Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Η μάχη της Μόρια: Ο λόγος στους πρόσφυγες

16/9, Καρά Τεπέ

15/9, Πανεργατικό συλλαλητήριο στην πλ. Σαπφούς

 

Φτάσαμε στη Μυτιλήνη την Τρίτη 15/9. Ήδη συμπληρωνόταν μια εβδομάδα από την πυρκαγιά. Το νέο στρατόπεδο συγκέντρωσης είχε στηθεί. Οι κυβερνητικές απειλές και οι εκβιασμοί στους πρόσφυγες προκειμένου να μπουν στο στρατόπεδο ήταν σε εξέλιξη. Χιλιάδες βρίσκονταν με σκηνές και παραπήγματα στο πεζοδρόμιο του Καρά Τεπέ, ενώ πολλοί ήταν αυτοί που ακόμα έμεναν στην καμένη Μόρια. Το απόγευμα της ίδιας μέρας ήταν προγραμματισμένο συλλαλητήριο που καλούσε το Εργατικό Κέντρο Λέσβου και το νομαρχιακό τμήμα της ΑΔΕΔΥ, σε αλληλεγγύη με τους πρόσφυγες κι ενάντια στη δημιουργία της νέας δομής. 

Εκμεταλλευτήκαμε το πρωινό προκειμένου να επισκεφτούμε τη Μόρια. Μέσα στο στρατόπεδο δεν μπορούσαμε να δούμε, αλλά απ' έξω, εκεί που απλωνόταν μια τεράστια φαβέλα στην οποία έφτασαν να ζουν ακόμα και 20.000 άτομα, τώρα βρίσκονταν οι σκελετοί από τα κοντέινερ και τις καμένες σκηνές και παράγκες. Ωστόσο η περιοχή μόνο έρημη δεν θα την έλεγες. Εκατοντάδες κόσμος προσπαθούσε να σώσει ότι μπορούσε από τα πράγματά του, τα τίναζε από τις στάχτες και τα φόρτωνε σε καφάσια. Έπειτα τα έσερνε στην κατηφόρα προς το Καρά Τεπέ. Άλλοι σχημάτιζαν ουρές ύστερα από πρόσκληση κάποιας ΜΚΟ που διένειμε ήδη πρώτης ανάγκης. Σε ένα άλλο σημείο είχαν στηθεί τα καζάνια της Κοινωνικής Κουζίνας “Ο άλλος άνθρωπος”, ετοιμάζοντας φαγητό. Σε ένα σημείο στο δρόμο, αρκετοί άντρες πλένονταν από ένα σπασμένο σωλήνα νερού. 

Και σε αρκετά σημεία είχαν στηθεί ξανά σκηνές. “Είμαστε 6 άτομα οικογένεια” μας λέει ο Α από το Αφγανιστάν που έμενε σε μία από αυτές. Δίπλα του τα παιδιά του χαμογελαστά μου κάνουν το σήμα της νίκης. “Αναγκαστήκαμε να έρθουμε στην Ευρώπη γιατί στο Αφγανιστάν μου επιτέθηκαν οι Ταλιμπάν. Η πλάτη μου έχει καταστραφεί” μας λέει και μας δείχνει ένα σημάδι.“Το βράδυ της φωτιάς η αστυνομία δεν μας είπε τίποτα. Όταν το πήραμε χαμπάρι αφήσαμε τη σκηνή μας και τρέξαμε να σωθούμε. Δεν θέλουμε το νέο καμπ.  Στο νέο καμπ δεν υπάρχουν ούτε τα αναγκαία. Ανησυχώ όχι τόσο για μένα, αλλά για τα παιδιά μου”. 

Δείχνοντάς του την Εργατική Αλληλεγγύη και εξηγώντας του τι λέει, μου απαντάει “είμαστε όλοι άνθρωποι. Οι θρησκείες δεν έχουν σημασία. Όλοι θέλουμε μια καλή ζωή για τα παιδιά μας” κι ένας φίλος του που ακούει το διάλογο ζητάει ο ίδιος να μας μιλήσει. Είχε το χέρι του δεμένο. “Κοίτα το χέρι μου. Το έσπασε η αστυνομία” μας λέει. Λίγο πιο κάτω, δίπλα στην άσφαλτο, μια άλλη παρέα κάθεται σε ένα ράντσο στημένο δίπλα από τρεις σκηνές. Δέχονται να μου μιλήσουν. Η συζήτηση είναι για το νέο καμπ. “Είναι φυλακή” μας λένε. “Ακούγεται ότι σου παίρνουν μέχρι και τα κορδόνια από τα παπούτσια. Δεν θέλαμε τη Μόρια αλλά αυτό είναι ακόμα χειρότερο”.

