγμάτων που προβλέπονται ή μέσω της διεξαγωγής διαγωνισμών γλώσσας, ιστορίας, κλπ) να σφίγγει την κάνουλα της ιθαγένειας. Σε ένα από τα προηγούμενα διαγωνίσματα για μετανάστες, μία ερώτηση που καλούνταν οι διαγωνιζόμενοι να απαντήσουν ήταν «τι περιέγραψε ο ιστορικός Προκόπιος». Ο θεσμικός ρατσισμός και οι συμβιβασμοί του ΠΑΣΟΚ με αυτόν αγγίζουν τα όρια του γελοίου.

Ποιά θα πρέπει να είναι η στάση της Αριστεράς απέναντι στο νομοσχέδιο για την ιθαγένεια; Ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη υπερψήφισε επί της αρχής το νομοσχέδιο, μαζί με την κυβερνητική πλειοψηφία. Η στρατηγική αυτή περιγράφτηκε εύγλωττα από τον Κώστα Καρή στην Κυριακάτικη Αυγή (28/02/2010): «όταν στρίβει δεξιότερα η κυβέρνηση, είναι λάθος για την αριστερά να στρίβει αριστερότερα». Κοινώς, πρέπει να ακολουθήσουμε την κυβέρνηση στους συμβιβασμούς της, αν θέλουμε να γίνει δεκτή οποιαδήποτε «ρεαλιστική», αριστερή αντιπρόταση και να μην απομονωθούμε από τον κόσμο που «θα κερδίσει έστω κάτι».

Αυτή η στρατηγική είναι λάθος. Καταρχήν η Αριστερά δεν απομονώνεται όταν μένει σταθερή στις αρχές της, αρκεί να τις παλεύει μαζί με άλλους μαζικά και θαρρετά στο δρόμο. Τα δύο κόμματα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ, δεν ψήφισαν ούτε την νομιμοποίηση του 2001 ούτε αυτή του 2005, καταγγέλλοντας τα ρατσιστικά κόσκινα και τα εμπόδια που έθεταν αυτοί οι νόμοι. Κι όμως, οι μετανάστες ξέρουν ότι ο χώρος που στήριξε τη νομιμοποίησή τους δεν ήταν ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η ΝΔ, αλλά η Αριστερά, έστω και αν είχε ψηφίσει «όχι». Ο λόγος γι´ αυτό είναι τα δεκάδες αντιρατσιστικά συλλαλητήρια, οι απεργίες, οι εκδηλώσεις, η άρνηση των εργαζόμενων στα σχολεία και τα νοσοκομεία να διώξουν τους παράνομους μετανάστες που προσέτρεχαν σ´ αυτά, και ούτω καθεξής. Εκεί κρίθηκε η νομιμοποίηση των μεταναστών και μετριέται η στάση της Αριστεράς, όχι στις συναινέσεις που δίνει ή όχι στο Κοινοβούλιο.

Η σημερινή αλλαγή στάσης του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει να κάνει με την ιδιαιτερότητα της ιθαγένειας, αλλά με την υποχώρηση μπροστά στην πίεση που βάζει μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση σε κρίση, ειδικά όταν αυτή αντιμετωπίζει ένα αντιδραστικό, μαύρο μέτωπο.

Απ´ αυτή την άποψη, η Αριστερά πρέπει να διδαχτεί τα μαθήματα της δεκαετίας του ´30, τώρα που η οικονομική κρίση μάς την θυμίζει περισσότερο από ποτέ. Η κοινή δράση με τις μάζες της σοσιαλδημοκρατίας είτε στις μεγάλες οικονομικές είτε τις πολιτικές μάχες είναι απαραίτητη. Αλλά, οι συμβιβασμοί της ηγεσίας της σοσιαλδημοκρατίας δεν πρέπει να σημαίνουν συναινέσεις και παθητικότητα. Το φλας πρέπει να είναι σταθερά αριστερά. Αυτός είναι και ο μόνος δρόμος για τη νίκη.