Δίκη Τσοχατζόπουλου: Από την “Αλλαγή” στη διαφθορά

Η δίκη του Άκη Τσοχατζόπουλου που ξεκίνησε τη Δευτέρα φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη διαφθορά που βασιλεύει στο πολιτικό σύστημα. Φέρνει όμως και άλλο ένα ερώτημα: πώς καταντάνε έτσι άνθρωποι που ξεκίνησαν δηλώνοντας σοσιαλιστές;

Λέει ο Τσοχατζόπουλος σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Βήμα: “Η δική μου στάση απέναντι στο ΠΑΣΟΚ προέκυψε σε μια Ολομέλεια της Βουλής, όταν διαπίστωσα ότι το στημένο σενάριο της προανακριτικής επιτροπής για τα υποβρύχια αναδείχτηκε σε κατηγορητήριο για ένα πρόσωπο. Εκεί είπα ότι «αυτό δεν είναι το κόμμα μου, δεν το ξέρω, είναι κάτι άλλο»”.

Είναι ειρωνεία ότι ο Τσοχατζόπουλος χρησιμοποιεί για να δικαιολογήσει τον εαυτό του αυτήν τη φράση, τη φράση δηλαδή, που έχουν πει χιλιάδες μέλη και εκατομμύρια ψηφοφόροι που πέρασαν και εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ προδομένοι για μια αλλαγή που περίμεναν και δεν ήρθε ποτέ.

Με πόση θλίψη άραγε θα παρακολουθούν και οι εναπομείναντες ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ αυτό το ντόμινο της κατάρρευσης, την πρώην ηγεσία του κόμματος να καρφώνει ο ένας την πλάτη του άλλου. Τον Τσοχατζόπουλο να αισθάνεται προδομένος από “τον ΓΑΠ και τους παρατρεχάμενους κηπουρούς του” και να απειλεί ότι δεν ήταν ο μόνος που ήταν μπλεγμένος στην υπόθεση των υποβρυχίων. Τον Παπακωνσταντίνου να αισθάνεται προδομένος από τον Βενιζέλο, ότι τον χρησιμοποιεί ως εξιλαστήριο θύμα.

Φούσκα

Τα σκάνδαλα, από την Ελλάδα μέχρι την Κύπρο και από τις ΗΠΑ μέχρι την Κίνα και την Ευρώπη δείχνουν ότι η φούσκα έχει σκάσει, η μάσκα έχει πέσει και ο καπιταλισμός δείχνει το πιο βάρβαρο πρόσωπό του. Δείχνουν ταυτόχρονα και ένα άλλο πράγμα: Ότι όποιος μπει στη διαδικασία να διαχειριστεί από τα πάνω αυτό το σύστημα “προς όφελος του λαού και της κοινωνίας”, ιδιαίτερα σε περίοδο κρίσης σαν τη σημερινή κινδυνεύει πολύ γρήγορα να αλλάξει ο ίδιος.

Πρόσφατα στα ΝΕΑ η Β. Κεχαγιά παρουσίασε το βιβλίο “Η αλλαγή τελείωσε νωρίς” που υπογράφει το πρώην στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και συνεργάτης για μεγάλο διάστημα του Αντρέα Παπανδρέου, Παρασκευάς Αυγερινός.

Το ΠΑΣΟΚ στην αρχή “έμοιαζε περισσότερο με κοινωνική συμμαχία φτωχών στρωμάτων και των ανθρώπων που ενδιαφέρονταν για τα ανθρώπινα δικαιώματα” γράφει ο Αυγερινός. “Αρνιόταν να αναπτύξει σχέσεις με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (SPD) το οποίο χαρακτήριζε συντηρητικό, απέρριπτε την ΕΟΚ, κατάγγειλε την επανένταξη της χώρας μας στο ΝΑΤΟ...”. Για τη μετάλλαξη στο ΠΑΣΟΚ ο Αυγερινός αποδίδει ευθύνες στην αντίληψη που έσπρωχνε τον Αντρέα Παπανδρέου “να μην τρομάζει τον κόσμο, να μη διώχνουμε τους νοικοκυραίους”.

“Το 1981 τελείωσε το κόμμα των οραμάτων, της αμφισβήτησης και της ανατροπής. (...) Περάσαμε στην κυβερνητική λογική, στη λογική της εξουσίας. Από 'δώ και πέρα στόχος μας θα είναι να κερδίζουμε τις επόμενες εκλογές κι αυτό βέβαια θα μας υποχρεώνει σε συνεχείς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις. Προσαρμοστήκαμε στο "άσ' το γι' αργότερα" και στο "να μην ενοχλήσουμε", να τα 'χουμε καλά με όλους”.

Το αστικό κράτος και οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί του είναι σαν ένας βρικόλακας που χρειάζεται διαρκώς νέο αίμα για να συνεχίζει. Οι νέοι τότε υπουργοί του ΠΑΣΟΚ του 1981 ήταν η πρώτη εναλλαγή με τη δεξιά μετά από δεκαετίες. Αλλά χωρίς ρήξη με το κεφάλαιο, κατάντησαν σκέτο φρεσκάρισμα σε ένα σάπιο σύστημα. Σήμερα περισσότερο από ποτέ έχει σημασία να χτίσουμε όχι την Αριστερά της νέας “ρεαλιστικής” διαχείρισης, αλλά την Αριστερά της ρήξης και της ανατροπής.