2η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Παρεμβάσεις του Αντώνη Δραγανίγου και του Παναγιώτη Σωτήρη

Ξεκινάει ο πρώτος γύρος συνελεύσεων σε μια σειρά από τοπικές επιτροπές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ ήδη από την προηγούμενη βδομάδα κυκλοφορούν σε ηλεκτρονική και έντυπη μορφή οι Θέσεις που κυκλοφόρησε το ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Σε συνέντευξη τύπου την περασμένη Πέμπτη ο Γιάννης Σηφακάκης, ο Αντώνης Δραγανίγος και ο Παναγιώτης Σωτήρης από την Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή παρουσίασαν τις Θέσεις ενόψει της 2ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο Γιάννης Σηφακάκης άνοιξε την συνέντευξη καταγγέλλοντας τη δολοφονική ρατσιστική εργοδοτική επίθεση στη Μανωλάδα και έκλεισε με το κάλεσμα για μαζική συμμετοχή στην απεργία της Πρωτομαγιάς στο Μουσείο.

Σε αυτή τη σελίδα παρουσιάζουμε βασικά σημεία από τις παρεμβάσεις του Αντώνη Δραγανίγου και του Παναγιώτη Σωτήρη. (Ολόκληρες τις παρεμβάσεις των τριών ομιλητών καθώς και ολόκληρο το κείμενο των Θέσεων μπορείτε να βρείτε στο σάιτ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ - σε έντυπη μορφή στις τοπικές επιτροπές).


Αντώνης Δραγανίγος: “Για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης”

“Ενα βασικό συμπέρασμα όλης αυτής της περιόδου, το οποίο θέλουμε να συζητήσουμε πλατιά μέσα στους εργαζόμενους και την κοινωνία, είναι ότι οι δρόμοι που ανοίγονται στην κοινωνία, στον κόσμο της εργασίας είναι δύο: Είτε θα αποδεχτούμε τη συνέχιση αυτής της πολιτικής, την πορεία της κοινωνικής καταστροφής των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων, της τρόικα και της επίθεσης του κεφαλαίου στα συμφέροντα του λαού. Είτε θα ακολουθήσουμε μια πολιτική συνολικής ανατροπής αυτής της επίθεσης, ακύρωσης των μνημονίων και των αποικιοκρατικών συμβάσεων, απελευθέρωσης από το καθεστώς της τρόικας, μια πορεία ρήξης με τους τραπεζίτες, τους εγχώριους και διεθνείς τοκογλύφους, το ευρώ και την ΕΕ” τόνισε στην αρχή της παρέμβασής του ο Αντώνης Δραγανίγος.

“Η γνώμη μας είναι ότι απέναντι σε αυτό το δίλημμα δεν υπάρχει τρίτος δρόμος, δεν υπάρχει πολιτική ανάμεσα στην σύγκρουση και την υποταγή με τις δυνάμεις του κεφαλαίου και της ΕΕ που είναι η προμετωπίδα αυτής της επίθεσης. Το δίλημμα αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την ελληνική κοινωνία. Η προσπάθεια των αρχουσών τάξεων είναι να προχωρήσουν σε μια τομή κατάργησης όλων των κοινωνικών δικαιωμάτων με τα οποία σφραγίστηκε ο 20ος αιώνας, προκειμένου να ξεπεραστεί η κρίση εις βάρος των εργαζόμενων. Είναι στρατηγική του κεφαλαίου αυτό που συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύει για την αντικαπιταλιστική ανατροπή όλης αυτή της επίθεσης, για να δημιουργήσουμε εμπόδια, ρήγματα και τελικά να ανατρέψουμε όλο αυτό το καθεστώς, ανοίγοντας το δρόμο για μια άλλη κοινωνία, για την εξουσία των εργαζόμενων, για μια σύγχρονη σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική, που πιστεύουμε ότι ξανατίθεται στην ανθρωπότητα σαν ιστορικό αίτημα και ιστορική δυνατότητα”.

