Λιγότερο από 10 μέρες απομένουν μέχρι τη νέα γενική πανελλαδική απεργία στις 20 Φλεβάρη και σε όλους τους χώρους και τις γειτονιές χρειάζεται να σημάνει ξεσηκωμός. Ολοι μαζί, εργαζόμενοι σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, φοιτητές, μαθητές και νεολαίοι, αγρότες, άνεργοι και συνταξιούχοι, έχουν τη δύναμη να κάνουν τη συγκυβέρνηση Σαμαρά, την τρόικα και όλα τα μνημόνιά τους παρελθόν.
Για την προετοιμασία της απεργίας το Εργατικό Κέντρο Αθήνας καλεί σύσκεψη Σωματείων στα γραφεία του την Πέμπτη 14 Φλεβάρη στις 5.30 το απόγευμα. Είναι ένα σημαντικό ραντεβού για να ακούσει η ηγεσία του ΕΚΑ τη φωνή της βάσης και της κλιμάκωσης του αγώνα.
Οι απεργίες διαρκείας στο μετρό, τα λεωφορεία και τα καράβια με την πανεργατική συμπαράσταση που κέρδισαν, η πανελλαδική απεργιακή διαδήλωση των νοσοκομείων στην Αθήνα στις 31 Γενάρη που έγινε πανδημοσιοϋπαλληλική και πλέον έχει μετατραπεί σε μαζικές τοπικές κινητοποιήσεις και συντονισμούς, οι απεργίες διαρκείας στα δημόσια ΜΜΕ με την απαίτηση να απλωθούν σε όλα τα Μέσα, οι φοιτητικές διαδηλώσεις και καταλήψεις που τώρα ξεκινάνε, τα παναγροτικά συλλαλητήρια στα μπλόκα, είναι μόνο μια γεύση από την έκρηξη που έρχεται.
Οι επιστρατεύσεις και η καταστολή, όχι μόνο δεν εκφοβίζουν τους απεργούς, αλλά αντίθετα δυναμώνουν και πολιτικοποιούν την κόντρα. Η 24ωρη παναττική πανεργατική απεργία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ την επόμενη της επιστράτευσης των ναυτεργατών και η μαζικότατη απεργιακή συγκέντρωση στο λιμάνι ήταν ένα βήμα μπροστά σε σχέση με την αντίστοιχη στάση εργασίας, χωρίς απεργιακή συγκέντρωση, την επόμενη της επιστράτευσης των απεργών του μετρό.
Πίεση
Η πίεση προς τις ηγεσίες των συνδικάτων μεγαλώνει. Η απόφαση της ΑΔΕΔΥ και του ΕΚΑ να κηρύξουν παναττική στάση εργασίας την Τρίτη 12 Φλεβάρη και συμμετοχή στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Ευελπίδων ενάντια στην ποινική δίωξη των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ εκφράζει τη διάθεση της βάσης καμία επίθεση να μη μείνει αναπάντητη.
Το ίδιο αποτέλεσμα θα έχουν οι σκέψεις του Βρούτση και των άλλων υπουργών για απαγόρευση ουσιαστικά των απεργιών με αλλαγές στον τρόπο λήψης των απεργιακών αποφάσεων, με επαναφορά του λοκ άουτ κλπ. “Ούτε να το σκέφτεστε” είναι το σύνθημα που έχει ήδη αρχίσει να βγαίνει από τα χείλη των εργαζόμενων και είναι αυτό το κλίμα που δημιουργεί νέους καυγάδες στον κυβερνητικό συνασπισμό.