Την επόμενη ημέρα πάμε στο Καρά Τεπέ. Η περιοχή είναι αποκλεισμένη. Τα μπλόκα των φασιστών δεν υπάρχουν πια. Έχουν μείνει αυτά των ΜΑΤ. Καταφέρνουμε να περάσουμε και το τελευταίο, στην περιοχή δίπλα από το νέο στρατόπεδο. Χιλιάδες πρόσφυγες δεξιά κι αριστερά του δρόμου έχουν στήσει σκηνές και παράγκες από ξύλα και πανιά. Στη μέση του δρόμου μια τεράστια ουρά εκατοντάδων μέτρων περιμένει υπομονετικά να πάρει το φαγητό που προσφέρει κάποια ΜΚΟ. Σε κάποια σημεία, οικογένειες ετοιμάζουν το φαγητό τους ανάβοντας κάποια μικρή εστία και βάζοντας ένα κατσαρολάκι από πάνω. Σε ένα άλλο, δίπλα από έναν σπασμένο σωλήνα μια μάνα και δυο πιτσιρίκια βάζουν μπουγάδα τα ρούχα τους σε μια λεκάνη. Ένας ηλικιωμένος μαζί με ένα παιδί, γεμίζουν κάτι μπουκάλια με νερό. Στα πάρκινγκ ενός σουπερμάρκετ που βρίσκεται εκεί, έχει αναπτυχθεί μια ολόκληρη γειτονιά. Παιδιά ο,τι μπορούν το κάνουν παιχνίδι. Ένα κορίτσι έχει φτιάξει μια κούνια απλά με ένα χοντρό σκοινί. Συναντάμε τον Μοχάμαντ. Κρατάει το ενός μηνός βρέφος στην αγκαλιά του και καταγγέλλει ότι πριν κάποιες ημέρες η αστυνομία έριξε χημικά στο σημείο που καθόταν με το παιδί. 

Στο απέναντι πεζοδρόμιο βλέπουμε μια σκηνή με ένα πλακάτ. Γράφει στα αγγλικά “εκτοπιστήκαμε λόγω της φωτιάς στις 8/9. Από τότε εγώ και η έγκυος γυναίκα μου ζούμε στο δρόμο. Θέλουμε να πάμε στην ηπειρωτική Ελλάδα. Πού είναι τα ανθρώπινα δικαιώματά μας;”. Η γυναίκα που κάθεται στην είσοδο της σκηνής έχει δίπλα της ένα άλμπουμ με φωτογραφίες από το Αφγανιστάν που κάνουν απόλυτα κατανοητό τί τους οδήγησε στο δρόμο της προσφυγιάς. Δέχεται να μας πει την ιστορία της:

“Mε λένε Μάριαμ και είμαι 11 μήνες εδώ. Έχω έρθει από το Αφγανιστάν. Φύγαμε από το Αφγανιστάν γιατί κινδυνεύαμε. Το σπίτι μας βομβαρδίστηκε. Δύο αδέρφια του άντρα μου σκοτώθηκαν. Η μάνα του κουφάθηκε από την έκρηξη. Το ταξίδι ήταν πολύ δύσκολο. Πρώτα πήγαμε Ιράν, Τουρκία και μετά εδώ. Από τότε μέχρι τη φωτιά, μέναμε στη Μόρια. 

