Ο Σαμαράς βγάζει τη μάσκα

Τότε είχε δικαιολογήσει την στάση του κάνοντας την ακόλουθη δήλωση μέσα στην ετήσια γενική συνέλευση του ΣΕΒ: «Σε τέτοιες συνθήκες δεν μπορούμε να αφήσουμε τη χώρα χωρίς θεσμική αντιπολίτευση. Δεν μπορούμε να ακούγεται στη χώρα, ως μοναδική αντιπολίτευση, η φωνή των διαδηλωτών στο πεζοδρόμιο». Τις ίδιες μέρες είχε κάνει με δική του πρωτοβουλία συναντήσεις με τον Τσίπρα και την Παπαρήγα δηλώνοντας ότι «συνεννόηση δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη και συμφωνία, αλλά και διαφωνία δεν σημαίνει να υπάρχει μεταξύ των κομμάτων αποξένωση».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για πολιτική απάτη. Ο Σαμαράς ποτέ δεν έκανε πραγματική αντιπολίτευση στις επιθέσεις του ΓΑΠ και της τρόικας, στην πραγματικότητα πάντα τους έκανε τις πλάτες. Καταρχάς η καταψήφιση του Μνημονίου, έγινε εκ του ασφαλούς από τη ΝΔ, καθώς τη δεδομένη στιγμή η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ είχε όχι μόνο την πλειοψηφία, αλλά και τη στήριξη του ΛΑΟΣ και της Μπακογιάννη. Ο Σαμαράς μπορούσε να παριστάνει το παιδί του λαού χωρίς κανένα κόστος.

Αλλά αυτό δεν κράτησε για πολύ. Τον Ιούνη του 2011, η Νέα Δημοκρατία ψήφισε τα μισά άρθρα του Εφαρμοστικού Νόμου του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος. Δεν είναι τυχαίο ότι το κομμάτι του Εφαρμοστικού που αφορά την «αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας των 50 δις», δηλαδή το μεγαλύτερο ξεπούλημα στις πλάτες του λαού, εφαρμόζει στην πράξη τις προτάσεις που πρώτα από όλους είχε επεξεργαστεί και προτείνει η Νέα Δημοκρατία και κατατέθηκαν στην παρουσίαση του οικονομικού της προγράμματος στο «Ζάππειο 1» και «Ζάππειο 2».

Σε μια σειρά από νόμους, με πιο τρανταχτό παράδειγμα το νόμο Διαμαντοπούλου για τα πανεπιστήμια, η Νέα Δημοκρατία ψήφισε μαζί με το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ, προσπαθώντας να κινητοποιήσει όλο το μηχανισμό της ΔΑΠ για να σπάσει τις καταλήψεις.

Οσον αφορά στις ισορροπίες με τη «λαϊκή δεξιά» δεν είχε κανένα πρόβλημα να διαγράψει από τη ΝΔ τον Θύμιο Λυμπερόπουλο, πρόεδρο του ΣΑΤΑ, στη διάρκεια του απεργιακού ξεσπάσματος του φθινοπώρου. Μεγάλο κομμάτι της κριτικής που έκανε στο ΠΑΣΟΚ ήταν από τα δεξιά, «γιατί δεν προχωρούν οι ιδιωτικοποιήσεις», «γιατί φορολογείτε τους επιχειρηματίες και βλάπτετε την επιχειρηματικότητα», «γιατί δίνετε ιθαγένεια στη δεύτερη γενιά μεταναστών».

Με την κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ με τη στήριξη Καρατζαφέρη και Μπακογιάννη, ο Σαμαράς βγάζει τη μάσκα, αφήνει πίσω τις απατηλές αναφορές στα πεζοδρόμια και σε συνθήκες κρίσης ευθυγραμμίζεται πλήρως με την πειθαρχία που του επιβάλλει η άρχουσα τάξη, ντόπια και παγκόσμια, στην οποία και ανήκει. Στην ομιλία του στη Βουλή την Πέμπτη 3/11, οι προτάσεις που εναλλάσσονται αναιρώντας η μια την άλλη προκαλούν ζαλάδα, αλλά δεν αφήνουν αμφιβολία ότι ο Σαμαράς δεν πρόκειται να «αλλάξει» τίποτα:

«Δέχομαι ακόμα πλήρως τη δέσμευση της Ελλάδας στην εκπλήρωση των στόχων δημοσιονομικής προσαρμογής. Όπως τα δεχόμουν πάντοτε. Αλλά όχι όσα μέτρα έχουν ήδη αποτύχει. Αυτά ασφαλώς και θα προσπαθήσω να τα αλλάξω. Δεν θα τα αλλάξω μονομερώς! Αλλά από τη στιγμή που δεν δουλεύουν ασφαλώς και δικαιούμαι να προσπαθήσω να τα αλλάξω».

Ο Σαμαράς θα ήθελε το ΠΑΣΟΚ να περάσει όλα τα μέτρα και μετά να πάρει ανέξοδα την εξουσία με το εργατικό κίνημα νικημένο, αλλά δυστυχώς για τα σχέδιά του, το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί. Το ανέκδοτο με την κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ που «είναι αυτό που ζητάει ο λαός» δεν πρόκειται να κρατήσει και πολύ, καθώς αυτή η κυβέρνηση θα πρέπει να εφαρμόσει όλα αυτά τα μέτρα που δεν εφάρμοσε η προηγούμενη και να πάρει αποφάσεις για νέα χειρότερα.

Το «λαϊκό» προφίλ του Σαμαρά θα καταρρεύσει πιο γρήγορα και από αυτό του Γιωργάκη και μαζί με αυτό και η ιδέα της συναινετικής κυβέρνησης συνεργασίας. Θα κριθούν αυτά, από το πόσο γρήγορα το εργατικό κίνημα θα βγει ξανά στην επίθεση και θα σαρώσει τους νέους διαχειριστές του συστήματος, χτυπώντας με ένα σμπάρο δύο τριγώνια.

Διαβάστε επίσης

Οι ανταρσίες που γκρέμισαν τον ΓΑΠ

ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ: Σκέφτονται μόνο τους προεκλογικούς ανταγωνισμούς τους;

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Αντικαπιταλιστική ανατροπή