Οι κρίσιμες επιλογές

Εκεί κατήγγειλε “την προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου την Τετάρτη 14 του Νοέμβρη, 350 οργανωμένων πρακτόρων της ΚΥΠ... με σκοπό να προβάλλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας γελοία και αναρχικά συνθήματα που δεν εκφράζανε τη στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις... για να δικαιολογήσουν την επαναφορά του στρατιωτικού νόμου και το δυνάμωμα της αιματηρής τρομοκρατίας... Σαν υπεύθυνη Σ.Ε του Πολυτεχνείου δηλώνουμε ότι παρ'όλα αυτά το φοιτητικό μας κίνημα δεν ήθελε με κανένα τρόπο η εκδήλωσή μας αυτή να συντελέσει ώστε να συγκρουστούν κατά μέτωπο στη συγκεκριμένη στιγμή οι λαϊκές δυνάμεις με τη σιδερόφρακτη δικτατορία”.

Αυτή η χυδαία τοποθέτηση δεν έγινε μόνο εκ των υστέρων. Οι ρεφορμιστές σύρθηκαν στη συμμετοχή στο Πολυτεχνείο και από την πρώτη στιγμή προσπαθούσαν να σπείρουν την απογοήτευση και να κηρύξουν την υποχώρηση.

Συντεταγμένη αποχώρηση

Οι καθοδηγητές των δύο ΚΚΕ την πρώτη μέρα στο Πολυτεχνείο ήταν σοκαρισμένοι που η πολιτική καθοριζόταν από τη γραμμή της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Αποφάσισαν να μείνουν ζυμώνοντας την άποψη της “συντεταγμένης αποχώρησης”. Ήδη από το βράδυ της Τετάρτης αυτή ήταν η πρότασή τους. Όταν ηττήθηκαν άρχισαν να δίνουν μάχη ενάντια στα “αριστερίστικα συνθήματα” όπως το “Γενική Απεργία” και το “Επανάσταση Λαέ”. Όμως οι Γενικές Συνελεύσεις των σχολών που οργανώνονται μέσα στο Πολυτεχνείο απομονώνουν αυτήν την προοπτική. Στη Συντονιστική Επιτροπή (Σ.Ε) η Αντι-Εφεε και ο Ρήγας δεν καταφέρνουν να έχουν την πλειοψηφία. Τον τόνο έδιναν οι δυνάμεις της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, ανάμεσά τους και η ΟΣΕ, η οργάνωση από την οποία προήλθε το ΣΕΚ, που είχε δύο μέλη στη Σ.Ε.

Η πολιτική αντιπαράθεση δεν είχε να κάνει μόνο με την παραμονή ή την αποχώρηση, ούτε με τα συνθήματα. Είχε να κάνει και με τη στρατηγική. Η διακήρυξη που πρότειναν τα δύο ΚΚΕ στη Σ.Ε στις 16 Νοέμβρη έλεγε: “Καλούμε όλα τα αντιδικτατορικά κόμματα και οργανώσεις, να συμφωνήσουν σε ένα κοινό πρόγραμμα που θα αποκαταστήσει τη λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία”.

Μπορεί η φράση του Μίκη Θεοδωράκη: “Καραμανλής ή τανκς” να έχει μείνει στην ιστορία ως κατεξοχήν έκφραση της ηττοπάθειας της Αριστεράς στη διάρκεια της Χούντας (βλέπε κάτω), όμως και τα δύο ΚΚΕ δεν είχαν πολύ διαφορετική προοπτική. Στη θέση του Καραμανλή απλώς έβαζαν άλλους πολιτικούς του προδικτατορικού Κέντρου τους οποίους οι εργάτες και οι φοιτητές έπρεπε να καλοπιάσουν ώστε να πάρουν πρωτοβουλίες αλλαγής του πολιτεύματος. Κάτι τέτοιο θα γινόταν αναγκαστικά μέσα από μια συνεννόηση κορυφής με τη Χούντα. Και οι εξεγέρσεις έχουν την κακή συνήθεια να χαλάνε τις συνεννοήσεις κορυφής.

Διαβάστε επίσης

Ο δρόμος του Νοέμβρη είναι ξανά επίκαιρος

38 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου

“Καραμανλής ή Τανκς”;