Πριν ένα μήνα πέρασα τη συνέντευξη για το άσυλο. Τώρα περιμένω τα χαρτιά για να φύγω. Η φωτιά τα κατέστρεψε όλα. Το βράδυ της φωτιάς ήταν πολύ άσχημο. Κινδυνέψαμε σοβαρά. Ήμασταν οι τελευταίοι που φύγαμε από τη Μόρια. Τώρα μας λένε ότι αν δεν πάμε στο καινούργιο καμπ η υπόθεση του ασύλου μας θα κλείσει. Αποφασίσαμε να πάμε στο καμπ. Είναι ένας εκβιασμός. Δεν θέλω να πάω στο καμπ. Μας λένε ότι οι συνθήκες εκεί μέσα δεν είναι καλές. Δεν υπάρχουν τουαλέτες, οι σκηνές δεν είναι ασφαλείς κλπ. Στη Μόρια τουλάχιστον μπορούσαμε να βγαίνουμε. Εδώ μας λένε ότι δεν θα μπορούμε. Ότι το καμπ είναι κλειστού τύπου. Φοβόμαστε να μπούμε εκεί μέσα. Αλλά αποφασίσαμε να πάμε γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή. Είμαι έγκυος 6 μηνών. Το να μένεις στο πεζοδρόμιο δεν είναι καλό αν είσαι έγκυος. Ελπίζουμε να υπάρχουν τουλάχιστον παροχές υγείας εκεί.

Φύγαμε από το Αφγανιστάν για μια πιο ασφαλή ζωή. Αλλά εδώ δεν την έχουμε βρει. Όχι μόνο εμείς. Όλοι οι πρόσφυγες. Δεν θέλουμε να πάμε σε άλλη χώρα. Θέλουμε να πάμε σε ένα ασφαλές μέρος στην ηπειρωτική Ελλάδα. Τις προηγούμενες ημέρες έγιναν εδώ διαμαρτυρίες. Δεν θέλουμε άλλη μία Μόρια. Κάθε άνθρωπος θέλει να ζήσει μια καλή ζωή με ασφάλεια. Εδώ δεν είναι έτσι. Στη Μόρια κάθε βράδυ σκοτωνόταν κι ένας άνθρωπος. Η αστυνομία μας αντιμετωπίζει πολύ άσχημα. Το βράδυ που κάηκε η μισή Μόρια η αστυνομία έλεγε μη φύγετε από τη Μόρια, θα σας σώσουμε. Είπαμε ΟΚ. Το άλλο βράδυ κάηκε και η άλλη μισή. Δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να φύγουμε. Το Σάββατο ο κόσμος βγήκε στο δρόμο και φώναζε 'θέλουμε ελευθερία'. Η αστυνομία μας έριξε χημικά. Έριξε χημικά στη σκηνή μας και στις δίπλα σκηνές”. 

Από το πρωί της επόμενης ημέρας η κυβέρνηση ενέτεινε την προσπάθεια να γεμίσει το νέο στρατόπεδο. Αυτό σήμαινε νέες επιθέσεις της αστυνομίας, αφού είχαν διώξει από το χώρο τα ΜΜΕ και τις ΜΚΟ. Χιλιάδες άρχισαν να συνωστίζονται στην είσοδο του στρατοπέδου για να γλιτώσουν από την αστυνομική βία, αλλά και για τους λόγους που εξηγεί πιο πάνω η Μάριαμ. Σε λιγότερο από τρεις ημέρες η κυβέρνηση περηφανευόταν ότι 10.000 πρόσφυγες μπήκαν στο καμπ κι ένα νέο κεφάλαιο ντροπής για την Ευρώπη Φρούριο είχε αρχίσει να γράφεται.


Όχι στις φυλακές προσφύγων

Τα βράδια της Τρίτης 8/9 και της Τετάρτης 9/9 το στρατόπεδο προσφύγων της Μόριας και η φαβέλα που απλωνόταν στο δάσος γύρω από το καμπ καταστράφηκαν από μια τεράστια πυρκαγιά.

Περισσότεροι από 13.000 πρόσφυγες ήρθαν αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της φωτιάς, αλλά και την ελπίδα ότι το κολαστήριο της Μόριας είναι πια παρελθόν. 

