ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ - ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ 2011

Χρίστος Αργύρης, Βύρωνας

Το συλλαλητήριο στις 15 Γενάρη ήταν το πρώτο αντιρατσιστικό χαστούκι στον Παπουτσή. Χιλιάδες άνθρωποι κόντρα σε μια χούφτα χρυσαυγίτες με δεκάδες κλούβες να τους προστατεύουν, καταφέραμε να ρεζιλέψουμε την κυβέρνηση. Την ίδια στιγμή, η απεύθυνση εργαζόμενων των συγκοινωνιών σε μας για βοήθεια στις 13 Δεκέμβρη για να κλείσουν τα αμαξοστάσια και να μετατρέψουν τη στάση εργασίας σε 24ωρη απεργία κάνοντας ανταρσία απέναντι στην ηγεσία του συνδικάτου τους, δείχνει ότι η ΕΠΑΣΣ έχει κερδίσει την αναγνώριση των εργαζόμενων. Δεν μας φτάνει. Χρειαζόμαστε περισσότερα μέλη στο ΣΕΚ σε κάθε χώρο και γειτονιά. Ψήφισαν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ 100 χιλιάδες άνθρωποι. Είναι απαραίτητο να γραφτούν στις τοπικές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Θα γίνει και μέσα από την πρωτοβουλία ενάντια στις περικοπές και τα χαράτσια. Οι πυρήνες μας χρειάζεται να φέρνουν την πολιτική στη γειτονιά με την Εργατική Αλληλεγγύη και το Σοσιαλισμός Από τα Κάτω στο χέρι. Το ίδιο οι εργατικές μας ομάδες.

Δημήτρης Αγωγιάτης, Μαθηματικό Αθήνας

Η χρονιά άνοιξε με μάχες και για την εργατική τάξη και για το κόμμα. Συμμετείχαμε σε όλες, έστω και με τις μικρές μας δυνάμεις. Ημασταν έτοιμοι για τις απεργίες διαρκείας που ξέσπασαν και ξεσπούν γιατί από πριν το καλοκαίρι λέγαμε ότι η τάξη θα βγει σίγουρα σε απεργίες διαρκείας. Δεν είναι τυχαίο ότι ανοίξαμε το αντιρατσιστικό. Η “Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας” κέρδισε κόσμο από αυτό το μέτωπο. Το κόμμα μας παίζει ρόλο και στο εργατικό κίνημα. Να θυμηθούμε τις πρώτες πορείες των συγκοινωνιών το καλοκαίρι όταν λίγος κόσμος συμμετείχε και ήταν απογοητευμένος. Το συνεργείο της Εργατικής Αλληλεγγύης ήταν αυτό που άλλαζε το κλίμα, το βλέπαμε. Ετσι φτάνουμε σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι να μιλά για απεργίες διαρκείας. Είμαστε μοχλός που τραβάει τα πράγματα αριστερά. Ολα κρίνονται στις λεπτομέρειες. Τα κείμενα με τους χιλιάδες που μας υπογράφουν κάθε βδομάδα να μην καταλήγουν στα αζήτητα. Να έχουμε την κάρτα μέλους στο χέρι, όχι στην τσάντα μας. Φτιάχνουμε νέο πυρήνα στον Ταύρο, είναι ενδεικτικό των δυνατοτήτων μας.

