Σείστηκε η Ισπανία

Το σημαντικότερο όμως σημείο που μέτρησε η πανευρωπαϊκή μέρα δράσης ήταν η Ισπανία, όπου οργανώθηκε η πρώτη γενική απεργία ενάντια στην κυβέρνηση Θαπατέρο. Ο Χεσούς Καστίγιο, συνδικαλιστής από την Ανδαλουσία και μέλος της αδελφής οργάνωσης του ΣΕΚ, Εν Λούτσα, μας ενημερώνει:

«Η γενική απεργία της Τετάρτης 29 Σεπτέμβρη ήταν τεράστια επιτυχία σε ολόκληρη τη χώρα. Η κυβέρνηση του Θαπατέρο και τα αφεντικά της Ισπανίας δεν περίμεναν τέτοια έκταση και τόσο μεγάλη μαχητικότητα. Σύμφωνα με τα συνδικάτα απέργησε το 70% των εργατών. Στους μεγάλους εργατικούς χώρους με πάνω από 250 εργάτες, η συμμετοχή έφτασε το 85%.

Η απεργία παρέλυσε το μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας. Η κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος έπεσε κατά 20%, φτάνοντας επίπεδα Κυριακής και η κυκλοφορία στους δρόμους ήταν 50% μικρότερη από κανονική εργάσιμη. Από νωρίς το πρωί, χιλιάδες εργάτες συμμετείχαν στις απεργιακές φρουρές που οργανώθηκαν σε κάθε πόλη, πείθοντας άλλους εργάτες να υποστηρίξουν την απεργία και παίρνοντας μέτρα σε σημεία όπου τα αφεντικά παραβίαζαν τις συμφωνίες με τα συνδικάτα σχετικά με το προσωπικό ασφαλείας.

Στη Βαρκελώνη οι απεργιακές φρουρές συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της πόλης έξω από μια μεγάλη τράπεζα που είχε καταληφθεί από διαδηλωτές και είχε τυλιχτεί με τεράστια πανό με συνθήματα ενάντια στις τράπεζες και τον καπιταλισμό.

Η αστυνομία επιτέθηκε σε πολλές απεργιακές φρουρές, φτάνοντας στα όρια να προκληθούν ταραχές. Στην πόλη Χετάφε, κοντά στη Μαδρίτη, η αστυνομία έριξε ακόμη και πραγματικά πυρά στον αέρα ως «προειδοποίηση»! Το απόγευμα, οι εργάτες βγήκαν στους δρόμους όλων των πόλεων. Περίπου ενάμισυ εκατομμύριο διαδήλωσαν συνολικά. Ακούστηκαν συνθήματα: «Την κρίση να πληρώσουν οι καπιταλιστές», «Θαπατέρο, για δούλεψε σε μια κανονική δουλειά» και «Ενάντια στην ανεργία, εργατικοί αγώνες». Ακόμη και σε μικρότερες πόλεις όπως το Οβιέδο ή η Σαραγόσα, οργανώθηκαν διαδηλώσεις 100 χιλιάδων ανθρώπων. Η μαζική συμμετοχή έμοιαζε να βγαίνει από το πουθενά. Εδώ και χρόνια, τα μεγάλα συνδικάτα δέχονται κριτική ότι έχουν συμβιβαστεί με την σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Θαπατέρο και έτσι το επίπεδο των αγώνων στην Ισπανία παρέμενε χαμηλό.

Λιτότητα

Ομως, παρόλο που ο Θαπατέρο ισχυριζόταν πως «ποτέ δεν θα βάλει τους εργάτες να πληρώσουν για την κρίση», από τον Μάη και μετά η κυβέρνησή του έχει κάνει απότομη στροφή προς τη λιτότητα. Εχει κάνει συμμαχία με τους διεθνείς επενδυτές που απαιτούν χαμηλότερους μισθούς και τεράστιες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες ώστε να γίνει η Ισπανία πιο «ανταγωνιστική».

Η ανεργία στη χώρα είναι πέντε εκατομμύρια, η μεγαλύτερη σε όλη την ΕΕ. Ομως, η κυβέρνηση προώθησε έναν νέο εργασιακό νόμο που κάνει ευκολότερες τις απολύσεις και επιτρέπει στις εταιρείες να παρακάμπτουν τις συλλογικές συμβάσεις. Ο πιο πολύς κόσμος, είτε υποστηρίζει είτε είναι ενάντια στην απεργία, θεωρούσε ότι τα συνδικάτα έχουν χάσει το κύρος τους μετά από τόσα χρόνια που παρουσιάζονταν ως «κοινωνικοί εταίροι» της κυβέρνησης και των αφεντικών. Γι´αυτό όλοι νόμιζαν πως δεν θα μπορούσαν να οργανώσουν πετυχημένη απεργία.

Και σίγουρα, η οργάνωση της απεργίας άρχισε άσχημα, καθώς τα μεγάλα συνδικάτα καθυστέρησαν την κήρυξη του αγώνα, δίνοντας στην κυβέρνηση άπλετο χρόνο για να περάσει το νόμο για τα εργασιακά και να σπείρει την απογοήτευση.

Ομως, τις τελευταίες βδομάδες οι δύο βασικές εργατικές συνομοσπονδίες ρίχτηκαν στη δράση. 16 χιλιάδες συνδικαλιστές από εργατικούς χώρους όλης της χώρας συγκεντρώθηκαν στη Μαδρίτη και μέσα σε λίγο διάστημα, οι μεγάλες πόλεις ήταν γεμάτες με αφίσες και φυλλάδια για την απεργία.

Οι ακτιβιστές της ριζοσπαστικής αριστεράς οργάνωσαν απεργιακές «συνελεύσεις» στις γειτονιές της Βαρκελώνης και της Σεβίλης για να ενισχύσουν την απεργία και τις απεργιακές φρουρές.

Το ερώτημα είναι: μετά τη γενική απεργία, τι; Υπάρχει τεράστια πίεση στην κυβέρνηση. Η επιτυχία της γενικής απεργίας θα εκοξεύσει την αυτοπεποίθηση των εργατών και μπορεί να ξεσπάσουν απεργίες σε διάφορες εταιρείες. Επειδή η κυβέρνηση το γνωρίζει, δεν μπορεί να αφήσει να οργανωθεί μια δεύτερη γενική απεργία πολύ σύντομα, γι´ αυτό είναι πολύ πιθανό να κάνει πίσω σε κάποιες από τις νεοφιλελεύθερες επιθέσεις της.

Πολλοί απεργοί απαιτούν από τους ηγέτες των δύο συνομοσπονδιών, της CCOO και της UGT να διατηρήσουν το επίπεδο κινητοποίησης και σύγκρουσης με την κυβέρνηση που προκλήθηκε από την απεργία. Η απεργία έδειξε τη δύναμη που έχουμε οι εργάτες όταν ενωνόμαστε για τα δικαιώματά μας και παλεύουμε για έναν καλύτερο κόσμο».