Όμως η κυβέρνηση έκανε την απάνθρωπη μεταχείρισή τους, ακόμα χειρότερη. Βρήκε την ευκαιρία να προωθήσει τη δημιουργία μιας νέας Μόριας, ακόμα χειρότερης από την παλιά.  Η κατασκευή του καμπ κλειστού τύπου, μιας φυλακής προσφύγων, ήταν προγραμματισμένη από την αρχή της χρονιάς. Την άνοιξη η κυβέρνηση δέχθηκε μια μεγάλη ήττα σε αυτό το μέτωπο. Παρά την απόβαση τεράστιων αστυνομικών δυνάμεων στο νησί, η κατασκευή του καμπ στην Καράβα μπλοκαρίστηκε από τη μαζική κινητοποίηση των κατοίκων της Λέσβου και μια πολυήμερη απεργία των συνδικάτων. 

Αυτή τη φορά δεν είναι η Καράβα, αλλά το Πεδίο Βολής του στρατού, λίγα μέτρα από το σημείο που είχαν αποκλειστεί οι πρόσφυγες στο Καρά Τεπέ. Ένα μεγάλο ξερό χωράφι δίπλα από τη θάλασσα, που το βαράει ο καυτός ήλιος το καλοκαίρι κι ο λυσσασμένος αέρας το χειμώνα. Εκεί σε χρόνο – αστραπή, στήθηκαν σκηνές, υψώθηκαν συρματοπλέγματα, δημιουργήθηκε ξεχωριστή αστυνομική διεύθυνση και μέσα σε μια εβδομάδα η φυλακή ήταν έτοιμη. 

Στο τέλος της εβδομάδας η κυβέρνηση πανηγύριζε ότι σχεδόν όλοι οι πρόσφυγες μπήκαν στο στρατόπεδο, “από μόνοι τους”. Στην πραγματικότητα έπαιξε το πιο βρώμικο παιχνίδι: τους ανάγκασε να μπουν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης κάνοντάς τους το βίο αβίωτο. Τους εκβίασε ότι όποιος δεν μπει στο στρατόπεδο θα αποκλειστεί από κάθε διαδικασία ασύλου. Και προχώρησε σε συλλήψεις προσφύγων, που τους φόρτωσαν τον εμπρησμό της Μόριας.

Κι από όταν άρχισαν να μπαίνουν οι πρόσφυγες στη νέα φυλακή, οι καταγγελίες δεν σταμάτησαν να διαδέχονται η μία την άλλη. Ένα Γκουαντάναμο στημένο πάνω σε χώμα και πέτρες έτοιμο να γίνει ένας τεράστιος βούρκος στην πρώτη βροχή. Με 35 χημικές τουαλέτες για χιλιάδες ανθρώπους. Με ετοιμόρροπες σκηνές χωρίς πάτωμα στις οποίες στοιβάζονται περισσότερα από 100 άτομα στην καθεμιά. Χωρίς τρεχούμενο νερό. Σε ένα παλιό πεδίο βολής όπου τα παιδιά παίζουν με τους κάλυκες και τα απομεινάρια των στρατιωτικών ασκήσεων. Με άθλιο φαγητό κι απαγορεύσεις σε οποιαδήποτε ΜΚΟ ή άλλον φορέα παρέχει τροφή εκτός καμπ.

Και ο Μηταράκης να δηλώνει οργουελικά ότι ήταν ανθρωπιστικό καθήκον το στήσιμο της νέας φυλακής.


Από το 2015 που είχαμε τις πρώτες μαζικές αφίξεις προσφύγων/ισσών και μεταναστών/ριών στη Λέσβο και τα πρώτα αυθόρμητα δίκτυα αλληλεγγύης που αναπτύχθηκαν, έχουν περάσει πέντε χρόνια που μοιάζουν αιώνας. 

Από τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας μέχρι την γενικότερη αναπαραγωγή, από μεριάς κυβερνήσεων και τοπικών παραγόντων, ρατσιστικών πολιτικών και φασίζουσας ρητορικής, όλο αυτό οπλίζει και θεριεύει το χέρι του παρακράτους στο τόπο μας. Η απουσία στην απόδοση της δικαιοσύνης για μια σειρά από λεκτικές ή και σωματικές επιθέσεις εναντίων προσφύγων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη μη καταδίκη υπευθύνων για το πογκρόμ της 22ας Απριλίου του 2018 αλλά και τις επιθέσεις σε εργαζόμενους/ες ΜΚΟ τον Φεβρουάριο του 2020, αφήνει στην ατιμωρησία ποινικά και κοινωνικά κολάσιμες πράξεις, θεριεύοντας τη δολοφονική φύση της συνεργασίας κράτους και παρακράτους.