Νίκος Χατζάρας, ΚΕΕΡΦΑ Θεσσαλονίκης

Στη Θεσσαλονίκη, στην αντιρατσιστική πορεία στις 15 Γενάρη, εκτός από το ότι ήταν μεγαλύτερη της περσινής στις 26 Γενάρη, χαιρέτισαν συνδικάτα όπως το Εργατικό Κέντρο και το συνδικάτο της ΕΥΑΘ, που δεν ήταν πέρσι μαζί μας. Ηταν αποτέλεσμα της δράσης μας τους προηγούμενους μήνες με οργάνωση στα σχολεία, με εκδηλώσεις τοπικά ενάντια στην FRONTEX, με αντιφασιστική εκδήλωση στα Γιαννιτσά κόντρα στα γραφεία φασιστών στην Κρύα Βρύση και πολλά ακόμα. Η ΚΕΕΡΦΑ είναι δύναμη για το αντιρατσιστικό κίνημα. Δεν είναι οργανωτικό το ζήτημα, αλλά πολιτικό. Εχουμε δώσει μάχες και τις έχουμε κερδίσει, Πριν λίγα χρόνια το συνδικάτο οικοδόμων έλεγε “έξω οι ασιάτες εργάτες απ' το ΜΕΤΡΟ”. Σήμερα έχει μέλη του Αλβανούς οικοδόμους. Εχουμε κερδίσει τη νομιμοποίηση ενός μεγάλου αριθμού μεταναστών. Εχουμε νίκες στη Σκάλα Λακωνίας, στα Γιάννενα, στην συμμετοχή των μεταναστών στα ψηφοδέλτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η Ενωση Μεταναστών Εργατών έχει παίξει ρόλο στην οργάνωση των μεταναστών. Μεγάλα συνδικάτα όπως στα ΕΛΤΑ και στην ΕΥΑΘ, το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών και το Σωματείο στους δήμους, το Σωματείο στο Βοήθεια στο Σπίτι, τα έχουμε κερδίσει στην αντιρατσιστική μάχη.

Μιχάλης Θεοδωράκης, πυρήνας Αιγάλεω

Οργανώσαμε δύο αντιρατσιστικά συλλαλητήρια στην περιοχή την περασμένη χρονιά λόγω επιθέσεων που έχουν γίνει σε μετανάστες, επιθέσεις που γίνονται και με την κάλυψη ενός χρυσαυγίτη εκλεγμένου στο δημοτικό συμβούλιο με τη ΝΔ. Πριν πέντε μέρες οργανώσαμε εκδήλωση της ΚΕΕΡΦΑ με 18 άτομα. Συμμετείχαν καθηγητές από την τοπική ΕΛΜΕ που είχε πάρει απόφαση στη συνέλευσή της υπέρ των 300 απεργών πείνας, δάσκαλοι από τον τοπικό σύλλογο, έκτακτοι καθηγητές από το ΤΕΙ Πειραιά που είχαν κάνει κατάληψη στο κτίριο του ΤΕΙ την προηγούμενη μέρα, εργάτες από τη γειτονιά. Υπάρχει ένα τεράστιο δυναμικό κόσμου στη γειτονιά που θέλει να παλέψει το ρατσισμό και τη φασιστική απειλή. Οι ίδιοι άνθρωποι την επόμενη μέρα οργάνωσαν τοπικά πορεία ενάντια στις συγχωνεύσεις σχολείων με 300 άτομα.

Γιάννης Θεοχάρης, μέλος ΔΣ Σωματείου Ιντρακόμ

Τις τελευταίες 20 μέρες στο χώρο μπήκαμε σε μια αντιπαράθεση με την εργοδοσία, πρωτοφανή και σκληρή. Η εργοδοσία ζήτησε την απόλυση 100 συναδέλφων και μείωση μισθών 5% στα πάνω από 1000 ευρώ μεικτά. Ο καθένας κατάλαβε ότι μόνος του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τέτοια επίθεση. Η δράση μας το προηγούμενο διάστημα, με συμμετοχή μας σε κάθε πανεργατική αλλά και μια 24ωρη απεργία πριν δυο χρόνια, έπαιξαν ρόλο για να απαντήσουμε. Προτείναμε σαν Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ στο ΔΣ να πάμε για 48ωρη απεργία και έγινε δεκτό από όλες τις δυνάμεις, παρόλο που το μόνο που έβλεπαν μετά ήταν η λήξη του αγώνα. Σε μια μαζικότατη συνέλευση 600 ατόμων υπερψηφίστηκε η 48ωρη, η συμμετοχή ήταν καθολική. Ανοιξε έτσι ο δρόμος για δεύτερη 48ωρη την επόμενη βδομάδα, που δεν είχε ξαναγίνει. Δεν καταφέραμε να κερδίσουμε γιατί όλες οι παρατάξεις, ανάμεσά τους και του ΚΚΕ, σήμαναν τη λήξη με μια σειρά τρικλοποδιές. Είναι μάθημα για τη συνέχεια, ότι χρειάζεται πολιτική συζήτηση με τους συναδέλφους, αν υπάρχει απάντηση και εναλλακτική λύση στην κρίση.

