Η Λιβύη φλέγεται

Η εξέγερση που εξελίσσεται στη Λιβύη ξεπερνάει σε ένταση και βία, όλα τα μέχρι τώρα γεγονότα στην περιοχή. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι εκτιμήσεις είναι ότι το 90% της χώρας βρίσκεται στον έλεγχο των εξεγερμένων. Το καθεστώς Καντάφι την ώρα που βγάζει τον επιθανάτιο ρόγχο του, πνίγει στο αίμα τη Λιβύη, αλλά οι εξεγερμένοι ξεπερνάνε κάθε όριο ηρωισμού. Δίνουν τη μάχη στους δρόμους κόντρα σε μπάτσους, στρατό και αεροπορία.

Οι διαδηλώσεις στη Λιβύη είχαν ξεκινήσει από τα μέσα Γενάρη, αλλά δεν πήραν μεγάλες διαστάσεις στα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Πολλοί αναλυτές βιάστηκαν να πουν τότε ότι επειδή η Λιβύη είναι πετρελαιοπαραγωγός χώρα δεν μπορεί να έχει τη μοίρα της Τυνησίας. Όμως οι οικονομίστικες και “κοινωνιολογικές” αναλύσεις έπεσαν εντελώς έξω.

Η αφορμή για τις διαδηλώσεις του Γενάρη ήταν κοινωνική, όπως και στην Τυνησία. Ο κόσμος στην παραλιακή πόλη Ντάρνα, στα ανατολικά, εξεγέρθηκε επειδή οι τοπικές αρχές καθυστερούν εδώ και καιρό την παράδοση εργατικών κατοικιών στους δικαιούχους τους. Χιλιάδες φτωχοί άνθρωποι σε όλη τη χώρα έχουν υπογράψει τα συμβόλαια για να πάρουν σπίτια, έχουν αγοράσει τα έπιπλά τους, αλλά δεν τους επιτράπηκε να μετακομίσουν. Τη λύση την έδωσαν μόνοι τους, αρχίζοντας να κάνουν κατάληψη στις άδειες πολυκατοικίες.

Οι τοπικές αρχές στην Ντάρνα δήλωσαν ότι 2000 σπίτια είχαν καταληφθεί με το έτσι θέλω. Εκατοντάδες άλλα σπίτια είχαν καταληφθεί στο Μπάνι Ουαλίντ, στα δυτικά της χώρας και στη διάρκεια της εξέγερσης, άλλα 600 σπίτια καταλήφθηκαν στη Βεγγάζη. Οταν η αστυνομία άρχισε να καταστέλλει και να συλλαμβάνει κάποιους από τους πιο γνωστούς αγωνιστές, το αποτέλεσμα ήταν να πολιτικοποιηθεί κι άλλο το κίνημα. Με την έμπνευση που ερχόταν από την Τυνησία και την Αίγυπτο, την περασμένη βδομάδα οι διαδηλώσεις άρχισαν να φωνάζουν το σύνθημα “Κάτω ο Καντάφι, κάτω το καθεστώς”. Οι εξελίξεις επιταχύνθηκαν. Ο εξεγερμένος κόσμος άρχισε να κάνει επιθέσεις σε κυβερνητικά κτίρια και να τα πυρπολεί.

Η ανατολική πλευρά της χώρας θεωρείται η πιο υποβαθμισμένη, όμως διαδηλώσεις ξέσπασαν και στη Δύση, σπάζοντας την προπαγάνδα ότι πρόκειται για κάποια τοπικιστική εξέγερση. Την περασμένη Τετάρτη 16 Φλεβάρη έπεσαν οι πρώτοι νεκροί, ενώ την ίδια ώρα χανόταν ο λογαριασμός για το πόσα αστυνομικά τμήματα είχαν δεχτεί επίθεση. Κεντρικοί σταθμοί των δυνάμεων καταστολής πέρασαν στα χέρια των εξεγερμένων.

Η 17η Φλεβάρη είχε οριστεί “μέρα οργής” κατά του καθεστώτος. Ο συμβολισμός ήταν διπλός. Στις 17 Φλεβάρη του 2006 είχαν οργανωθεί διαδηλώσεις κατά των ρατσιστικών σκίτσων του Μωάμεθ που δημοσιεύτηκαν σε μια δανέζικη εφημερίδα. Όμως εκείνες οι διαδηλώσεις, χωρίς να το περιμένει το καθεστώς, μετατράπηκαν σε διαδηλώσεις κατά του Καντάφι. Τώρα οι διαδηλωτές έπιαναν το νήμα των διαδηλώσεων του 2006 αλλά ταυτόχρονα ακολουθούσαν τις “μέρες οργής” της Τυνησίας και της Αιγύπτου. Το καθεστώς κλιμάκωσε την επιθετικότητά του. Εξαπέλυσε μισθοφόρους που άνοιγαν εν ψυχρώ πυρ κατά των διαδηλώσεων. Η αστυνομία συλλάμβανε και εκτελούσε μέσα στο δρόμο. Οι διαδηλωτές δέχονταν πυρά και από ελικόπτερα. Ίσως το καθεστώς να πίστευε πως με αυτόν τον τρόπο θα προκαλούσε σοκ και θα τρομοκρατούσε τον κόσμο για να ξαναγυρίσει στα σπίτια του, όμως το αποτέλεσμα ήταν το αντίθετο.

Αλλαγή

Την Παρασκευή οι διαδηλώσεις δυνάμωσαν κι άλλο. Την ώρα που οι νεκροί έπεφταν κατά δεκάδες συνέβη μια σημαντική αλλαγή. Τμήματα της αστυνομίας και του στρατού στα ανατολικά της χώρας άρχισαν να περνάνε με την μεριά της εξέγερσης.

Ο κόσμος άρχισε να ελέγχει ολόκληρες περιοχές και να περνάει στην αντεπίθεση, καθαρίζοντας γειτονιές από τους δολοφόνους. Οι τηλεπικοινωνίες και το ίντερνετ κόπηκαν με στόχο να μη μεταφερθεί στην υπόλοιπη χώρα το τι ακριβώς συνέβαινε στα ανατολικά και ειδικά στη Βεγγάζη. Το αεροδρόμιο της πόλης είχε περάσει στα χέρια των εξεγερμένων.

Την Κυριακή, διαδηλώσεις ξέσπασαν για πρώτη φορά στην Τρίπολη. Και εκεί τα πράγματα ξέφυγαν γρήγορα από τον έλεγχο του καθεστώτος. Ο κόσμος συγκρούστηκε με την αστυνομία και νίκησε. Πήρε τον έλεγχο των δρόμων και έφτασε να πυρπολήσει το κτίριο της κάτω Βουλής.

Τη Δευτέρα η καταστολή ξεπέρασε κάθε φαντασία. Βομβαρδιστικά Μιράζ άρχισαν να βομβαρδίζουν τους διαδηλωτές. Οι πιλότοι πήραν εντολή να χτυπάνε ακόμη και τις κηδείες, όπου ο κόσμος αποχαιρετούσε τους νεκρούς του των προηγούμενων ημερών. Αεροπορικός βομβαρδισμός διαδηλωτών στη Λιβύη έχει να γίνει από την περίοδο της ιταλικής φασιστικής κατοχής, τη δεκαετία του '30. Δύο πιλότοι Μιράζ έκαναν χαμηλή πτήση για να εγκαταλείψουν τη χώρα και κατέφυγαν στη Μάλτα όπου ζήτησαν πολιτικό άσυλο, αρνούμενοι να χτυπήσουν τον κόσμο. Υπάρχουν αναφορές ότι η εντολή που έδωσε ο Καντάφι στην αεροπορία έλεγε: “Εγώ έφτιαξα τη Λιβύη, εγώ και θα την καταστρέψω”. Ο γιος του Καντάφι, Σαϊφ-αλ-Ισλάμ είχε νωρίτερα εμφανιστεί στην τηλεόραση και απείλησε με εμφύλιο πόλεμο. Στο μεταξύ η Βεγγάζη είχε περάσει ολοσχερώς στα χέρια των εξεγερμένων. Ενώ, Λίβυοι πρέσβεις και διπλωμάτες σε όλο τον κόσμο, από τον Αραβικό Σύνδεσμο και την Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι την Κίνα, παραιτούνταν για να διαχωρίσουν τη θέση τους από τη σφαγή.

Διαβάστε επίσης:

Ο φίλος της ΕΕ

Απλώνεται παντού

Ενα απλό πραξικόπημα;

Ελευθερία και κοινωνική δικαιωσύνη τα αιτήματα των εργατών στην επανάσταση