Η οργάνωση της πανεργατικής, όπως μας εξηγούν εδώ αγωνιστές της βάσης από διαφορετικούς χώρους, είναι το άλφα και το ωμέγα της επιτυχίας. Σε κάθε χώρο οι δυνατότητες για μαζικές γενικές συνελεύσεις, περιφρουρήσεις, συγκρότηση απεργιακών επιτροπών, περιοδείες και συμμετοχή στις συγκεντρώσεις με πανό είναι τεράστιες. Μόνο η δράση των εργαζόμενων από τα κάτω μπορεί να εξασφαλίσει ότι τη στιγμή της κλιμάκωσης, όπως την περασμένη Τετάρτη με την απεργία στο λιμάνι, τον έλεγχο δεν θα τον έχουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες αλλά οι απεργοί που απαιτούνε τη συνέχεια.
Νοσοκομεία
Στα δημόσια νοσοκομεία τα προβλήματα από τις πολιτικές των μνημονίων είναι μεγάλα. Παρότι κάνουν τα πάντα για να τα κρύψουν, ειδικά σε μας που είναι πανεπιστημιακό και το θέλουν βιτρίνα, το καταλαβαίνει ο καθένας ότι έχουμε πρόβλημα. Από τις ελλείψεις φαρμάκων που πολλοί ασθενείς τα φέρνουν από το σπίτι, μέχρι τις ελλείψεις του προσωπικού και τις περικοπές εφημεριών.
Πιστεύω η απεργία στις 20 Φλεβάρη να είναι μια πολύ μαχητική και δυναμική απεργία. Ο κλοιός γύρω από την εργατική τάξη σφίγγει και η αντίδραση είναι ο μόνος τρόπος για μην την πνίξει. Δεν είναι μόνο το πρόβλημα επιβίωσης που όλοι αντιμετωπίζουμε, είναι η αυταρχικοποίηση με τις συλλήψεις και τα βασανιστήρια, είναι η κατάργηση βασικών συνδικαλιστικών δικαιωμάτων που συζητάνε. Θα άξιζε να πάρουν την απάντηση που πρέπει. Γιατί χωρίς ηχηρή διεκδίκηση, βρίσκουν έδαφος για κλιμάκωση των επιθέσεων.
Ο,τι δυνάμεις έχουμε θα τις δώσουμε στη γενική συνέλευση που περιμένουμε να καλέσει το ΔΣ του Σωματείου τις επόμενες μέρες. Ανοίγουμε πάντα και θα επιμείνουμε ξανά στο θέμα της δημιουργίας επιτροπής αγώνα. Μία τέτοια επιτροπή είχε συγκροτηθεί πριν ένα χρόνο μέσα από τις μαζικότατες συνελεύσεις που κάναμε τέτοιο καιρό ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης Παπαδήμου, είχε δραστηριοποιηθεί με αρκετά μεγάλη επιτυχία και είχε συγκεντρώσει αυθόρμητα το ενδιαφέρον και την ενέργεια πολλών συναδέλφων. Ομως μετά ήρθε το ΔΣ του Σωματείου και τη διέλυσε με το επιχείρημα ότι δεν είναι απαραίτητη, ότι τα μέλη του ΔΣ αρκούν. Οπως ήταν αναμενόμενο, ακολούθησε απογοήτευση και μια “κοιλιά” στο κίνημα που είχε βγει τότε στο νοσοκομείο. Οταν δε η πρόεδρος του Σωματείου κατέβηκε στις εκλογές ως υποψήφια του ΠΑΣΟΚ, ο κόσμος γύρισε την πλάτη του στις διαδικασίες και τις κινητοποιήσεις.
Είναι ευκαιρία να προσπαθήσουμε ξανά να εμπνεύσουμε τους συναδέλφους και να πάρει η αντίσταση πιο συνολικό χαρακτήρα, με αιχμή όχι μόνο τα ζητήματα υγείας αλλά και την ποιότητα ζωής, τις ελευθερίες μας.
Βάσω Αθανασάκη, διοικητικός υπάλληλος ΠΑΓΝ Ηρακλείου
Υπουργεία
Η πανεργατική απεργία στις 20 Φλεβάρη είναι ευκαιρία να θυμηθούμε την εμπειρία από την προηγούμενη 6ήμερη απεργία μας τον Δεκέμβρη ενάντια στις διαθεσιμότητες-απολύσεις.