Γιάννης Κούτρας, ειδικευόμενος Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης

Οι εκρήξεις έρχονται. Το έδειξε η κατάληψη του υπουργείου Υγείας. Το έδειξαν οι περιφερειακές εκλογές από τα ποσοστά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Συνεχώς γνωρίζουμε νέο κόσμο που μας στήριξε, στο νοσοκομείο και παντού. Εχουμε μάχες να δώσουμε με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Για παράδειγμα, στο νοσοκομείο δεν πέρασε το ψήφισμα για τους 300 απεργούς πείνας. Το κόντραρε η ΠΑΣΚΕ με τα πιο ακροδεξιά επιχειρήματα. Το ίδιο σε σχέση με την ΠΟΕΔΗΝ και τη συναίνεση που χτίζει ο πρόεδρός της. Το μεγάλο στοίχημα είναι πόσα μέλη έχουμε παντού. Εχουμε νίκες και αναγνώριση αλλά δεν αρκεί. Ο μόνος που άνοιξε την πρόσφατη απεργία και δούλεψε για την επιτυχία της ήταν η Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ-ΝΥΣΤΕΡΙ. Αρα χρειαζόμαστε περισσότερο κόσμο να δουλέψουμε μαζί. Χρειαζόμαστε επιτροπές βάσης σε κάθε χώρο. Να επιμείνουμε γιατί με το ΝΥΣΤΕΡΙ, γιατί με το ΣΕΚ, γιατί με την οργανωμένη δράση.

Αναστασία Μουστάκα, εργαζόμενη Μέγαρο ΟΤΕ

Θα μοιραστώ την εμπειρία μου από τις περιοδείες στο χώρο με την Εργατική Αλληλεγγύη. Το να δίνεις μια εφημερίδα, αυτό από μόνο του δε λέει τίποτα. Χρειάζεται να είσαι προετοιμασμένος σε όλα. Να διαβάζεις τα άρθρα και να ξέρεις ποια προτείνεις. Να δημιουργείς την ανάγκη στους εργαζόμενους να διαβάζουν την εφημερίδα. Οι εργαζόμενοι μας περιμένουν κάθε βδομάδα. Ενόψει την πανεργατικής, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε επιτροπή αγώνα στο χώρο, πράγμα πολύ σημαντικό. Πρέπει να είμαστε οργανωμένοι, να γίνουμε “επαγγελματίες επαναστάτες” που σημαίνει ότι οποιαδήποτε στιγμή σκεφτόμαστε και λειτουργούμε για το κόμμα μας.

Κώστας Σαρρής, δημοσιογράφος, Ημερησία

Η δουλειά μας στο εργατικό χρειάζεται να προσαρμοστεί στο ότι οι από πάνω δεν μπορούν να συνεχίσουν με τον παλιό τρόπο και οι από κάτω δεν αντέχουν άλλο να συνεχίσουν με τον παλιό τρόπο. Στο Εθνος όταν πρόσφατα απολύθηκε συναδέλφισσα με 18 χρόνια δουλειάς, κατεβήκαμε όλοι κάτω και είπαμε ότι κλείνουμε τα πληκτρολόγια μέχρι η εργοδοσία να πάρει πίσω την απόλυση. Επεσαν λυτοί και δεμένοι για να βγει πάση θυσία το φύλλο της επόμενης μέρας. Και βγήκε, παρόλο που η πλειοψηφία των εργαζόμενων δεν το ήθελε. Εδώ είναι η μαύρη τρύπα που χρειάζεται να καλύψουμε. Υπάρχει αναντιστοιχία ανάμεσα στη διάθεση των εργατών για απεργιακή δράση και την οργάνωση για να γίνει η δράση πραγματικότητα. Χρειάζεται οι διάσπαρτες μαχητικές μειοψηφίες να συναντιούνται και να κουβεντιάζουν συνδικαλιστικά και πολιτικά και να οργανώνουν για να ξεπερνούν τα εμπόδια.