Εμείς –κι εδώ έρχεται η απάντηση των εργαζομένων/ανέργων μέσω των σωματείων τους και κάθε λογής αντιφασιστικών, αντιρατσιστικών πρωτοβουλιών- καλούμε τον λαό της Λέσβου να κλείσει τα αυτιά του στις φασιστικές ιαχές, να χτίσει δίκτυα αλληλεγγύης με τους πρόσφυγες, αλλά και στις γειτονιές του. Να αποτρέψουμε τη δημιουργία κέντρων κράτησης στο νησί μας, σε όλη τη χώρα, παντού.

Κώστας Ντουράκης
μέλος ΕΛΜΕ Λέσβου

Κίνημα αλληλεγγύης

Μια σκληρή διελκυστίνδα έχει στηθεί στη Λέσβο. Από τη μια οι κυβερνητικές μεθοδεύσεις για μια νέα, χειρότερη Μόρια. Από κοντά οι φασίστες έχοντας τις πλάτες της Περιφέρειας και της αστυνομίας.  Από την άλλη το αντιρατσιστικό κίνημα και τα εργατικά συνδικάτα. 

Μια σπουδαία απάντηση δόθηκε με την μηχανοκίνητη πορεία το απόγευμα της Δευτέρας 14/9 και το πανεργατικό συλλαλητήριο που οργάνωσαν την Τρίτη 15/9, το Εργατικό Κέντρο Λέσβου και το νομαρχιακό τμήμα της ΑΔΕΔΥ. Εκατοντάδες συγκεντρώθηκαν στην πλ. Σαπφούς κι εκτός από τα συνδικάτα που το κάλεσαν, συμμετείχαν η Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων, η Επιτροπή Αγώνα Μανταμάδου, η ΚΕΕΡΦΑ Λέσβου, μέλη του ΠΑΜΕ και της Λαϊκής Συσπείρωσης, η δημοτική κίνηση που πρόσκειται στο ΣΥΡΙΖΑ κ.α. “Ούτε κλειστά – ούτε ανοιχτά, στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν θέλουν τα νησιά” ήταν το βασικό σύνθημα που συνοδευόταν από συνθήματα ενάντια στους φασίστες. “Όχι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, έμπρακτη αλληλεγγύη στους πρόσφυγες κι απεγκλωβισμός τους, ενίσχυση του νοσοκομείου και μαζικά τεστ για τον κορονοϊό” ήταν τα βασικά αιτήματα που πρόβαλε το κάλεσμα των συνδικάτων. 

“Σήμερα βλέπουμε ότι συμμετέχει πολύς κόσμος στο συλλαλητήριο” μας λέει ο Μιχάλης Τσορμπατζόγλου, μέλος της τοπικής ΕΛΜΕ και της ΚΕΕΡΦΑ Λέσβου. “Τα πάγια αιτήματα που έχει το κίνημα αλληλεγγύης ανάμεσά τους κι εμείς της ΚΕΕΡΦΑ, είναι ενάντια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Διεκδικούμε το δικαίωμα στους πρόσφυγες να πάνε στην ενδοχώρα, να τους χορηγηθούν χαρτιά, άσυλο και στέγη, όσοι θέλουν να πάνε στη χώρα που επιθυμούν κι όσοι θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα. Ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί με τα εργατικά σωματεία μπροστά. Ως ΚΕΕΡΦΑ Λέσβου χαιρετίζουμε το σημερινό συλλαλητήριο και καλούμε τα συνδικάτα να κλιμακώσουν τον αγώνα με παλλεσβιακή απεργία”.

Δίπλα του ο Αμπντούλ, πρόσφυγας που συμμετέχει στο συλλαλητήριο συμπληρώνει: “Η κυβέρνηση πρέπει να σταματήσει να αγνοεί τις ανάγκες των προσφύγων. Είμαστε εδώ για να σταματήσουμε αυτή την πολιτική”. 