Στην Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εργων του ΥΠΟΜΕΔΙ υπήρχαν κάθε μέρα μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις και γενική συνέλευση. Άνοιγε συνεχώς η συζήτηση για τη συμπαράσταση και το συντονισμό με τα υπόλοιπα υπουργεία, εργαζόμενοι από το Γεωργίας είχαν έρθει και μας είχαν απευθύνει κάλεσμα για κοινή δράση. Δημιουργήθηκε απεργιακή επιτροπή για την καλύτερη οργάνωση του αγώνα. Εγιναν προσπάθειες για άπλωμα της μάχης σε μια σειρά από εργατικούς χώρους που πλήττονταν όπως κι εμείς.
Η κοινή πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΠΑΜΕ για κλιμάκωση με 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες μειοψήφισε με ελάχιστη διαφορά κι αυτό έγινε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατέβασε πρόταση ούτε για συνέχιση αλλά ούτε και για κλείσιμο, χαρίζοντας στην ηγεσία του Συλλόγου μικρό προβάδισμα.
Οι διαθεσιμότητες έχουν παγώσει προσωρινά από την τεράστια κατακραυγή εναντίον τους και την μαχητικότητα των εργαζόμενων. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δε θα επανέλθουν. Χρειάζεται να καλέσουμε νέα γενική συνέλευση, να ζωντανέψουμε την απεργιακή επιτροπή, να οργανώσουμε την καθολική συμμετοχή στις 20 Φλεβάρη με πανό του Συλλόγου, να ξανασυζητήσουμε την προοπτική της κλιμάκωσης και να καλέσουμε σε συντονισμό όλα τα υπουργεία και όλους τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα.
Βάγια Γκούμα, εργαζόμενη στο ΥΠΟΜΕΔΙ
Δήμοι
Φίλοι - Φίλες, Σύντροφοι – Συντρόφισσες, Το πόσο χρήσιμες και εν τέλη απαραίτητες είναι οι Απεργιακές κινητοποιήσεις, για το σύνολο της Εργατικής Τάξης, του Εργαζόμενου Λαού, σίγουρα δεν περιμένατε από εμένα να σας το πω.
Όμως, νοιώθω την ανάγκη να βροντοφωνάξω σαν εργαζόμενος που είχε την εμπειρία, να ζήσει τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, τα ελεύθερα επαγγέλματα, αλλά και σαν πολύτεκνος πατέρας, που σε καθημερινή βάση βιώνει στο πετσί του τον ανελέητο πόλεμο και τιμωρία που μας κάνουν oι Καπιτα-ληστές. Ότι αυτή η Απεργία, δεν πρέπει να είναι απλά μαζική πρέπει να είναι η Απεργία – Σταθμός, για το τέλος του πλέον άδικου τρόπου ζωής που μας έχουν επιλέξει να ζούμε.
Εμείς οι εργαζόμενοι στους δήμους και γενικότερα στον δημόσιο τομέα, έχοντας υποστεί ήδη καθίζηση ο μισθός μας σε ποσοστά πάνω από 50%, έχοντας υποχρεωθεί να έχουμε σοβαρά θέματα περίθαλψης και υγειονομικών καλύψεων τόσο για εμάς όσο και για την οικογένεια μας, λόγω οδηγήματος των ταμείων μας στην οικονομική και οργανωτική αποσάθρωση, ζώντας καθημερινά στο πετσί μας τι πα να πει κοινωνικός αυτοματισμός ή αν θέλετε “διαίρει και βασίλευε” βάζοντας μας συνεχώς και με ελεεινό τρόπο απέναντι μας όλα τα άλλα κοινωνικά στρώματα, έχοντας επί μονίμου βάσεως πάνω από το κεφάλι μας την “σπάθη” των απολύσεων, ζώντας σε καθημερινή βάση τι πάει να πει εργασιακή τρομοκρατία, μη γνωρίζοντας το πότε και αν θα ξανά πληρωθούμε, κατανοούμε σίγουρα το πόσο σημαντικά αναγκαία είναι η απολυτή επιτυχία της Γενικής Απεργίας της 20ης Φλεβαρη.
Με οργάνωση και δράση κοντά στα σωματεία μας, με οργάνωση και δράση κοντά στις επαναστατικές οργανώσεις της Αριστεράς, με οργάνωση και δράση στους χώρους που κινούμαστε, με οργάνωση, αποφασιστικότητα, αλλά και απόλυτη συμμετοχή στις μαζικές κινητοποιήσεις, ας είναι η 20η Φλεβάρη η μέρα ορόσημο για την απελευθέρωση όλων των Εργαζομένων, όλου του Λαού.
ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΜΕ, ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ, ΑΣ ΤΟ ΚΑΤΑΚΤΗΣΟΥΜΕ
Χαράλαμπος Μωυσίδης, εργαζόμενος στο Δήμο Κερατσινίου, Πολύτεκνος Πατέρας, Αγωνιζόμενος να παραμείνω Άνθρωπος
Μέταλλο
Οι επιθέσεις στον ιδιωτικό τομέα μεγαλώνουν και είναι κάθε φορά μάχη η απάντηση που έχουν. Την περασμένη εβδομάδα μας ειδοποίησαν ότι στη HOL είχαμε τρεις απολύσεις. Ειδοποιήσαμε τους συναδέλφους, κάναμε την επόμενη στάση εργασίας 8πμ με 12μ. Από το πρωί, 6.30πμ -7πμ ήμασταν εκεί, στις πύλες, για περιφρούρηση. Γύρω στις 11πμ έγινε συνέλευση, ήταν άπαντες εκεί, 300 άτομα, έγινε συζήτηση και ψηφοφορία με κάλπες.
Το κλίμα σε εταιρίες σαν εμάς, ΗΟL, TELECOM κλπ, είναι δύσκολο. Τελικά, 174 εργαζόμενοι είπαν κατά της συνέχισης της απεργίας, 110 υπέρ και 37 έριξαν λευκό. Η διαφορά ήταν μικρή. Ενα μεγάλο κομμάτι εργαζόμενων είναι οικονομικά στριμωγμένο και φοβισμένο. Αλλά υπάρχει και ένα μεγάλο κομμάτι που θέλει να δώσει τη μάχη.
Η γενική απεργία στις 20 Φλεβάρη χρειάζεται να οργανωθεί με νύχια και με δόντια. Θα κάνουμε ΔΣ για να βγάλουμε απόφαση συμμετοχής και μετά θα βγούμε σεργιάνι στα κτίρια να καλέσουμε τους συναδέλφους. Χρειάζεται να δώσουμε χρόνο για συζήτηση, για τη σημασία της απεργίας. Πιστεύω ότι θα έχει επιτυχία και αν θα έχει επιτυχία, θα έχει και αποτελέσματα. Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να πέσει, κρέμεται από μια κλωστή.
Οι επιστρατεύσεις είναι ένα μέτρο χουντικό, ούτε και συνταγματικό είναι απ' ότι έχω ακούσει, μόνο σε έκτακτα καιρικά φαινόμενα και σε περίπτωση πολέμου εφαρμόζεται κανονικά. Με πιο δυναμικούς τρόπους μπορούμε να τις καταργήσουμε και να τις σπάσουμε στην πράξη. Πολύς κόσμος περιμένει κάτι πιο δυνατό, διαρκείας, από όλους μαζί. Οταν έδιναν τη μάχη ο Σταματόπουλος και οι απεργοί του μετρό, εκείνη την ημέρα έπρεπε να το εκμεταλλευτούν όλοι, να πουν είμαστε μαζί σας και από αύριο τα κλείνουμε όλα και κατεβαίνουμε στο πλευρό σας. Ολο ακούμε “να στοιχηθούμε, να στοιχηθούμε”, πότε θα γίνει αν όχι σε τέτοιες στιγμές;
Κώστας Βοργιάς, ΔΣ Σωματείου Εργαζομένων Ιντρακόμ
Σχολεία
Εν όψει της επίθεσης με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών αλλά και όλων των μνημονιακών “μεταρρυθμίσεων” στην παιδεία, η πανεργατική απεργία στις 20 Φλεβάρη γίνεται και για μας η αφετηρία της σύγκρουσης.