“Για μας το ζήτημα της κυβέρνησης δεν ταυτίζεται με το θέμα της εξουσίας” συνέχισε. “Εμείς παλεύουμε για μια άλλη εξουσία, την εξουσία των εργαζόμενων και μια πορεία προς την εξουσία των εργαζόμενων που σημαίνει: Αναμέτρηση με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, μείωση της εξουσίας και της οικονομικής και πολιτικής τους δύναμης, οργάνωση του λαού σε ανώτερο επίπεδο, δημιουργία οργάνων του ίδιου του λαού που να μπορούν να διαχειρίζονται τους αγώνες και προοπτικά την ίδια τους τη ζωή, σημαίνει αναμέτρηση με το κράτος και τις δυνάμεις καταστολής που είναι ο βαθύς υποστηρικτής της πολιτικής των μνημονίων. Η πάλη για την εξουσία δεν είναι μια πορεία κοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης και ανταλλαγής επιχειρημάτων στη Βουλή. Μιλάμε για μια κλιμάκωση της σύγκρουσης σε ένα ιστορικό επίπεδο από τη μεριά της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού για την διεκδίκηση της εξουσίας, αυτή είναι η δική μας πορεία”.

Καμιά αυταπάτη

“Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε με την πρόταση για μια 'κυβέρνηση της αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ' που έγινε στην πορεία 'αντιμνημονιακή κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά' και προσφάτως κυβέρνηση 'εθνικής σωτηρίας' που αν και όποτε προκύψει θα είναι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Καμμένου. Γι' αυτού του τύπου τις προτάσεις δεν μπορεί να υπάρχει καμιά αυταπάτη ότι μπορούν να οδηγήσουν σε πολιτικές ποιοτικά διαφορετικές από αυτές των μνημονίων. Είναι πολιτικές διαχείρισης του καπιταλισμού και της κρίσης του”.

“Εμείς πιστεύουμε ότι το πολιτικό πρόγραμμα που προτείνουμε θα έπρεπε να ακολουθείται από όλη την αριστερά. Δυστυχώς δεν ακολουθείται από τις δυνάμεις της αριστεράς, είτε του ΣΥΡΙΖΑ που εγκαταλείπει κάθε ριζοσπαστικό στοιχείο”, είτε του ΚΚΕ και της κατεύθυνσης άρνησης ενός προγράμματος ανατροπής για το σήμερα, την απροθυμία του να συνεργαστεί με άλλες αγωνιστικές δυνάμεις, την αποφυγή κριτικής των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού” κατέληξε.


Παναγιώτης Σωτήρης: “Δεν πρόκειται για εσωτερική διαδικασία”

“Θέλουμε να κάνουμε σαφές ότι οι θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν κατατίθενται στα πλαίσια μιας εσωτερικής διαδικασίας” τόνισε ο Παναγιώτης Σωτήρης ξεκινώντας την παρέμβασή του. “Δεν μπορούμε να αφήσουμε την κατάθεση ελπίδας, αγώνα και διάθεσης για μια άλλη προοπτική που βγήκε στις τεράστιες απεργίες, στις πλατείες, που βγαίνει και σήμερα στους μικρούς και μεγάλους αγώνες, να διαψευστεί.

Αυτό σημαίνει να προτείνεις τώρα, για το σήμερα, μια άλλη προοπτική ένα άλλο δρόμο, αυτό που εμείς ονομάζουμε αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα. Αυτό δεν περιορίζεται απλά να προβάλει τις κρίσιμες αιχμές - την άμεση έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, τη διαγραφή του χρέους, τις εθνικοποιήσεις, τον εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, τη γενναία αναδιανομή εισοδήματος, την αποκατάσταση της θέσης των εργαζομένων. Για εμάς το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης είναι η αφετηρία ενός συνολικού μετασχηματισμού σε μια σοσιαλιστική προοπτική με σύγχρονο κομμουνιστικό ορίζοντα, που όμως πρέπει να ξεκινήσει τώρα.

Ενα τέτοιο πρόγραμμα δεν είναι εκφορά λόγου. Πρέπει κάπως να υλοποιηθεί. Η υλοποίηση του και ο τρόπος να επιβάλεις μια τέτοια προοπτική περνάει από το κίνημα. Εδώ πρέπει να πούμε ότι από τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, αυτή η πιο καταλυτική παράμετρος της τελευταίας τριετίας μπαίνει σε παρένθεση.

Δεν θα είχαν υπάρξει οι εκλογικοί σεισμοί αν δεν είχαν υπάρξει κοινωνικοί και κινηματικοί σεισμοί της τελευταίας τριετίας, οι απεργίες, οι πλατείες, η 12 Φλεβάρη, δεν θα συζητούσαμε σήμερα έστω και με τον τρόπο που τίθεται αν η Αριστερά είναι αντιμέτωπη με το ζήτημα της εξουσίας. Η λογική που λέει σήμερα ότι τα πάντα είναι αναμονή μέχρι τη στιγμή της πολιτικής ανατροπής για μας είναι λανθασμένη. Το κίνημα μόνο μπορεί να ανατρέψει...”

“ Σεβόμαστε τον κόσμο της Αριστεράς, την κατάθεση ελπίδας, αλλά το τοπίο της Αριστεράς θέλει ανατροπή και αυτό. Η Κύπρος χτύπησε καμπανάκι. Εδειξε τι θα γινόταν αν μια κυβέρνηση της Αριστεράς πήγαινε απλώς με μια πιο σθεναρή στάση να αντιμετωπίσει την ΕΕ. Μπορεί να άντεχε περισσότερο απ' ό, τι η κυβέρνηση της Κύπρου. Αλλά φάνηκε ότι αν δεν είσαι έτοιμος να κάνεις αποφασιστικές ρήξεις με το ευρώ, την ΕΕ, την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, άλλες ρήξεις στο εσωτερικό με τα κυρίαρχα συμφέροντα, θα είσαι έκθετος σε κάθε λογής εκβιασμούς και θα διολισθαίνεις σε μια πολιτική διαχείρισης, λιτότητας με ή χωρίς ανθρώπινο πρόσωπο - αλλά δεν θα πηγαίνεις στην ανατροπή αυτή της πολιτικής.

Δράση

Το ίδιο καταστροφική είναι και μια λογική να πεις ότι δεν γίνεται τίποτα τώρα. Αυτή είναι η κριτική που κάνουμε στο ΚΚΕ που υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει τώρα δυνατότητα ανατροπής, ότι μπορούμε να επεξεργαστούμε μια στρατηγική, αλλά δεν πατάει σε καμιά τακτική, δεν μετασχηματίζεται η στρατηγική σήμερα σε μια κατεύθυνση δράσης.

Χρειαζόμαστε κάτι άλλο στην Αριστερά, αυτό που εμείς ονομάζουμε μια σύγχρονη, αναγκαία, μετωπική, αντικαπιταλιστική αριστερά. Σε αυτήν την αναζήτηση δεν είμαστε μόνοι. Χιλιάδες αγωνιστές ασφυκτιούν και θέλουν μια άλλη κατάσταση στην αριστερά. Θεωρούμε ενδιαφέρον ότι υπάρχουν ρεύματα που μετατοπίζονται. Θεωρούμε θετική εξέλιξη το γεγονός ότι ένας χώρος όπως το ΜΑΑ τοποθετείται κατά του ευρώ, διαλέγει μια κατεύθυνση ριζοσπαστική. Ξέρουμε ότι υπάρχουν άλλες τάσεις της επαναστατικής αριστεράς με τις οποίες θέλουμε να συμπορευτούμε. Καταλαβαίνουμε ότι μέσα στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ πληθαίνουν οι φωνές που θα ήθελαν μια άλλη κατάσταση και στο κίνημα και την Αριστερά. Σε όλο αυτό το ευρύ φάσμα που αναζητά έναν άλλο δρόμο για το κίνημα και την Αριστερά, που αναζητά δρόμους αντικαπιταλιστικούς, αντιιμπεραλιστικούς σε σύγκρουση με την ΕΕ, σε αυτούς θέλουμε να απευθυνθούμε” είπε τονίζοντας την ανάγκη για αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής.