Απλώνεται παντού

Το ίδιο νήμα διαπερνά όλες αυτές τις κινητοποιήσεις. Ωστόσο κάθε μία τις χώρες βιώνει τη δική της δυναμική και η διαδικασία βρίσκεται σε διαφορετικές φάσεις. Αλλού το κίνημα κάνει τα πρώτα του βήματα, μετρώντας δυνάμεις και κάνοντας τις πρώτες του μαζικές εμφανίσεις. Αλλού, η δύναμη έχει πλέον καταγραφεί και η διαδικασία δεν μένει στους δρόμους αλλά φτάνει στις γειτονιές, στους εργατικούς χώρους και στα πανεπιστήμια.

Στο Μπαχρέιν για παράδειγμα τα πράγματα είναι πολύ προχωρημένα. Την περασμένη βδομάδα το κίνημα έζησε την “Μαύρη Πέμπτη”, καθώς οι δυνάμεις καταστολής έκαναν πρωινή έφοδο στην Πλατεία του Μαργαριταριού την οποία είχαν καταλάβει οι διαδηλωτές τις προηγούμενες μέρες. Επιτέθηκε με πραγματικά πυρά στον κόσμο που κοιμόταν και εμπόδιζε τα ασθενοφόρα να μεταφέρουν τους τραυματίες. Μέχρι το Σάββατο οι αρχές συνέχιζαν να έχουν στον έλεγχό τους την πλατεία και είχαν κλείσει όλους τους γύρω δρόμους.

Ομως ο κόσμος είχε βρει ένα καινούργιο σημείο συγκέντρωσης: το νοσοκομείο Σαλμανίγια όπου είχαν μεταφερθεί εκατοντάδες τραυματίες.

Η περιγραφή που έδωσε το αλ-τζαζίρα είναι συγκλονιστική. Οι διαδηλωτές με αφετηρία το νοσοκομείο άρχισαν να ξαναβαδίζουν προς την πλατεία και κάποια στιγμή το πίσω κομμάτι της διαδήλωσης που βρισκόταν ακόμη στο νοσοκομείο άρχισε να βλέπει ασθενοφόρα να έρχονται. Άρχισαν να πανηγυρίζουν γιατί αυτό σήμαινε πως τα μπροστινά μπλοκ είχαν ήδη φτάσει στην πλατεία και συγκρούονταν με τις δυνάμεις καταστολής. Οι γιατροί και οι νοσοκόμοι πανηγύριζαν. Σε λίγο ο κόσμος είχε ξανακαταλάβει την πλατεία και επιστρέφουν εκεί ακόμη και αυτοί που είχαν πέσει θύματα ξυλοδαρμού. Όμως οι μάχες δεν εξελίσσονταν μόνο στους δρόμους. Από την Κυριακή, εργατικοί χώροι άρχισαν να βγαίνουν σε απεργίες ζητώντας την πτώση του καθεστώτος. Στην πρώτη γραμμή οι δασκάλες της χώρας που περικύκλωσαν με απεργιακές φρουρές τα σχολεία το πρωί της Κυριακής.

Οι Αμερικάνοι τρέμουν για τη σταθερότητα του Μπαχρέιν καθώς εκεί είναι η βάση του 5ου αμερικάνικου στόλου.