Γιώργος Τσιρώνης, ειδικευόμενος Θριάσιο

Εντεκα μέρες κατάληψης στο υπουργείο Υγείας, έντεκα μέρες απεργίας παν-ιατρικής. Επειδή το υλικό είναι εύφλεκτο, δεν μπορούμε να προαξιολογούμε μάχες. Την Τρίτη το πρωί, όταν ξεκίνησε η κατάληψη, δεν ήμασταν εκεί, γιατί δεν περιμέναμε αυτό που θα γινόταν. Το νόημα της παρουσίας μας φάνηκε στη συνέχεια. Την πρώτη μέρα, καταφέραμε το ΔΣ του Σωματείου στο Θριάσιο να καλέσει σε αλληλεγγύη με την απεργία και την κατάληψη και να κηρύξει στάση εργασίας για την επόμενη μέρα. Οταν το ανακοίνωσα στο υπουργείο έδωσε τεράστια έμπνευση και οδήγησε αμέσως και άλλα σωματεία σε ανάλογες αποφάσεις. Είδαμε επίσης τα πρώτα βήματα ενός κοινού αγώνα με άλλους κλάδους. Η ΠΟΕΔΗΝ κράτησε αισχρή στάση αλλά το θέμα δεν είναι να καταγγέλεις, το θέμα είναι να κερδίζεις τα σωματεία. Η Αριστερά σχεδόν ενάντια στον αγώνα. Δε θα γινόταν τίποτα αν οι γιατροί του ΙΚΑ δεν είχαν πάρει απόφαση για απεργία διαρκείας, αυτό πίεζε όλους. Κι εμείς, το ΝΥΣΤΕΡΙ, πολύ πίσω από τις ανάγκες. Δεν καταφέραμε δύο γιατροί του Νυστεριού να είμαστε μαζί στο χώρο της κατάληψης. Δεν καταφέραμε να εμπλέξουμε στον αγώνα τον κόσμο που είναι κοντά μας. Κρατούμενο για τη συνέχεια. Εχουμε νέο ακροατήριο, νέο κόσμο που γνωρίσαμε, άμεσα να τον οργανώσουμε. Στο Θριάσιο μπήκαμε μπροστά, χρειάζεται άμεσα να φτιάξουμε συνεργείο για να σταθεροποιήσουμε την παρουσία μας με την εφημερίδα.

Γιώργος Ράγκος, Χημικός

Πολύς περισσότερος κόσμος από τις 100 χιλιάδες που ψήφισαν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει την αίσθηση πια ότι είναι μια πανελλαδική δύναμη συγκροτημένη, ότι η αντικαπιταλιστική αριστερά δεν είναι το άθροισμα των οργανώσεων αλλά ένα υπαρκτό πολιτικό ρεύμα. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα που φαίνεται αυτό, όπως είναι οι εκδηλώσεις για το χρέος, που δεν έγιναν και με την κατάλληλη προπαγάνδα. Κι όμως η επιτυχία τους στις γειτονιές ήταν τεράστια, ήρθε κόσμος από όλη την Αριστερά. Η καμπάνια ενάντια στις περικοπές έχει σημασία τώρα γιατί έχει ανοίξει σαν μάχη με κόσμο που απεργεί, που διαδηλώνει, που κάνει καταλήψεις και δεν πρέπει το κίνημα αυτό να χαθεί στην αυτονομία ή την ατομική δράση. Να φτιάξουμε επιτροπές που θα εμπλέξουν συλλόγους, σωματεία, φορείς της γειτονιάς. Οι πυρήνες χρειάζεται να συζητάνε για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το σχέδιό τους για αυτή. Πάμε για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ πολύ μεγαλύτερη, ποσοτικά και ποιοτικά, κι ένα ΣΕΚ πολύ μεγαλύτερο μέσα από αυτή την παρέμβαση.

Θανάσης Καμπαγιάννης, δικηγόρος, Γαλάτσι

Η θύελλα είναι μπροστά και έχουμε αργήσει. Η επαναστατική αριστερά σήμερα, όμως, στην Ελλάδα και όλη την Ευρώπη, είναι στην καλύτερη θέση από ποτέ. Τη δεκαετία του '60 και του '70, η επαναστατική αριστερά πριν τη θύελλα ήταν απελπιστικά μικρότερη. Σήμερα την ΑΝΤΑΡΣΥΑ την ξέρουν σε κάθε χωριό. Με αυτή τη δύναμη μπορούμε να βάλουμε την αντικαπιταλιστική αριστερά να έρθει στο ύψος των περιστάσεων. Υπάρχουν όμως και αντιφάσεις. Η πρώτη είναι ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν της επαναστατικής αριστεράς. Στο παρελθόν η πολιτική γινόταν με όρους συνδικαλιστικούς, του “χώρου”, ενώ το παρόν έχει 100 χιλιάδες ψήφους, εκλεγμένους συμβούλους, κόσμο που ζητάει από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ηγεσία. Η δεύτερη είναι ανάμεσα στις οργανωμένες δυνάμεις και το μέγεθος των ανένταχτων, ενώ υπάρχουν χιλιάδες που ενδιαφέρονται για το εγχείρημα. Στο Γαλάτσι, σε όλα όσα παλεύει ο κόσμος, θέλει να βλέπει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπροστά. Να φέρουμε αυτό τον κόσμο στις τοπικές. Για να το καταφέρουμε, χρειάζεται να κάνουμε τις διαδικασίες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ανοιχτές και θελκτικές για τον κόσμο. Το δεύτερο να μαζέψουμε τις πολλές και διαφορετικές επιτροπές που υπάρχουν στη γειτονιά. Μπορούμε να το πετύχουμε με την πρωτοβουλία ενάντια στις περικοπές και τα χαράτσια.

Κώστας Τορπουζίδης, δικηγόρος, Θεσσαλονίκη

Η επίθεση που δεχόμαστε η εργατική τάξη και η νεολαία, ο τρόπος που διεξάγεται αυτή από τη μεριά της άρχουσας τάξης και της κυβέρνησης, δείχνει πόσο κρίσιμο είναι το θέμα των ιδεών. Το κόμμα μας έχει κάνει σημαντικές επιλογές σε αυτό το πεδίο, αλλά χρειάζεται να προσέξουμε πόσο αυτές οι επιλογές είναι κτήμα όλων των συντρόφων. Εχουμε εκδόσει 60 τίτλους, από τις μικρές παμφλέτες έχουμε περάσει στις μεγάλες εκδόσεις που έχουν σημασία για όλη την Αριστερά και το κίνημα στην Ελλάδα. Δεν γίνεται όμως κτήμα όλων των συντρόφων η ιδεολογική δουλειά. Ζούμε σε μια περίοδο που σπάει μαζικά κόσμος από το ρεφορμισμό και ταυτόχρονα αυξάνονται οι πιέσεις της αυτονομίας σαν απάντηση στο πώς θα δράσουμε. Το θέμα των ιδεών είναι κομμάτι αυτής της πίεσης, η υποτίμηση της θεωρίας και του να γνωρίσουμε την ιστορία της τάξης. Μέσα και από την πίεση να παρέμβουμε στο κίνημα που φουσκώνει, χάνουμε αυτή την ισορροπία. Ειδικά στις σχολές. Να δώσουμε έμφαση στις ιδέες, στο ΣΑΚ, στις εκδόσεις μας. Με βάση και τις ανάγκες του κάθε συντρόφου. Αν θέλουμε να διπλασιάσουμε το κόμμα μας, θα χρειαστεί να προσέξουμε ιδιαίτερα αυτή τη δουλειά.

Μιχάλης Βερβέρης, ιδιωτικός υπάλληλος, Ιλιον

Ο πλούτος των ιδεών μας, με τις συζητήσεις, τις εκδόσεις, το Μαρξισμό δεν βγαίνουν όσο θα έπρεπε προς τα έξω. Το αποτέλεσμα είναι πολλοί να μας θεωρούν μόνο καλούς ακτιβιστές. Χρειάζεται να αναδεικνύουμε ότι είμαστε καλοί ακτιβιστές γιατί έχουμε ένα πολύ μεγάλο υπόβαθρο ιδεών και πολιτικής συζήτησης. Το περιοδικό το τελευταίο διάστημα είναι πραγματικά καρδιά σε αυτά που συζητάει ο κόσμος. Το διάβασμά του είναι απαραίτητο για να ανοίγεις την πολιτική συζήτηση με τον κόσμο. Στα Δυτικά διακινούμε το περιοδικό στους εργατικούς χώρους, υστερούμε στις πλατείες.

Ορέστης Ηλίας, μαθητής, 1ο Λύκειο Βριλησσίων

Τα προηγούμενα χρόνια οι Anticapitalista κατάφεραν να έχουν συνεχή επιρροή στο μαθητικό κίνημα κι αυτό φάνηκε με τα μαζικά μπλοκ στα Πολυτεχνεία, στις 6 Δεκέμβρη, στις πανεργατικές, στα πανεκπαιδευτικά και αντιφασιστικά συλλαλητήρια. Από το Δεκέμβρη και μετά, κάνουμε προσπάθεια μεγαλύτερου ανοίγματος με νέα μέλη. Θέλουμε σχολεία με ομάδες των Anticapitalista και του ΣΕΚ που καθορίζουν ότι όταν υπάρχει απεργία των εκπαιδευτικών οι μαθητές είναι μαζί τους, που διακινούν το εφημεριδάκι και την Εργατική Αλληλεγγύη, που οργανώνουν περιφρουρήσεις μαζί με τους καθηγητές, που στρατολογούν ακόμα τους καθηγητές τους. Οι μαθητές του ΣΕΚ χρειάζεται να παρεμβαίνουν πολύ ανοιχτά. Ενας μαθητής σε κάθε σχολείο ξεκινάει βάζοντας αφίσες, πάνω στα γραφεία απλώνει ανοιχτά τις εφημερίδες, τις διακινεί σε συμμαθητές, καθηγητές, καθαρίστριες και φύλακες. Στις 19 Μάρτη πέρσι στο σχολείο μου έγινε μεγάλη αντιρατσιστική εκδήλωση γιατί όλοι διαβάζουν την εφημερίδα. Το ίδιο θα γίνει και φέτος. Με αυτό τον κόσμο ανοίξαμε όλες τις επόμενες μάχες μετά. Κι ενώ στις πανεργατικές της Ανοιξης, οι καθηγητές στο σχολείο είχαν ενδοιασμούς για το αν μπορούμε να νικήσουμε και δε συμμετείχαν μαζικά, στις 15 Δεκέμβρη το σχολείο μου δεν άνοιξε. Τα μαθητικά φόρουμ παίζουν μεγάλο ρόλο για να ξεκαθαρίσουμε και να απλωθούμε. Είναι ανάγκη να διπλασιάσουμε το ΣΕΚ και μέσα στα σχολεία.

Στάθης Κουνάς, μαθητής, 1ο ΕΠΑΛ Πετρούπολης

Παρόλο που το υποκείμενο της επανάστασης δεν είναι οι μαθητές, μέσα από τους μαθητές Anticapitalista και τα μέτωπα που ανοίγουμε διεκδικούμε το σχολείο των αναγκών μας. Οπως σε έναν εργατικό χώρο ένας συνδικαλιστής, έτσι κι ένας μαθητής έχει κάποιες ευκαιρίες για να μπορέσει να οργανώσει από τα κάτω. Ο αντιρατσιστικός αγώνας στις 21 Μάρτη είναι μια τέτοια ευκαιρία. Διεκδικούμε, εκτός από το αντιρατσιστικό μάθημα, να γίνουν εκδηλώσεις μέσα στα σχολεία, μαζί με καθηγητές που πέρσι έφεραν και πολιτικό υλικό, με εκθέσεις αντιρατσιστικού βιβλίου από τις βιβλιοθήκες που υπάρχουν στα σχολεία. Βιντεοπροβολές, συναυλίες και αντιρατσιστικές εκδρομές σε θεατρικά και ταινίες. Παρέμβαση και συνεργασία με την θεατρική ομάδα του σχολείου αν υπάρχει. Ολα αυτά γίνονται με οργάνωση και συντονισμό των σχολείων, με εξορμήσεις των πυρήνων μας στα σχολεία, διακίνηση των εντύπων μας.