Με κύκλο συνελεύσεων των ΕΛΜΕ μπροστά, είναι η κατάλληλη στιγμή για να ξανασυζητήσουμε την πορεία του κλάδου και να σπάσουμε την αδράνεια που έχουν επιβάλει οι συνδικαλιστικές μας ηγεσίες. Είναι ευκαιρία τα σχολεία να μπουν ξανά δυναμικά στη μάχη, να συσταθούν ξανά οι επιτροπές αγώνα και οι απεργιακές επιτροπές, να γίνουν ξανά συντονισμοί των ΕΛΜΕ και των Συλλόγων Δασκάλων. Και φυσικά να ενοποιηθούν οι κινητοποιήσεις. Με τις καταλήψεις στα ΤΕΙ Θεσσαλονίκης και τα φοιτητικά συλλαλητήρια να έχουν ξεκινήσει, χρειάζεται να βρεθούμε όλοι μαζί, καθηγητές, δάσκαλοι, μαθητές, φοιτητές, σπουδαστές και πανεπιστημιακοί. Ηδη γίνονται τέτοιες προσπάθειες με συναντήσεις που αποφασίζουν κύκλο δράσεων και εκδηλώσεων, περιοδείες στα σχολεία, συλλαλητήρια και συγκεντρώσεις. Ενα δεκαήμερο κινητοποιήσεων ξεκινά. Με κορύφωση την πανεργατική.
Η αξιολόγηση είναι η πιο άγρια επίθεση στους εκπαιδευτικούς. Η δυνατότητα στον κάθε διευθυντή να ελέγχει, να κρίνει και να επιβάλει ποινές, ανοίγει το δρόμο για μειώσεις μισθών και συντάξεων, για βαθμολογική καθήλωση, για διαθεσιμότητες με την πιο απλή αφορμή, ακόμα και για απόλυση αφού δυο αποτυχημένες αξιολογήσεις θα ισοδυναμούν με έξοδο. Είναι μια ρύθμιση που ταιριάζει απόλυτα στο σχέδιο τους για 30.000 και βάλε απολύσεις στο δημόσιο φέτος. Ταυτόχρονα τους βολεύει στην προσπάθεια της αυταρχικοποίησης. Ηδη έχει αρχίσει να εφαρμόζεται στα πειραματικά σχολεία με τους καθηγητές που αρνούνται την αξιολόγησή τους να χάνουν την οργανική τους θέση.
Η αντιμετώπιση της επίθεσης δεν μπορεί να είναι αυτή που έχουν κομμάτια της ηγεσίας της ΟΛΜΕ όπως ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, που ναι μεν καταδικάζουν τη συγκεκριμένη πρόταση, αλλά αποδέχονται την έννοια μιας άλλης “εκδοχής” της αξιολόγησης σε διάλογο με το υπουργείο. Χρειάζεται ξεκάθαρη άρνηση και οργάνωση απεργιακού αγώνα διαρκείας μέχρι την ανατροπή της. Στην κατεύθυνση της αγωνιστικής απάντησης πιέζουμε, ακόμα και με συλλογή υπογραφών, το ΔΣ της Ομοσπονδίας. Με αυτό τον τρόπο βγήκε η εισήγηση για εβδομάδα δράσης και 48ωρη απεργία.
Ευα Τζένου, Δ' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης