Γράμματα και σχόλια
Αφιερωμένο στα παιδιά των ναυτικών

Την περίφημη διαφήμιση του Mr jumbo, δεν την έχω δει. Είδα όμως τον πατέρα μου, ναυτικό στο επάγγελμα, να γυρίζει στο αεροδρόμιο μετά από ναυάγιο στην Ισπανία. 

Δεκαεπτά μέτρα κύμα, το καράβι βρήκε σε ξέρα, κόπηκε στα δύο. Τέσσερις ναυτικοί έχασαν τη ζωή τους μπροστά στα μάτια του. Εγκατέλειψε τελευταίος το πλοίο, ως όφειλε αφού φρόντισε να επιβιβαστουν όλοι σε βάρκες και παρέμεινε στα κύματα, αγνοούμενος για αρκετές ώρες. Διασώθηκε από ελικόπτερο. Η ζωή του κομμένη στη μέση. Η μυρωδιά των κυμάτων δεν έφυγε ποτέ από πάνω του. Το αίσθημα του πνιγμού ποτέ από τη ζωή του. Ούτε κι από τις δικές μας. 

Ίσως γι’ αυτό αγαπάω τόσο πολύ τους προσφυγες. Μου θυμίζουν το νοτισμενο κορμί, τα αγαπημένα μακριά δάχτυλα να κρατούν ένα κομμάτι ξύλο στη μέση του πουθενά. Και μια φορά μόνο που ταξιδέψαμε μαζί του, σε ταξίδι 20 ημερών από Καναδά για Ολλανδία δεν κατέβηκε για ύπνο στην καμπίνα. Είκοσι νύχτες στη γέφυρα, για να έχει το νου του, για να μη συμβεί κάτι κακό. Δύσκολες βάρδιες, κακός ύπνος. Ακούσαμε τη φωνή του όταν συνομίλησε με έναν φαροφυλακα. Ο φάρος στη μέση του ωκεανού, στη μέση του κόσμου. Δώρα δε μας έφερε ποτέ. Μάταια κρυβόμαστε, όταν άνοιγε τη βαλίτσα μπας και βγει κανένα δωράκι. Πού να μπορέσει, πιάνανε κάτι μικρά λιμάνια, στη μέση του πουθενά κι είχε όλο δουλειές. Μόνο μία κούκλα, που μας έστειλε ένας Φιλιππίνεζος λοστρόμος που τον αγαπούσε. Α, και μετά από πολλά παρακάλια, έλα μπαμπούλη μου, κάτι δίσκους των Pink Floyd κι ένα στερεοφωνικό που έκανε θραύση στη γειτονιά. 

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του φοβόταν να ταξιδέψει, συμπλήρωσε τα ένσημα του στα παροπλισμένα στην Ελευσίνα. Τα ταμεία μετά άδειασαν, οι ναυτικοί πήραν συντάξεις πείνας. Για τις οικογένειες των ναυτικών αλλά και των εργαζομένων στα καταστήματά σου… not so merry Christmas, Mr jumbo.