Μαργαρίτα Παπαμηνά, δασκάλα, Χανιά

Μετά την περσινή συνδιάσκεψη λειτουργήσαμε φράξια εκπαιδευτικών και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα καταρχήν να μπορέσουμε να κερδίσουμε μέσα στην παράταξη που παρεμβαίνουμε -και συμμετέχουν επίσης ανένταχτοι και οργανωμένοι στο ΣΥΡΙΖΑ και οικολόγοι- ότι στην τακτική συνέλευση θα προτείνουμε το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και τελικά να κερδίσουμε και την ίδια τη συνέλευση σε ένα πλαίσιο που έβαζε τη διαγραφή του χρέους, την κρατικοποίηση των τραπεζών και όλα όσα βάζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Παράλληλα, έχουμε κάνει πολλά ανοίγματα για να μεγαλώσουμε την ΚΕΕΡΦΑ αλλά και να φτιάξουμε ΕΠΑΣΣ και άρα, προκειμένου όλα αυτά να προχωρήσουν, θα χρειαστεί οργανωμένη ομάδα συντρόφων για κάθε μέτωπο που οργανώνει και την παρέμβαση του ΣΕΚ μέσα σε αυτά τα μέτωπα και το μεγάλωμα του ίδιου του μετώπου. Το δεύτερο που εξασφαλίζουν οι οργανωμένες φράξιες είναι η εμπλοκή όλων των συντρόφων στη δράση του κόμματος.

Κώστας Καταραχιάς, ειδικευόμενος Αγία Σοφία

Οι μάχες που ξεσπούν δείχνουν πως ο παλιός τρόπος λειτουργίας μας δεν μπορεί να περπατήσει. Αυτό έρχονται να αλλάξουν οι κλαδικές ομάδες. Το ζήτημα της συλλογικής προσπάθειας μέσα σε κάθε εργατική ομάδα είναι πιο κρίσιμο όσο ποτέ. Δεν αρκεί να το πούμε, χρειάζονται βήματα για να πετύχει η διαδικασία αυτή. Πολλές στιγμές πέρσι μας ανέδειξαν στις μάχες, η 5νθήμερη απεργία των γιατρών το καλοκαίρι ήταν μια τέτοια στιγμή, για να βγει καταρχήν η απεργία ήταν κρίσιμος ο ρόλος του ΣΕΚ. Αυτό όμως δε σήμαινε και την οργάνωσή της όπως έπρεπε. Το μεγάλο στοίχημα είναι να κερδίσουμε πολλά μέλη στους εργατικούς χώρους. Κι άρα, οι δυνάμεις που ήδη έχουμε δεν μπορεί να παρεμβαίνουν με ένα αποσπασματικό και πρόχειρο τρόπο και επιπλέον αυτές οι δυνάμεις δεν αρκούν, πρέπει να μεγαλώσουν.

