Το Απεργιακό Κίνημα

Και πέρασε ένας χρόνος γεμάτος ψέματα και επιθέσεις. Ψέματα που ακολούθησαν άλλα ψέματα και επιθέσεις που ακολούθησαν άλλες επιθέσεις - έχουμε χάσει πλέον τον αριθμό των «επικαιροποιημένων» μνημονίων της κυβέρνησης ΓΑΠ και της τρόικας. Για να φτάσουμε σήμερα - με τα 50 δις ευρώ που βάζουν σαν στόχο να μαζέψουν μέσα στην επόμενη πενταετία από την «αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας» - να βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το μεγαλύτερο ξεπούλημα που θα έχει ποτέ συντελεστεί σε αυτή τη χώρα και απειλεί να διαλύσει ή να ξεπουλήσει τις υποδομές της διαλύοντας ταυτόχρονα τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Αλλά και ένας χρόνος γεμάτος από ορμητικούς αγώνες. Οι οκτώ πανεργατικές απεργίες του 2010 αποτελούν μόνο την κορυφή του παγόβουνου ενός εργατικού κινήματος που όχι μόνο δεν έχει παραιτηθεί από τον αγώνα, αλλά έχει φέρει μέσα σε ένα χρόνο την κυβέρνηση στα όρια της κατάρρευσης, να μην της φτάνει η στήριξη ΛΑΟΣ-ΝΔ και να συζητά να πάει σε νέες εκλογές μέσα στους επόμενους μήνες.

Είναι στο χέρι μας να τους ανατρέψουμε και μαζί ολόκληρη την καταστροφική τους ατζέντα: Το ξεπούλημα των 50 δις, τις συγχωνεύσεις και τα κλεισίματα στα σχολεία, τα νοσοκομεία, τους παιδικούς σταθμούς, τα ΚΑΠΗ και τους εκατοντάδες οργανισμούς που απειλούνται με διάλυση. Τη συνεχή μείωση των μισθών και το απόλυτο πάγωμα των προσλήψεων στο δημόσιο τομέα. Τις απολύσεις, την ελαστικοποίηση της εργασίας, τη μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Τα χαράτσια και τις αυξήσεις στα εισιτήρια, τα διόδια, τα τροφεία, τα νοσοκομεία, τα τέλη των δήμων, τους λογαριασμούς της ΔΕΗ.

Να φύγουν

Στις 23 Φλεβάρη κατεβαίνοντας κατά εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους και συμμετέχοντας μαζικά στην απεργία να παραλύσουμε ξανά από άκρη σε άκρη ολόκληρη τη χώρα και να στείλουμε ξεκάθαρο μήνυμα στον ΓΑΠ, τους υπουργούς του και την τρόικα να πάρουν το μνημόνιο και να φύγουν.

Να στείλουμε ξεκάθαρο μήνυμα στον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Παναγόπουλο και την παρέα του πως ό, τι και να κάνει αυτό το κίνημα δεν πρόκειται να καταφέρει να το ταπώσει. Όπως δεν το τάπωσε πέρσι, όταν κάλεσε την απεργία στις 24 Φλεβάρη 2010 για να αποφύγει την απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 10 Φλεβάρη 2010, αλλά τελικά η δυναμική της βάσης την μετέτρεψε στην πρώτη μεγαλειώδη πανεργατική.

Να στείλουμε μήνυμα σε όλες τις συνδικαλιστικές ηγεσίες ομοσπονδιών και συνδικάτων, ότι όσο εξακολουθούν καλόπιστα ή κακόπιστα να επιμένουν ψάχνοντας στο σκοτάδι ανύπαρκτα «παραθυράκια διαλόγου» δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να κοροϊδεύουν τον κόσμο. Να στείλουμε το μήνυμα ότι αυτή η ώρα δεν είναι ούτε για συμβιβασμούς ούτε για γενικόλογες διακηρύξεις και καταγγελίες, αλλά για άμεση δράση και κλιμάκωση: με απεργίες και καταλήψεις μέχρι τη συντριβή του αντιπάλου - που όσο πιο αδύναμος και κολλημένος στον τοίχο αισθάνεται τόσο πιο πολύ επικίνδυνος γίνεται.

Από την πρώτη απεργία διαρκείας (που αποφασίστηκε, στις αρχές του Φλεβάρη του 2010 από τους εργαζόμενους στα Τελωνεία, τις Εφορίες και το Υπουργείο Οικονομικών και έκλεισε με ψεύτικες υποσχέσεις της ηγεσίας ότι θα «εξαιρεθούν» από τα μέτρα), αλλά και όσες άλλες ακολούθησαν μέχρι και σήμερα, η βάση των εργαζομένων βρίσκεται συνεχώς αντιμέτωπη με τις τρικλοποδιές της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, άλλοτε πέφτοντας και άλλοτε υπερπηδώντας τα εμπόδια, τις υποσχέσεις και τα πραξικοπήματα. Πρόκειται για ένα μπρα-ντε-φερ του οποίου η τελική έκβαση θα κρίνει το αποτέλεσμα αυτού του ταξικού πολέμου.

Γι’ αυτό σήμερα, περισσότερο απ’ όσο ποτέ είναι ανάγκη οι εργαζόμενοι να πάρουν οι ίδιοι στα χέρια τους την οργάνωση του αγώνα. Μέσα από γενικές συνελεύσεις αποφασίζοντας απεργίες και καταλήψεις. Με απεργιακές επιτροπές που μπορούν να ξεπεράσουν την άρνηση των ηγεσιών και να οργανώσουν στην πράξη τις απεργίες που ανακοινώνουν – με περιοδείες, ενημέρωση, απεργιακές φρουρές, οργάνωση της συμμετοχής των εργαζομένων στα συλλαλητήρια. Οργανώνοντας τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη σε όποιον κλάδο βρίσκεται στη συγκέντρωση. Ξεκινώντας από τώρα, από τις 23 Φλεβάρη, να μετατρέψουμε τις πανεργατικές, σε απεργίες διαρκείας σε κάθε χώρο μέχρι τη νίκη.