Ο Στέφανος, από την Επιτροπή Αγώνα Μανταμάδου θυμίζει ότι το κίνημα στη Λέσβο έχει νωπές τις μνήμες από τη μάχη που έδωσε απέναντι στα ΜΑΤ, την άνοιξη, για να μη φτιαχτεί το στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Καράβα. Τα εργατικά συνδικάτα είχαν παίξει καθοριστικό ρόλο τότε παραλύοντας τα πάντα με την απεργία που κάλεσαν. 

“Δώσαμε τη μάχη στην Καράβα τον περασμένο Φλεβάρη. Το θέμα δεν έχει κλείσει ακόμα. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες είναι εγκλωβισμένοι. Η κυβέρνηση τους αφήνει εδώ σε απάνθρωπες συνθήκες και τώρα που έρχεται κι ο χειμώνας τα πράγματα γι' αυτούς τους ανθρώπους θα γίνουν χειρότερα. Πάνε να τους βάλουν σε μια νέα δομή – φυλακή. Θα συνεχίσουμε τη μάχη για να μην αφήσουμε τα ακροδεξιά στοιχεία να κυριεύσουν τον τόπο” δήλωσε στην Εργατική Αλληλεγγύη. 

Στο συλλαλητήριο συμμετείχε κι αντιπροσωπεία της ΚΕΕΡΦΑ από την Αθήνα.

“Βρισκόμαστε στην πλατεία Σαπφούς για να στείλουμε ένα μήνυμα στο Χρυσοχοΐδη και τον Μητσοτάκη ότι μετά την πυρκαγιά στη Μόρια, για την οποία ευθύνεται η ρατσιστική πολιτική της κυβέρνησης, δεν θα ανεχτούμε νέα κλειστά στρατόπεδα” τονίζει ο Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής της ΚΕΕΡΦΑ και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας. “Δεν θα ανεχτούμε το μάντρωμα στο Καρά Τεπέ. Η μόνη λύση είναι οι πρόσφυγες να μετακινηθούν στην ενδοχώρα. Να πάνε σε ξενοδοχεία και σπίτια στις γειτονιές μας στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις. Να μπει ένα τέλος στις ρατσιστικές πολιτικές και να σταματήσουν οι κραυγές για απελάσεις. Αν χρειάζεται να απελαθεί κάποιος, είναι ο Μητσοτάκης, γιατί για εμάς οι πρόσφυγες είναι καλοδεχούμενοι”. 

Οι εργατικές κινητοποιήσεις δεν έμειναν στο συλλαλητήριο της Τρίτης. Τη Δευτέρα 21/9, πραγματοποιήθηκε στάση εργασίας των εργαζόμενων στις ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στη Λέσβο. Για χιλιάδες εργαζόμενους του κλάδου η πυρκαγιά στη Μόρια σήμανε την ανατροπή των εργασιακών δικαιωμάτων τους καθώς κλήθηκαν να εργάζονται “λόγω έκτακτων συνθηκών” χωρίς ωράρια και μέσα προστασίας, σε αρκετές περιπτώσεις έγιναν στόχος των φασιστών, ενώ ξεκαθαρίζουν ότι δεν συναινούν στη δημιουργία του κλειστού καμπ. “Eμείς, από την πλευρά μας, σαν εργαζόμενοι και εργαζόμενες βάσης, δεν θα δεχτούμε υπό καμία συνθήκη να γίνουμε οι διαχειριστές της κρατικής κρίσης, ούτε το ανθρωπιστικό άλλοθι των κατασταλτικών επιχειρήσεων απέναντι στις μετανάστριες και τους πρόσφυγες. Δε θα δεχτούμε καμία περαιτέρω υποβάθμιση των συνθηκών εργασίας μας. Δεν θα συνεργήσουμε στους εθνικούς και διεθνικούς εκβιασμούς. Δεν θα δουλέψουμε για την εδραίωση και την νομιμοποίηση κανενός camp. Στεκόμαστε δίπλα στους αγώνες των εγκλωβισμένων μεταναστριών και υποστηρίζουμε τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους μας που στοχοποιούνται από την ντόπια ακροδεξιά. Το λέμε ξεκάθαρα: Η ανασυγκρότηση της πολεμικής μηχανής του «προσφυγικού», δεν θα περάσει από πάνω μας” σημειώνει η ανακοίνωση του ΣΒΕΜΚΟ Λέσβου.