Ελίζα Κομπολίτη, φοιτήτρια Ιατρικής Ιωαννίνων

Στην κεντρική αφίσα της ΕΑΑΚ έχει μπει το αίτημα της διαγραφής του χρέους, πράγμα που μας δίνει περισσότερο θάρρος να ανοίγουμε το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα στις σχολές. Ως αποτέλεσμα σε συνέλευση που έγινε πριν τα Χριστούγεννα να ανοίξει το θέμα από την ΚΝΕ και να μας δώσει έτσι την ευκαιρία να αναφερθούμε μπροστά σε 300 άτομα και να επιχειρηματολογήσουμε για το πρόγραμμά μας. Κάτι ανάλογο είχε γίνει και με τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών. Είδαμε το ΠΑΜΕ και την ΚΝΕ να μπαίνει στις συνελεύσεις και να κατηγορεί το ΣΕΚ, κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας των Σενεγαλέζων, ότι οδηγεί τους μετανάστες στο θάνατο. Και το έλεγε παντού. Ο κόσμος δεν είναι βλάκας. Περνούσε έξω από τη Νομαρχία και μας έβλεπε να προσπαθούμε να στηρίζουμε τους μετανάστες πολιτικά και υλικά και σε καμιά περίπτωση να μην τους αφήσουμε να πεθάνουν εκεί. Είμαστε υπερήφανοι γι' αυτό. Κάτι επίσης πρωτοφανές είναι το σχήμα της ΕΑΑΚ να κάνει εργατικό στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο. Χρειάζεται να οργανώσουμε καλύτερα την εξόρμηση με την εφημερίδα, να ξεκινήσουμε ξανά τις γύρες μας στα μέλη ΔΕΠ, να είναι επιτυχημένη η πανεργατική απεργία.

Ράνια Κούτσικου, φοιτήτρια Επιστήμης Υλικών, Πάτρα

Στα ΤΕΙ έχουμε δύο νέους συντρόφους γιατί σταθεροποιήσαμε την παρέμβασή μας εκεί. Στο Πανεπιστήμιο προσπαθούμε να κάνουμε το ίδιο, έχουμε καταφέρει να συσπειρώσουμε κόσμο γύρω μας που κατεβαίνει μαζί μας στις πορείες. Εχουμε βάλει στόχους για το επόμενο διάστημα. Ο πρώτος είναι να φτιάξουμε ΚΕΕΡΦΑ στις σχολές. Ο δεύτερος είναι η επιτυχία της Πανεργατικής. Ηδη την Παρασκευή περάσαμε από πολλούς εργατικούς χώρους, Δευτέρα και Τρίτη θα πάμε σε ακόμα περισσότερους. Το εργατικό πούλημα είναι σχολείο για όλους. Οσο πιο πολλοί φοιτητές του ΣΕΚ, τόσο πιο δυνατά ΕΑΑΚ θα έχουμε.

Μαρία Γρυσμπολάκη, φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ

Στο κάτω Πολυτεχνείο μένουν πρόσφυγες Παλαιστίνιοι και Ιρανοί που ζητάνε πολιτικό άσυλο. Η δυνατότητα να παραμένουν στη σχολή υπάρχει γιατί έχει προηγηθεί συζήτηση με τους φοιτητές. Είχαμε μαζική συνέλευση που πήρε απόφαση, με πρωτοβουλία δική μας, ότι στηρίζουμε τον αγώνα τους. Είχαμε πάρει και απόφαση για το αντιρατσιστικό στις 15 Γενάρη και κατεβάσαμε πανό του Συλλόγου. Πήγαμε στα αμφιθέατρα μαζί με μετανάστες και κάναμε ανακοινώσεις, μιλούσαμε άτομο το άτομο με την Εργατική Αλληλεγγύη εξηγώντας ότι όχι μόνο πρέπει να είμαστε αλληλέγγυοι με τους μετανάστες αλλά και ότι συνδέεται ο αγώνας αυτός με τη μάχη ενάντια στα μέτρα Διαμαντοπούλου και όλα τα μέτρα του μνημονίου. Ετσι γνωρίσαμε καθηγητές και φοιτητές και διοικητικούς και έγινε η σύνδεση με τους μετανάστες. Με αυτόν τον τρόπο καταφέραμε δύο πράγματα. Πρώτον, να πιέσουμε τον πρύτανη και τον κύκλο του - που προσπάθησαν να τους πετάξουν έξω, ακύρωσαν τα μαθήματα και την εξεταστική στο χώρο που έμεναν, έφεραν και τα ΜΑΤ και δεν άφηναν κανέναν να μπει και να βγει- να καταλήξουν να παίρνουν τηλέφωνα για να αφεθούν ελεύθεροι μετανάστες που είχαν συλληφθεί. Δεύτερον να βγουν τα ΕΑΑΚ και ανένταχτος κόσμος να ανοίξει το θέμα και να συμπαρασταθεί.